Ep 14

ประตูห้องค่อย ๆ เปิดกว้างออกตามแรงผลักจากด้านนอก ฉันที่นั่งขวางอยู่ต้องรีบขยับตัวหนีอย่างทุลักทุเล ความมึนจากฤทธิ์ค็อกเทลทำให้โลกเอียงจนทรงตัวไม่อยู่

ร่างสูงของพี่ทีออนก้าวเข้ามาในห้อง เขายืนค้ำหัวฉันที่นั่งกองอยู่กับพื้น สายตาคมกริบกวาดมองสภาพฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่... ไม่ใช่เสียงถอนหายใจด้วยความรำคาญ แต่เป็นความเหนื่อยใจปนโล่งอก

“หนีกลับมาทำไม” น้ำเสียงเขานิ่งเรียบ แต่ทรงพลังจนฉันไม่กล้าเงยหน้าสบตา

“...” ฉันเงียบ เม้มปากแน่น พยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแต่ขาเจ้ากรรมดันไม่มีแรง

“พี่ถาม” เขาพูดเสียงเข้มขึ้นอีกนิด พร้อมกับย่อตัวลงมานั่งยองๆ ตรงหน้าฉัน กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ

“ก็... ไม่อยากอยู่” ฉันตอบเสียงอู้อี้ หลบสายตาเขาไปมองลายพรมเช็ดเท้าแทน “เบื่อ”

“เบื่อหรือเมา” เขาย้อนถามทันควัน มือหนาเอื้อมมาเชยคางฉันให้เงยหน้าขึ้นสบตา “หน้าแดงขนาดนี้ ไปดื่มอะไรมา... Blue Kamikaze ใช่มั้ย”

“รู้ได้ไง” ฉันเผลอสวนกลับไปตาโต

“กลิ่นหื่งขนาดนี้ คิดว่าพี่โง่รึไง” เขาบ่นอุบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือมาตรงหน้า “ลุกไหวมั้ย”

ฉันมองมือเขาอย่างชั่งใจ ความน้อยใจยังคุกรุ่นอยู่ลึกๆ “ไม่เอา รินลุกเองได้”

ฉันปัดมือเขาออกแล้วพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่า ‘โตแล้ว’ แต่พอยืนขึ้นได้เต็มความสูง โลกก็หมุนติ้วจนเซถลาไปข้างหน้า

“ว้าย!”

หมับ!

อ้อมแขนแข็งแรงรับตัวฉันไว้ได้ทันท่วงที ใบหน้าฉันกระแทกเข้ากับอกกว้างของเขาอย่างจัง เสียงหัวใจของเขาเต้นหนักแน่นอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม มันดังพอๆ กับเสียงหัวใจของฉันที่กำลังระรัวเร็ว

“เก่งจริงนะเรื่องหาเรื่องเจ็บตัวเนี่ย” เสียงดุๆ ดังอยู่เหนือหัว แต่ท่อนแขนที่โอบเอวฉันไว้กลับประคองอย่างมั่นคง “เดินไม่ไหวก็บอก อย่าอวดเก่ง”

พี่ทีออนไม่รอให้ฉันเถียง เขาช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายราวกับฉันเบาหวิว

“พี่ที! ปล่อยนะ รินเดินเองได้!” ฉันดิ้นขลุกขลัก ตีไหล่เขาเบาๆ

“อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวก็ตกหรอก” เขาปรามเสียงเข้ม กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนตัวเราแนบชิดกันแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารินรดหน้าผากฉัน

เขาพาฉันมาวางลงบนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่นอย่างเบามือ ไม่ได้โยนโครมเหมือนเวลาพี่รัมทำ

“นั่งอยู่นี่ ห้ามลุกไปไหน” เขาสั่งก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว

ฉันนั่งกอดเข่าพิงพนักโซฟา มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป ความรู้สึกน้อยใจเมื่อกี้เริ่มสั่นคลอนเพราะการกระทำที่แสนจะ ‘พี่ชาย’ ของเขาอีกแล้ว เขาโกรธที่ฉันหนีออกมา แต่เขาก็ยังดูแลฉันอยู่ดี

สักพักพี่ทีออนก็เดินกลับมาพร้อมกะละมังใบเล็กและผ้าขนหนูผืนเล็ก เขาคุกเข่าลงข้างโซฟา บิดผ้าหมาดๆ แล้วเอื้อมมือมาเช็ดหน้าให้ฉัน

