Ep 20

“เดี๋ยว...” พี่ทีออนถอนคันเร่งลง ก่อนจะตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทางกะทันหันอีกครั้ง

“มีอะไรคะ ลืมของหรอ” ฉันถามอย่างสงสัย เพราะเราเพิ่งขับออกมาจากจุดชมวิวได้ไม่ไกล

“พี่ง่วง” เขาตอบสั้นๆ พลางยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง “ขับมาจากกรุงเทพฯ รวดเดียวไม่ได้พักเลย ขืนขับกลับตอนนี้คงหลับในพาเราลงข้างทางแน่”

“อ้าว... งั้นทำไงดีคะ ให้รินขับให้มั้ย”

พี่ทีออนหันมามองหน้าฉันแล้วเลิกคิ้ว “ใบขับขี่มีรึยังเราน่ะ”

“มีแล้วน่า! ถึงจะไม่ค่อยได้ขับก็เถอะ” ฉันเถียงอุบอิบ

“งั้นยิ่งไม่ให้นั่งหลังพวงมาลัยเด็ดขาด” เขาถอนหายใจ “คืนนี้พักที่นี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับ”

“ฮะ! พักที่นี่?” ฉันตาโต “แต่เราไม่มีเสื้อผ้าเลยนะ แล้วจะพักที่ไหน โรงแรมเต็มหมดรึเปล่าก็ไม่รู้”

“บ้านพักตากอากาศของแม่พี่อยู่แถวเขาตะเกียบ ปกติมีแม่บ้านคอยดูอยู่แล้ว เสื้อผ้าสำรองพี่ก็น่าจะมีทิ้งไว้ ส่วนของเรา...”เขากวาดตามองชุดกระโปรงพลิ้วๆ ของฉัน “...ใส่เสื้อพี่ไปก่อนแล้วกัน”

ไม่รอให้ฉันปฏิเสธ พี่ทีออนหักพวงมาลัยกลับรถมุ่งหน้าไปทางโซนเขาตะเกียบทันที หัวใจฉันเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง การที่ต้องมาค้างคืนกับเขา... สองต่อสอง... ในบ้านพักตากอากาศเนี่ยนะ!

บ้านพักตากอากาศของครอบครัวพี่ทีออนเป็นวิลล่าสีขาวหลังใหญ่ติดทะเล บรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัวมากจนน่าตกใจ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งดังคลอเบาๆ

“ลงมาสิ” พี่ทีออนเปิดประตูรถฝั่งฉัน กลิ่นไอทะเลพัดเข้ามาปะทะหน้า

“พี่ที... พี่รัมจะไม่ว่าหรอ” ฉันถามเสียงอ่อย ยังกังวลเรื่องพี่ชายตัวดี

“เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

เขาพาฉันเดินเข้ามาในตัวบ้านที่เปิดไฟสลัวๆ รอรับ แม่บ้านคงเตรียมไว้ให้แล้วหลังจากที่พี่ทีออนโทรบอกระหว่างทาง ภายในตกแต่งเรียบหรูสไตล์โมเดิร์น

“หิวมั้ย” เขาถามขณะถอดสูทตัวนอกพาดไว้ที่โซฟา

“นิดหน่อยค่ะ”

“ในตู้เย็นน่าจะมีของสด เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กินง่ายๆ” เขาพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งและเส้นเลือดปูดโปนที่ดู... เท่ชะมัด

“พี่ทีทำอาหารเป็นด้วยหรอคะ” ฉันเดินตามเขาเข้าไปในครัวเกาะเคาน์เตอร์บาร์ดู

“อยู่เมืองนอกมาตั้งกี่ปี คิดว่าพี่กินแต่อาหารแช่แข็งรึไง” เขาหันมายิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบวัตถุดิบออกมาจากตู้เย็นอย่างคล่องแคล่ว “ไปอาบน้ำก่อนไป เดี๋ยวเหม็นเหงื่อ เหนียวตัวจะแย่”

“ไม่มีชุด...”

