Ep 18

เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังซู่ซ่า เคล้ากับกลิ่นไอเค็มจางๆ ของทะเลหัวหินในยามเย็น บรรยากาศเงียบสงบแบบที่ฉันโหยหา แต่ภายในใจกลับไม่ได้สงบตามเลยสักนิด

ฉันตัดสินใจหนีมาทะเลคนเดียวแบบปุบปับ บอกพี่รัมแค่ว่าจะไปทำงานกลุ่มค้างบ้านเพื่อน (มุกเดิมที่ใช้ประจำ) ส่วนพี่ทีออน... แน่นอนว่าฉันปิดเครื่องหนี ตัดขาดการติดต่อทุกช่องทาง เพราะคำว่า "หวง" คำเดียวของเขานั่นแหละที่ทำเอาฉันสติแตกจนต้องหนีมาตั้งหลัก

"หวง... หวงแบบไหนกันนะ" ฉันพึมพำกับตัวเอง พลางเตะทรายเล่นไปเรื่อยเปื่อย "หวงน้องสาวเพื่อน หรือหวงแบบ..."

พอคิดเข้าข้างตัวเอง หน้าก็ร้อนวูบวาบขึ้นมาอีก แต่พอนึกถึงความเป็นจริงที่เขามักจะมองฉันเป็นเด็ก เป็นยัยตัวแสบที่ต้องคอยดุ คอยสอน ความหวังมันก็ริบหรี่ลงทุกที

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ผ้าใบหน้าบาร์ริมหาดของโรงแรม สั่งน้ำมะพร้าวมาดื่มแก้กระหาย สายตามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าสีส้มอมชมพู

"ถอนหายใจทิ้งขว้างแบบนี้ เดี๋ยวความสุขก็หายหมดหรอกครับ"

เสียงทุ้มคุ้นหูทักขึ้นจากด้านหลัง ฉันสะดุ้งโหยงจนเกือบทำลูกมะพร้าวหล่น หันขวับไปมองต้นเสียงด้วยความตกใจ

"พี่ฮาวาย!"

ผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตฮาวายลายใบไม้สีขรึมปลดกระดุมเม็ดบนดูสบายๆ กับกางเกงขาสั้นเหนือเข่า ยืนส่งยิ้มละมุนให้อยู่ เขาดูผ่อนคลายและเข้ากับบรรยากาศทะเลสุดๆ ผิดกับลุคคุณชายใส่สูทที่มหาลัยลิบลับ

"บังเอิญจังนะครับ" พี่ฮาวายเดินเข้ามาหยุดข้างเก้าอี้ฉัน "ไม่คิดว่าจะเจอน้องรินที่นี่"

"บังเอิญจริงค่ะ... พี่ฮาวายมาทำอะไรคะเนี่ย" ฉันถามอย่างงงๆ โลกมันจะกลมเกินไปไหม

"มาดูสถานที่จัดสัมมนาของบริษัทน่ะครับ พอดีโรงแรมนี้เป็นของเพื่อนพี่" เขาชี้ไปที่ตัวโรงแรมหรูด้านหลัง "แล้วเราล่ะ... หนีใครมาเที่ยวรึเปล่า"

คำถามของเขาจี้ใจดำฉันอีกแล้ว ฉันยิ้มแห้งๆ หลบสายตารู้ทันคู่นั้น

"ก็... นิดหน่อยค่ะ อยากมาพักสมอง"

"ขอนั่งด้วยได้มั้ยครับ หรืออยากอยู่คนเดียวเงียบๆ" เขาถามอย่างเกรงใจ ไม่ได้ถือวิสาสะนั่งลงทันทีเหมือนผู้ชายบางคน (โดยเฉพาะพี่ชายฉันและเพื่อนของเขา)

"เชิญค่ะ นั่งคนเดียวก็เหงาเหมือนกัน" ฉันผายมือไปที่เก้าอี้ว่างข้างๆ

พี่ฮาวายนั่งลง สั่งเครื่องดื่มค็อกเทลสีสวยมาแก้วหนึ่ง ก่อนจะหันมามองหน้าฉันยิ้มๆ "ทะเลสวยนะช่วงนี้ เหมาะกับคนอกหัก... หรือคนที่มีความรักแต่ไม่ชัดเจน"

"พี่ฮาวายรู้ทันตลอดเลย เป็นหมอดูจริงๆ ใช่ไหมคะเนี่ย" ฉันแกล้งแซวกลบเกลื่อน

"เปล่าครับ พี่แค่ดูออกว่าแววตาเรามันฟ้อง" เขาจ้องตาฉันนิ่ง สายตาของเขาดูอบอุ่นและเข้าใจ "คนคนนั้น... พี่ชายที่ขี้หวงคนนั้นรึเปล่า"

ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ายอมรับเบาๆ "ค่ะ... เขาชอบทำให้รินสับสน เดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็ดุ เดี๋ยวก็หวง... รินไม่รู้จะวางตัวยังไงแล้ว"

"บางทีผู้ชายปากแข็ง ก็ต้องเจอการกระตุ้นบ้างนะครับ" พี่ฮาวายพูดพลางยกแก้วขึ้นจิบ "ถ้ามัวแต่ยอม มัวแต่ให้เขาคุมเกม เขาก็จะได้ใจ คิดว่าเราเป็นของตาย เป็นน้องน้อยในโอวาทตลอดไป"

"กระตุ้นยังไงคะ"

"ก็ทำให้เขารู้สึกว่า... เราไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวในโลก หรือเราไม่ได้เด็กขนาดที่เขาจะสั่งซ้ายหันขวาหันได้" พี่ฮาวายยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆ แต่ดูมีเสน่ห์ "อยากลองพิสูจน์มั้ยล่ะครับ"

"คะ?"

