Ep 13

“ขอบคุณนะคะพี่ฮาวาย ที่อุตส่าห์นั่งคุยเป็นเพื่อน” ฉันส่งยิ้มให้เขา รู้สึกดีขึ้นมาบ้างที่มีคนคุยด้วยดีๆ ไม่ใช่เอะอะก็ดุ

“ยินดีครับ รอยยิ้มของคุณเหมาะกว่าหน้าบึ้งๆ เยอะเลย” ฮาวายตอบกลับมาอย่างสุภาพ เขาขยับแก้ววิสกี้ขึ้นมาเตรียมจะชนแก้วกับฉันอีกรอบ

แต่จังหวะนั้นเอง สัญชาตญาณบางอย่างทำให้ขนอ่อนหลังคอฉันลุกชัน ความรู้สึกเย็นเยียบแผ่ซ่านมาจากด้านหลัง เหมือนมีรังสีอำมหิตบางอย่างกำลังจ้องเล่นงานฉันอยู่ ฉันค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ ผ่านไหล่ของตัวเอง

และก็เจอเข้าจังๆ...

พี่ทีออนยืนกอดอกพิงเสาอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบตึงจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบที่ปกติจะดูนิ่งลึก ตอนนี้มันวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เขาจ้องมองมาที่ฉันสลับกับพี่ฮาวายด้วยสายตาที่ถ้าเป็นมีด ฉันคงตัวพรุนไปแล้ว

เขาเห็น... เขาเห็นฉันนั่งหัวเราะระริกระรี้กับผู้ชายแปลกหน้า แถมในมือฉันยังมีแก้วค็อกเทลสีฟ้าสดใสที่เป็นหลักฐานชั้นดีว่าฉัน ‘ดื้อ’

“ชิบหาย...” ฉันอุทานออกมาเบาๆ ความกล้าที่ได้จากแอลกอฮอล์เมื่อกี้หายวูบไปหมด เหลือแต่ความกลัวโดนดุ

พี่ทีออนขยับตัว ทำท่าจะเดินตรงเข้ามาหาฉัน ขายาวๆ ก้าวเข้ามาอย่างมั่นคงและรวดเร็ว

ไม่ได้การแล้ว... ขืนรอให้เขาเดินมาถึง ฉันโดนลากกลับไปประจานที่โต๊ะแน่ๆ หรือไม่ก็โดนเทศนาจนหูชาต่อหน้าพี่ฮาวาย ฉันไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น ไม่อยากเห็นหน้าเขาที่กำลังโกรธ และไม่อยากกลับไปเห็นภาพเขากับพี่พริกแกงที่โต๊ะนั่นอีก

“พี่ฮาวายคะ รินขอตัวก่อนนะ เพื่อนตามแล้ว!”

ฉันพูดรัวเร็วแทบลิ้นพันกัน วางแก้วค็อกเทลที่เหลือครึ่งแก้วลงบนเคาน์เตอร์ดังปัง ไม่รอให้พี่ฮาวายได้ตอบรับหรือถามไถ่อะไร ฉันคว้ากระเป๋าสะพายแล้วกระโดดลงจากเก้าอี้ทันที

“เดี๋ยวสิครับคุณริน!” เสียงพี่ฮาวายเรียกตามหลัง

แต่ฉันไม่สนแล้ว ฉันอาศัยจังหวะที่คนในร้านเริ่มเยอะ เบียดตัวแทรกผ่านกลุ่มวัยรุ่นที่กำลังเต้นกันอย่างสนุกสนาน ฉันไม่กล้าหันกลับไปมองว่าพี่ทีออนตามมาไหม รู้แค่ว่าต้องหนี หนีไปให้พ้นจากสถานการณ์นี้

หัวใจฉันเต้นรัวแรงแข่งกับเสียงเบสที่ดังกระหึ่ม ขาที่เริ่มเซนิดๆ เพราะฤทธิ์ Blue Kamikaze แก้วนั้นทำเอาฉันเกือบสะดุดล้มไปหลายที แต่ความกลัวโดนจับได้มันมีมากกว่า