“อยู่ในห้องนอนขวามือ เสื้อยืดพี่น่าจะอยู่ในตู้ หยิบมาใส่ได้เลย ผ้าเช็ดตัวก็มี”

ฉันเดินงงๆ เข้าไปในห้องนอนที่เขาบอก ห้องกว้างขวางมองเห็นวิวทะเลผ่านประตูกระจกบานใหญ่ ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งของเขามาดม... กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขาติดอยู่จนฉันหน้าร้อนวูบ

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉันเดินออกมาในสภาพเสื้อยืดตัวใหญ่ยาวคลุมเข่าเหมือนชุดเดรส กลิ่นหอมของข้าวผัดกุ้งลอยมาแตะจมูก

“เสร็จพอดี มานั่งสิ” พี่ทีออนวางจานข้าวผัดร้อนๆ สองจานลงบนโต๊ะทานข้าวริมระเบียงที่เปิดรับลมทะเล

“โห... น่ากินจัง”

“กินเยอะๆ ผอมจนจะปลิวตามลมแล้ว” เขาตักกุ้งตัวใหญ่ใส่จานฉัน

เรานั่งกินข้าวกันเงียบๆ ฟังเสียงคลื่นและลมทะเล บรรยากาศมันดีมาก... ดีจนฉันไม่อยากเชื่อว่าเมื่อกี้เรายังทะเลาะกันบ้านแตกอยู่เลย

“พี่ที...”

“หืม”

“พี่... ไม่โกรธรินแล้วใช่มั้ยเรื่องหนีมา”

พี่ทีออนวางช้อนลง ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มก่อนจะมองหน้าฉันนิ่งๆ แววตาเขาดูผ่อนคลายลงกว่าตอนเย็นมาก

“โกรธ”

“อ้าว...” ฉันหน้าจ๋อย

“โกรธที่ดูแลตัวเองไม่ดี โกรธที่ทำให้เป็นห่วง” เขาพูดเสียงนุ่ม “แต่พอเห็นหน้าเราปลอดภัย พี่ก็หายโกรธแล้ว”

ฉันก้มหน้างุดซ่อนรอยยิ้ม “รินขอโทษค่ะ”

“รู้มั้ย... ตอนที่พี่เห็นรูปเรากับไอ้ฮาวาย พี่แทบจะพังโทรศัพท์ทิ้ง” เขาเล่าออกมาตรงๆ “มันเจ็บนะ เวลานึกว่าเรายิ้มให้คนอื่นที่ไม่ใช่พี่”

“รินก็เจ็บเหมือนกัน...” ฉันพูดเสียงเบา “เวลาเห็นพี่ยิ้มให้พี่พริกแกง”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แต่เป็นความเงียบที่ไม่อึดอัด พี่ทีออนลุกจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เดินมาหยุดยืนข้างๆ เก้าอี้ฉัน

“อิ่มรึยัง”

“อิ่มแล้วค่ะ”

“ไปเดินย่อยที่ชายหาดกัน”

เขายื่นมือมาให้ฉัน ฉันลังเลนิดหน่อยก่อนจะวางมือเล็กลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา มือเขาอุ่นและสากนิดๆ แบบผู้ชาย เขากระชับมือฉันแน่นแล้วจูงเดินลงไปที่หาดทรายหน้าบ้าน

ลมทะเลตอนกลางคืนพัดแรงจนผมฉันปลิวปิดหน้าปิดตา พี่ทีออนหยุดเดินแล้วเอื้อมมือมาทัดผมให้ฉันอย่างเบามือ

“หนาวมั้ย”

“นิดหน่อยค่ะ”

พรึ่บ!

