Ep 15

เช้าวันต่อมาที่มหาลัย

บรรยากาศหน้าคณะนิเทศศาสตร์คึกคักไปด้วยนักศึกษา แต่สำหรับฉัน... โลกมันหมุนติ้วๆ เหมือนพายุเข้า อาการแฮงค์จาก Blue Kamikaze แก้วเดียวเมื่อคืนยังตามมาหลอกหลอนจนฉันต้องใส่แว่นกันแดดอันใหญ่ปิดบังดวงตาบวมเป่ง

“สภาพดูไม่ได้เลยนะยะ” ยัยเมแซวพร้อมกับยื่นแก้วกาแฟเย็นให้ “เมื่อคืนหนีกลับก่อนทำไมไม่บอก พวกฉันเป็นห่วงแทบแย่”

“โทษทีเม ปวดหัวนิดหน่อยน่ะ” ฉันตอบเสียงแหบ รับกาแฟมาดูดอึกใหญ่

“ริน...”

เสียงทุ้มสุภาพดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันกับเมหันขวับไปมองพร้อมกัน ก่อนที่ฉันจะสำลักกาแฟพรวดออกมา

“แค่กๆ... พี่ฮาวาย!”

ผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองสีน้ำเงินเข้มยืนส่งยิ้มละมุนอยู่ตรงหน้า ในแสงสว่างตอนกลางวันเขาดูดีกว่าเมื่อคืนเสียอีก ดูเป็นผู้ใหญ่ใจดีและภูมิฐานสุดๆ

“บังเอิญจังครับ พี่มาคุยงานกับอาจารย์ที่คณะนี้พอดี เห็นเรานั่งอยู่เลยเข้ามาทัก” พี่ฮาวายเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน “เป็นไงบ้างครับ อาการดีขึ้นรึยัง”

“ดี... ดีขึ้นแล้วค่ะ” ฉันตอบตะกุกตะกัก รีบถอดแว่นกันแดดออกเพราะกลัวเสียมารยาท “พี่ฮาวายมาทำอะไรที่นี่คะ”

“พี่เป็นศิษย์เก่าที่นี่ครับ อาจารย์เชิญมาเป็นวิทยากรพิเศษ” เขาตอบยิ้มๆ สายตามองสำรวจใบหน้าฉันอย่างเป็นห่วง “ตาบวมนะเรา... เมื่อคืนร้องไห้หนักหรอ”

คำถามของเขาทำเอาฉันหน้าเจื่อน ยัยเมหูผึ่งทันที

“เปล่าค่ะ... ฝุ่นมันเข้าตาเฉยๆ”

“โกหกไม่เก่งเลยนะ” พี่ฮาวายหัวเราะเบาๆ ก่อนจะล้วงหยิบลูกอมรสมินต์ในกระเป๋าเสื้อสูทมายื่นให้ “กินนี่หน่อย จะได้สดชื่นขึ้น”

“ขอบคุณค่ะ...”

ฉันยื่นมือจะไปรับลูกอม แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะโดนเม็ดลูกอม ก็มีมือหนาของใครบางคนคว้าหมับเข้าที่ข้อมือฉันแล้วดึงเบาๆ ให้ถอยหลังกลับไป

แรงดึงนั้นทำให้แผ่นหลังฉันปะทะเข้ากับอกแกร่งของคนที่มายืนซ้อนหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่คุ้นเคยทำเอาฉันขนลุกซู่โดยไม่ต้องหันไปมอง

“ขอบใจ...” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาดังขึ้นเหนือหัวฉัน “แต่น้องผมไม่ชอบกินลูกอมรสมินต์”

ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่ยืนทำหน้านิ่งคิ้วขมวด พี่ทีออนในชุดทำงานเต็มยศดูหล่อเนี้ยบและน่าเกรงขามจนนักศึกษาแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว เขาปล่อยมือฉันแต่เปลี่ยนมาวางมือบนไหล่ฉันแทน เหมือนจะแสดงความเป็นเจ้าของกลายๆ

“อ้าว... คุณทีออน” พี่ฮาวายทักทายกลับด้วยรอยยิ้มที่ไม่สะทกสะท้าน “เจอกันอีกแล้วนะครับ”

“ครับ คุณฮาวาย” พี่ทีออนตอบรับสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาคมกริบจ้องมองพี่ฮาวายเขม็ง “โลกกลมดีนะ”

“นั่นสิครับ... เมื่อคืนน้องรินรีบกลับ ผมยังเป็นห่วงอยู่เลย พอดีเจอกันก็เลยแวะมาดูอาการ” พี่ฮาวายพูดพลางเก็บลูกอมเข้ากระเป๋า “ดูคุณทีออนจะหวงน้องสาวน่าดูเลยนะครับ”

“ก็ต้องหวงสิครับ” พี่ทีออนกระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ แต่ตายังไม่ยิ้ม “น้องสาวทั้งคน... แถมยังเด็ก ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้ชายหรอก”

ฉันสะดุ้งเฮือกกับคำว่า ‘เด็ก’ อีกแล้ว

“เด็กสมัยนี้โตไวนะครับคุณที บางที... เขาอาจจะแค่ต้องการคนที่เข้าใจ ไม่ใช่คอยแต่ตีกรอบ” พี่ฮาวายสวนกลับนิ่มๆ แต่เจ็บลึก