"ถ่ายรูปคู่กันสักรูปมั้ย" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ลงโซเชียลเช็คอิน... ให้รู้ว่าน้องรินหนีเที่ยวมาเจอใคร"

"เอ่อ... พี่ทีออนต้องโกรธแน่ๆ เลยค่ะ รายนั้นยิ่งบ้าอำนาจอยู่" ฉันลังเล

"กลัว?"

"เปล่าค่ะ... แค่ไม่อยากทะเลาะ"

"งั้นก็ไม่ต้องลงรูปคู่ เอาแค่รูปวิวสวยๆ แต่ติดแก้วค็อกเทลของพี่ไปนิดนึง... ให้คนขี้หวงเขาสงสัยเล่น ดีมั้ยครับ"

ข้อเสนอของพี่ฮาวายดูน่าสนุกพิลึก ฉันมองแก้วค็อกเทลของเขา สลับกับน้ำมะพร้าวของตัวเอง

"เอางั้นก็ได้ค่ะ" ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปวิวยามเย็น โดยจงใจให้ติดมือและแก้วเครื่องดื่มของผู้ชายปริศนา (ซึ่งก็คือพี่ฮาวาย) ที่วางอยู่ข้างๆ เข้าไปในเฟรมด้วย แล้วกดอัปโหลดลงสตอรี่ไอจี พร้อมแคปชั่นสั้นๆ ว่า 'Sea Sand Sun & Someone'

"ร้ายไม่เบานะเรา" พี่ฮาวายหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นสตอรี่ของฉัน

"พี่ฮาวายสอนต่างหาก"

เรานั่งคุยกันต่อเรื่องสัพเพเหระ พี่ฮาวายคุยสนุก เป็นผู้ฟังที่ดี และไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดเลย เขาเล่าเรื่องตลกๆ ตอนไปเรียนเมืองนอกให้ฟังจนฉันหัวเราะออกมาได้เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ลืมเรื่องเครียดๆ ของพี่ทีออนไปชั่วขณะ

"หิวรึยังครับ ไปหาอะไรทานกันมั้ย ตลาดโต้รุ่งแถวนี้ของกินอร่อยนะ" พี่ฮาวายชวนเมื่อฟ้าเริ่มมืด

"ดีค่ะ รินเริ่มหิวพอดี"

"งั้นไปรถพี่นะ"

เราเดินเคียงคู่กันไปที่ลานจอดรถ บรรยากาศดูผ่อนคลายเหมือนพี่น้อง หรือเพื่อนสนิทที่มาเที่ยวด้วยกัน แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวขึ้นรถของพี่ฮาวายนั้น...

เสียงโทรศัพท์ของฉันก็แผดเสียงดังลั่นกระเป๋า

Rrrrrrr - พี่ชายตัวแสบ (พี่รัม)

ฉันกดรับสาย "ว่าไงพี่รัม"

"(ไอ้ริน! อยู่ไหน!)" เสียงพี่รัมตะโกนลอดมาตามสาย ดูตื่นตระหนกสุดขีด

"อยู่หัวหิน บอกแล้วไงว่ามาทำงานบ้านเพื่อน"

"(หัวหินบ้าอะไร! ไอ้ทีมันพึ่งพังประตูห้องมึงเข้าไปเมื่อกี้ มันบอกไม่เจอมึง! ตอนนี้มันกำลังคลั่ง อาละวาดบ้านแตกแล้วเนี่ย!)"

"ห๊ะ? พังประตู?" ฉันอ้าปากค้าง

"(เออ! มันเช็คพิกัดโทรศัพท์เราแล้วรู้ว่าอยู่หัวหิน ตอนนี้มันขับรถออกไปแล้ว เรารีบโทรหามันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพี่ว่าหัวหินแตกแน่!)"

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือไม้เริ่มสั่น... พี่ทีออนตามมา? แล้วเขารู้พิกัดได้ไง?

"มีอะไรรึเปล่าครับ หน้าซีดเชียว" พี่ฮาวายถามอย่างเป็นห่วง

"พี่ฮาวายคะ... คือ..." ฉันเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาเลิ่กลั่ก "เจ้ากรรมนายเวร... กำลังมาค่ะ"

ยังไม่ทันขาดคำ เสียงเบรกเอี๊ยดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นที่หน้าลานจอดรถของโรงแรม รถสปอร์ตคันสีดำที่คุ้นตาปาดเข้ามาจอดขวางทางออกอย่างจาบจ้วง ก่อนที่ประตูฝั่งคนขับจะถูกกระชากเปิดออก

ร่างสูงโปร่งก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางคุกรุ่น เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนไม่ได้นอน ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ถมึงทึงจนน่ากลัว รังสีอำมหิตแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

พี่ทีออน... มาถึงแล้ว!

และสายตาของเขาก็ล็อคเป้ามาที่ฉัน กับพี่ฮาวายที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที

"ริน..." เสียงเรียกชื่อฉันแผ่วเบา แต่เย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ไปถึงสันหลัง