เขาถอดเสื้อเชิ้ตตัวนอกที่ใส่อยู่ออก เหลือแต่เสื้อกล้ามสีขาวข้างใน แล้วเอาเชิ้ตตัวนั้นมาคลุมไหล่ให้ฉัน

“พี่ที! เดี๋ยวพี่ก็หนาวหรอก” ฉันจะถอดคืนให้

“ใส่ไปเถอะ พี่ขี้ร้อน” เขากดไหล่ฉันไว้ “อีกอย่าง... เสื้อตัวนี้ตัวโปรดพี่ ใส่แล้วห้ามทำเลอะนะ”

“ค่า... ขี้งกจัง”

เราเดินเคียงคู่กันไปบนหาดทราย แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำระยิบระยับ พี่ทีออนไม่ได้ปล่อยมือฉันเลย เขาจับจูงไว้ตลอดเหมือนกลัวฉันจะหายไปไหน

“ริน”

“คะ”

“ถ้าวันหลังมีเรื่องไม่สบายใจ... ไม่ต้องหนีมาทะเลนะ” เขาหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าฉัน

“แล้วจะให้รินไปไหน”

“มาหาพี่” เขาตอบเสียงหนักแน่น “ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน หรือพี่จะยุ่งแค่ไหน ถ้าเป็นเรื่องของริน... พี่ว่างเสมอ”

“พี่พูดแล้วนะ ถ้าพี่ผิดคำพูด รินจะฟ้องพี่รัม” ฉันแกล้งขู่

“หึ... พี่ไม่เคยผิดคำพูดกับเด็กดื้อ”

เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายเท้าเราชนกัน ฉันต้องเงยหน้ามองเขาเพราะส่วนสูงที่ต่างกันพอสมควร แสงจันทร์ทำให้เห็นดวงตาเขาเป็นประกายวิบวับ

“พี่ที...”

“ครับ”

“ทำไม... ทำไมถึงดีกับรินขนาดนี้”

“อยากรู้หรอ”

“อื้อ”

พี่ทีออนก้มหน้าลงมา ใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากตัวเขา เขายกมือขึ้นประคองแก้มฉันไว้ข้างหนึ่ง นิ้วโป้งเกลี่ยแก้มเบาๆ สัมผัสนั้นมันนุ่มนวลชวนให้ใจสั่นระทวย

“เพราะรินคือริน...” เขากระซิบเสียงแหบพร่า “เพราะรินคือน้องสาวของไอ้รัม... ที่พี่ไม่อยากให้เป็นแค่น้องสาวเพื่อนอีกต่อไป”

ฉันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหยุดหายใจ คำพูดกำกวมของเขามันชัดเจนที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา

“พี่รอเราโตอยู่นะ... รู้ตัวมั้ย”

“ระ... รินโตแล้วนะ 20 แล้ว” ฉันเถียงเสียงสั่น

“หึ...” เขาหัวเราะในลำคอ ก่อนจะดีดหน้าผากฉันเบาๆ หนึ่งที “รอให้โตกว่านี้อีกหน่อย ให้มั่นใจกว่านี้อีกนิด... แล้วพี่จะเลิกเป็นแค่พี่ชายข้างบ้าน”

พูดจบเขาก็ผละออก แล้วคว้ามือฉันไปกุมไว้แน่นกว่าเดิม

“ป่ะ เข้าบ้านกัน ดึกแล้วน้ำค้างลง เดี๋ยวจะไม่สบาย”

เขาจูงมือฉันเดินกลับเข้าบ้าน ทิ้งให้ฉันเดินตามต้อยๆ ด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู คำพูดของเขายังดังก้องอยู่ในหัว

รอให้โตกว่านี้อีกหน่อย...

คนบ้า! แค่นี้ก็ทำให้ใจเต้นจะแย่อยู่แล้ว จะให้รอไปถึงไหนกัน! แต่ถึงจะบ่นในใจ มือของฉันก็กระชับตอบมือเขาแน่นไม่แพ้กัน... คืนนี้คงเป็นคืนที่ฉันฝันดีที่สุดในรอบปีแน่ๆ