ความเย็นของผ้าขนหนูทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย แต่สัมผัสจากมือเขากลับอุ่นวาบ พี่ทีออนตั้งใจเช็ดเครื่องสำอางรอบดวงตาและแก้มให้อย่างระมัดระวัง สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าฉัน นิ่ง... ลึกซึ้ง... จนฉันต้องกลั้นหายใจ

“วันหลังอย่าไปนั่งดื่มกับคนแปลกหน้าอีก” เขาพูดขึ้นทำลายความเงียบ มือยังคงบรรจงเช็ดแก้มฉันอยู่

“พี่ฮาวายไม่ใช่คนแปลกหน้าซะหน่อย เขาคุยดีจะตาย” ฉันเถียงงึมงำ

มือที่เช็ดหน้าชะงักกึก พี่ทีออนกดน้ำหนักมือลงบนแก้มฉันแรงขึ้นนิดหน่อย “รู้จักกันไม่ถึงชั่วโมง เรียกเขาพี่ฮาวายซะเต็มปาก”

“ก็เขาไม่ดุรินนี่นา ไม่ทำเหมือนรินเป็นเด็กด้วย”

“ที่พี่ดุเพราะเราทำตัวน่าเป็นห่วง” เขาถอนหายใจ วางผ้าขนหนูลง แล้วขยับหน้าเข้ามาใกล้จนฉันต้องเอนหลังหนีติดพนักโซฟา

“พี่ไม่ได้อยากดุ... แต่เราชอบทำให้พี่สติแตก” เสียงทุ้มต่ำพร่าลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในตาฉัน ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง

ระยะห่างของเราอันตรายเกินไป... อันตรายต่อหัวใจของฉัน

“พี่ที...” ฉันเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว

“ริน...” เขาขานรับ สายตาเลื่อนจากดวงตาลงมาหยุดที่ริมฝีปากฉันครู่หนึ่ง หัวใจฉันกระตุกวูบ ลมหายใจขาดห้วง บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ความเงียบปกคลุมห้อง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจของเราสองคน ฉันเผลอเม้มปากแน่นด้วยความประหม่า เขามองแบบนี้... หมายความว่ายังไง?

พี่ทีออนค่อยๆ โน้มหน้าลงมาใกล้ขึ้น... ใกล้ขึ้น... จนจมูกโด่งเป็นสันของเขาเฉียดแก้มฉันไปนิดเดียว

ฉันหลับตาปี๋ มือจิกเบาะโซฟาแน่น รอรับสัมผัสที่อาจจะเกิดขึ้น

“...ตัวร้อนนะเรา”

เสียงกระซิบข้างหูทำเอาฉันลืมตาโพลง

พี่ทีออนผละออกมายืนเต็มความสูงทันที สีหน้าเขากลับมาเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่ใบหูเขาแดงระเรื่อเล็กน้อยที่ฉันแอบสังเกตเห็น

“รีบไปอาบน้ำนอนซะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” เขาพูดรัวเร็วเหมือนคนรีบตัดบท “พี่จะกลับไปดูไอ้รัมมันก่อน ป่านนี้เมาหัวราน้ำแล้วมั้ง”

“อ้าว... จะไปแล้วหรอคะ” ฉันถามออกไปอย่างงงๆ อารมณ์ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

“หรือจะให้พี่นอนเฝ้า?” เขาเลิกคิ้วถาม มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆ “เมาๆ แบบนี้ เดี๋ยวก็โดนพี่ปล้ำหรอก”

“คนบ้า! ใครจะยอม” ฉันคว้าหมอนอิงปาใส่เขาแก้เขิน

เขารับหมอนไว้ได้ด้วยมือเดียว หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเดินเอาหมอนมาวางคืนที่เดิม แล้ววางมือบนหัวฉัน โยกไปมาแรงๆ จนผมยุ่ง

“ฝันดี... ยัยตัวแสบ”

พูดจบเขาก็เดินหันหลังออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้ฉันนั่งหน้าแดงก่ำ หัวใจยังเต้นโครมครามไม่หยุดอยู่บนโซฟา

เขามันร้าย... ร้ายที่สุด! มาทำให้ใจสั่นแทบบ้า แล้วก็เดินหนีไปดื้อๆ แบบนี้เนี่ยนะ!