ฉันผลักประตูร้านออกมาสู่อากาศภายนอกที่เงียบสงบกว่าข้างใน ลมเย็นๆ ปะทะหน้าทำให้ฉันรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว

“แท็กซี่! แท็กซี่!” ฉันโบกมือเรียกแท็กซี่คันสีเขียวเหลืองที่กำลังขับผ่านมาพอดี โชคเข้าข้างที่มันว่าง

ทันทีที่รถจอด ฉันรีบกระชากประตูเปิดแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่ง “ออกรถเลยค่ะพี่ ไปคอนโด XX ตรงพระราม 9 ค่ะ เร็วๆ เลยนะคะ”

รถแท็กซี่เคลื่อนตัวออกไป ฉันรีบหันไปมองผ่านกระจกหลัง เห็นร่างสูงของพี่ทีออนวิ่งออกมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูร้าน เขาดูหัวเสียอย่างหนัก มือข้างหนึ่งเสยผมอย่างหงุดหงิดพลางมองซ้ายมองขวาหาตัวฉัน

“รอด...” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทิ้งตัวพิงเบาะรถอย่างหมดแรง

ความเงียบในรถแท็กซี่ทำให้ความรู้สึกน้อยใจที่พยายามกดไว้มันตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอเบ้า ทำไมฉันต้องหนีด้วยนะ? ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ก็แค่ไม่อยากเป็นส่วนเกิน ก็แค่ไม่อยากเห็นเขาอยู่กับคนที่เหมาะสมกว่า

ยิ่งรถแล่นไกลออกไปเท่าไหร่ ความมึนเมาก็ยิ่งเล่นงานฉันหนักขึ้น ภาพไฟข้างทางเริ่มพร่ามัว ฉันซุกหน้าลงกับเข่าตัวเอง ปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาเงียบๆ

พอถึงคอนโด ฉันลากสังขารตัวเองขึ้นลิฟต์มาอย่างทุลักทุเล รู้สึกเหมือนพื้นมันเอียงไปเอียงมา พอถึงหน้าห้อง ฉันรีบกดรหัสผ่านด้วยมือที่สั่นเทา

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด... แกร๊ก!

ฉันผลักประตูเข้าไปแล้วรีบปิดล็อกกลอนทันที ทรุดตัวลงนั่งพิงประตูห้องอย่างหมดสภาพ ในหัวมันหมุนติ้วไปหมด

“คนบ้า... คนใจร้าย” ฉันพึมพำด่าคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ในใจ “ฮือ... ทำไมต้องดุด้วย ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย”

ฉันนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่หลังประตูห้องมืดๆ ทั้งเมา ทั้งเสียใจ ทั้งน้อยใจ ปนเปกันไปหมด หวังแค่ว่าพี่รัมคงไม่กลับมาตอนนี้ และพี่ทีออนคงไม่ตามมาอาละวาดที่นี่

แต่ในขณะที่ฉันกำลังสะอึกสะอื้นอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าก็แผดเสียงดังลั่นห้อง

Rrrrrrr - พี่ทีออน

ชื่อที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัว มือสั่นระริกกดตัดสายทิ้งทันที แล้วโยนโทรศัพท์ไปไกลๆ บนโซฟา

“ไม่รับ! ไม่คุย! จะนอนแล้ว!” ฉันตะโกนใส่โทรศัพท์ที่วางนิ่งสนิท ก่อนจะพยายามยันตัวลุกขึ้นเพื่อเดินเข้าห้องนอน

แต่...

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด... แกร๊ก!

เสียงกดรหัสหน้าประตูห้องดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงปลดล็อกที่ทำให้หัวใจฉันหยุดเต้น

ฉันลืมไปสนิทเลย... ว่านอกจากฉันกับพี่รัมแล้ว ยังมีอีกคนหนึ่งที่รู้รหัสห้องนี้ และมีคีย์การ์ดสำรองตลอดเวลา

บานประตูค่อยๆ ถูกผลักเข้ามาชนกับหลังของฉันที่นั่งขวางอยู่ ฉันแข็งทื่อไปทั้งตัวเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย แฝงไปด้วยความโกรธจัดดังมาจากด้านหลัง

“ริน... เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”