บรรยากาศรอบตัวมาคุขึ้นทันตาเห็น ยัยเมค่อยๆ ขยับตัวถอยห่างออกไปยืนเกาะแขนชานที่เพิ่งเดินมาถึง ฉันยืนตัวลีบอยู่ตรงกลางระหว่างเสือสองตัวที่กำลังจ้องตากัน

“ริน...” พี่ทีออนละสายตาจากพี่ฮาวาย ก้มลงมองฉัน “ไปรอที่รถ พี่มารับไปกินข้าวเที่ยงกับไอ้รัม”

“แต่รินเพิ่งมาถึงคณะเองนะ ยังไม่ได้เรียนเลย”

“อาจารย์ยกคลาสแล้ว” เขาพูดตัดบท “เมื่อกี้พี่เดินสวนกับอาจารย์แกมา ไปขึ้นรถ”

“แต่...”

“อย่าดื้อ” เขาพูดเสียงเข้มขึ้นนิดนึง มือที่วางบนไหล่ฉันบีบเบาๆ เชิงเตือน

ฉันหันไปมองหน้าพี่ฮาวายอย่างขอโทษ “เอ่อ... รินขอตัวก่อนนะคะพี่ฮาวาย ไว้เจอกันค่ะ”

“ครับน้องริน ไว้เจอกันใหม่นะ” พี่ฮาวายยิ้มรับอย่างเข้าใจ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้พี่ทีออน “ดูแลน้องดีๆ นะครับ อย่าดุเยอะ เดี๋ยวหนีเที่ยวอีก”

พี่ทีออนไม่ตอบอะไร เขาเพียงแค่พยักหน้ารับแกนๆ แล้วดันหลังฉันให้เดินนำไปที่รถสปอร์ตคันหรูที่จอดเด่นอยู่หน้าคณะ

พอขึ้นมานั่งบนรถ พี่ทีออนก็ปิดประตูดังปัง แล้วเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ บรรยากาศในรถเงียบกริบจนน่าอึดอัด ฉันนั่งกุมมือตัวเองแน่น ไม่กล้าพูดอะไร

“ไปรู้จักมันตอนไหน” เขาถามขึ้นลอยๆ ขณะสตาร์ทรถ

“ก็... เมื่อคืนตอนที่พี่คุยธุระ รินไปนั่งที่บาร์ พี่ฮาวายเขาก็เลย...”

“พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าคุยกับคนแปลกหน้า” เขาพูดแทรกขึ้นมา เสียงไม่ดังแต่ดุ

“เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าแล้วนะ รินรู้จักชื่อเขาแล้ว อีกอย่างเขาก็เป็นรุ่นพี่ที่มหาลัย” ฉันเถียงอุบอิบ

“เชื่อคนง่าย” พี่ทีออนหันมามองหน้าฉันแวบหนึ่ง “ผู้ชายที่เข้ามาหาเราในผับในบาร์ มันไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้นแหละ”

“พี่ก็อยู่ในบาร์เหมือนกัน” ฉันย้อน

“พี่ไม่เหมือนกัน” เขาตอบทันควัน

“ไม่เหมือนยังไงคะ พี่ก็ผู้ชายเหมือนกัน”

พี่ทีออนหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางกะทันหันจนฉันหน้าคะมำ เขาปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเอี้ยวตัวมาหาฉันอย่างรวดเร็ว

“จะ... จะทำอะไรคะ” ฉันถามเสียงสั่น ถอยหลังไปติดประตู

เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้... ใกล้มากจนฉันเห็นเงาตัวเองในตาเขา แววตาที่เคยมองฉันเป็นเด็ก ตอนนี้มันดูวูบไหวและร้อนแรงแปลกๆ

“พี่ไม่เหมือนมัน...” เขากระซิบเสียงพร่า “เพราะพี่เป็นพี่ชายเรา เป็นคนดูแลเรามาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย พี่ไม่มีวันทำร้ายเรา”

“...” ฉันกลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุอก

“ส่วนไอ้หน้าหล่อนั่น... เลิกยุ่งกับมันซะ พี่ไม่ชอบ”

“ทำไมต้องไม่ชอบด้วยคะ รินจะมีเพื่อนไม่ได้รึไง” ฉันถามท้าทาย ทั้งที่ใจสั่นระรัว

“ไม่ได้” เขาตอบสั้นๆ

“ทำไมคะ”

พี่ทีออนนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาเขามองต่ำลงมาที่ริมฝีปากฉัน ก่อนจะเลื่อนกลับขึ้นมาสบตาอีกครั้ง

“เพราะพี่หวง... จบมั้ย”

เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะผละออกไปนั่งขับรถต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้ฉันนั่งอ้าปากค้าง หน้าร้อนผ่าวไปหมดกับคำว่า ‘หวง’ ที่เขาพูดออกมาได้หน้าตาเฉย

เขาไม่ได้บอกว่า ‘รัก’ แต่ทำไมคำว่า ‘หวง’ ของเขามันถึงทำให้ใจฉันเต้นแรงขนาดนี้กันนะ... หรือฉันจะเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว?