Ep 12

“เดี๋ยวรินไปเข้าห้องน้ำนะคะ” ฉันลุกขึ้นบอกพี่รัมที่กำลังชนแก้วกับพี่เพลิงอย่างเมามัน

“ให้พี่พาไปมั้ย” พี่ทีออนเงยหน้าขึ้นถาม สายตาคมกริบจ้องมองมาอย่างจับผิด

“ไม่ต้องค่ะ ห้องน้ำอยู่แค่นี้เอง รินไปแป๊บเดียว” ฉันรีบปฏิเสธเสียงแข็งก่อนจะเดินออกมาทันทีโดยไม่รอฟังคำอนุญาต

ความจริงฉันไม่ได้ปวดท้องเข้าห้องน้ำอะไรหรอก แค่ทนบรรยากาศตรงนั้นไม่ไหว การที่ต้องนั่งจิบ 'นมอุ่น' ท่ามกลางวงเหล้าที่ผู้ใหญ่เขาคุยกันเรื่องธุรกิจ เรื่องสังคมไฮโซ มันทำให้ฉันรู้สึกตัวเล็กลีบจนแทบจะหายไปจากโต๊ะ ยิ่งเห็นภาพพี่พริกแกงที่ทั้งสวยทั้งเก่งคนนั้น มันยิ่งตอกย้ำว่าฉันเป็นแค่เด็กกะโปโลในสายตาพี่ทีออนจริงๆ

ฉันพาตัวเองเดินเลี่ยงมายังโซนบาร์ยาวที่อยู่อีกฝั่งของร้าน ตรงนี้คนค่อนข้างเยอะและแสงไฟสลัวกว่า ฉันปีนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ทรงสูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้า

“รับอะไรดีครับ” บาร์เทนเดอร์เดินเข้ามาถาม

“ขอ... ค็อกเทลที่แรงที่สุดแก้วหนึ่งค่ะ” ฉันสั่งออกไปเสียงดังฟังชัด ทั้งที่ปกติคออ่อนยิ่งกว่าแป้งเปียก

บาร์เทนเดอร์เลิกคิ้วมองฉันนิดหน่อยคงเพราะหน้าตาฉันดูเด็ก แต่เขาก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร หันไปชงเครื่องดื่มสีฟ้าสดใสมาวางตรงหน้า

“Blue Kamikaze ครับ”

ฉันมองแก้วตรงหน้าอย่างชั่งใจ ก่อนจะยกขึ้นจิบ รสชาติหวานนำแต่บาดคอด้วยแอลกอฮอล์ทำให้ฉันนิ่วหน้าเล็กน้อย แต่ก็กลั้นใจกลืนมันลงไป ความร้อนวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วท้อง... นี่แหละรสชาติของผู้ใหญ่ที่พี่ทีออนไม่อยากให้ฉันลิ้มลอง

“ดื่มเร็วขนาดนั้น เดี๋ยวก็เมาหรอกครับ”

เสียงทุ้มสุภาพดังขึ้นจากเก้าอี้ตัวข้างๆ ฉันหันไปมองต้นเสียงก็พบกับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งหมุนแก้ววิสกี้ในมือเล่น เขาใส่เชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนดูสบายๆ แต่กลับดูดีมีระดับ ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา จมูกโด่งเป็นสัน รับกับริมฝีปากที่ยกยิ้มมุมปากนิดๆ ดวงตาของเขาดูสงบนิ่งและลึกซึ้ง... ให้ความรู้สึกคล้ายๆ กับพี่ทีออน แต่ดูเข้าถึงง่ายกว่านิดหน่อย

“ยุ่งน่า” ฉันเผลอหลุดปากตอบกลับไปห้วนๆ เพราะอารมณ์ยังคุกรุ่นเรื่องพี่ทีออนอยู่

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ไม่ได้ถือสา “ขอโทษครับ ผมแค่เป็นห่วง เห็นหน้าตาเหมือนคนกำลังอกหัก หรือไม่ก็... น้อยใจใครอยู่”

คำพูดของเขาจี้ใจดำฉันเข้าอย่างจังจนฉันต้องหันไปมองหน้าเขาเต็มๆ ตาอีกครั้ง

“คุณเป็นหมอดูรึไง”

“เปล่าครับ แค่นักสังเกตการณ์” เขายิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นดูอบอุ่นและสุภาพมาก “ผมชื่อ ฮาวาย ครับ”

“ชื่อแปลกดีนะคะ”

“แม่ผมชอบไปเที่ยวที่นั่นน่ะครับ แล้วคุณ...” เขาเว้นจังหวะรอคำตอบ

“รินค่ะ” ฉันตอบกลับไปสั้นๆ

“คุณริน... มาคนเดียวหรอครับ” ฮาวายถามพลางยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ ท่าทางสุขุมนุ่มลึกของเขาทำให้ฉันเผลอมองตาม ยิ่งมองยิ่งรู้สึกคุ้นเคย... เขาเหมือนพี่ทีออนเวอร์ชั่นที่ใจดีกว่า ไม่ดุ และไม่มองฉันเป็นเด็ก

“เปล่าค่ะ มากับพี่ชาย แล้วก็... เพื่อนพี่ชาย” ฉันถอนหายใจยาวเหยียด “แต่เบื่อ ไม่อยากนั่งฟังเขาคุยกัน เลยหนีออกมา”

“อ๋อ หนีเที่ยวสินะ” ฮาวายพยักหน้าเข้าใจ “คงเป็นน้องเล็กในกลุ่มสินะครับ ถึงโดนทิ้งให้นั่งเบื่อ”

“ไม่ใช่แค่น้องเล็กหรอกค่ะ เป็นเด็กเลยต่างหาก” ฉันบ่นพึมพำกับแก้วค็อกเทลตัวเอง “ทำอะไรก็ผิด สั่งอะไรก็ไม่ได้ ขนาดจะกินน้ำยังต้องให้กินนม... น่าเบื่อชะมัด”

ฮาวายหลุดขำออกมาเสียงดังกว่าเดิมนิดหน่อย “กินนม? ในร้านเหล้าเนี่ยนะ พี่ชายคุณนี่โหดใช้ได้เลย”

“ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ หรอกค่ะ... เพื่อนพี่ชายต่างหาก” ฉันเผลอระบายความในใจให้คนแปลกหน้าฟัง “เขาชอบทำเหมือนรินเป็นเด็กสามขวบ ทั้งที่รินก็โตป่านนี้แล้ว”

“เขาอาจจะเป็นห่วงมั้งครับ ผู้หญิงน่ารักๆ มานั่งในที่แบบนี้ อันตรายจะตาย” ฮาวายพูดพลางจ้องหน้าฉัน สายตาเขาไม่ได้ดูแทะโลม แต่มันสื่อความหมายว่า 'น่ารัก' จริงๆ จนฉันเริ่มทำตัวไม่ถูก

“ไม่เห็นจะอันตรายตรงไหน” ฉันแก้เก้อด้วยการยกแก้วขึ้นดื่มอีกอึกใหญ่ จนหน้าเริ่มร้อนผ่าวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

“ระวังนะครับ แก้วนั้นแรงใช้ได้เลย” เขาเตือนด้วยความหวังดี “ถ้าเมาแล้วกลับไปที่โต๊ะไม่ไหว เดี๋ยวโดนดุหนักกว่าเดิมนะ”

“ช่างเขาสิคะ ดุได้ก็ดุไป รินไม่สนใจหรอก” ฉันเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย ทั้งที่ในใจก็หวั่นๆ ว่าถ้าพี่ทีออนรู้ว่าฉันแอบมาดื่มเหล้าตรงนี้ เขาจะทำหน้ายักษ์ขนาดไหน

“ดื้อเหมือนกันนะเรา” ฮาวายพูดยิ้มๆ ก่อนจะหันไปสั่งบาร์เทนเดอร์ “ขอน้ำเปล่าแก้วหนึ่งครับ”

เขารับแก้วน้ำเปล่าแล้วเลื่อนมาตรงหน้าฉัน “ดื่มน้ำตามหน่อย จะได้ไม่ปวดหัวพรุ่งนี้”

“คุณก็ทำเหมือนเขาอีกคน” ฉันมองแก้วน้ำสลับกับหน้าเขา

“ผมไม่ได้ห้ามคุณดื่มนะ” ฮาวายส่ายหน้า “แค่ไม่อยากให้คุณทรมานตอนเช้า... คนละเจตนากันครับ”

คำพูดเรียบง่ายแต่ดูใส่ใจของเขาทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็มีคนที่คุยกับฉันด้วยเหตุผลแบบผู้ใหญ่ ไม่ใช่เอะอะก็สั่งๆ เหมือนพี่ทีออน

“ขอบคุณค่ะพี่ฮาวาย” ฉันเรียกพี่นำหน้าชื่อเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะดูจากท่าทางแล้วเขาน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับพี่ทีออน

“ยินดีครับน้องริน” เขายิ้มรับ “แล้วนี่... จะนั่งดื่มต่อ หรือจะกลับไปสู้รบกับพี่ชายจอมโหดคนนั้น”

“ขอนั่งอีกแป๊บค่ะ ยังไม่อยากกลับไปเจอหน้า...” ฉันชะงักคำพูดไว้ เมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อๆ ของพี่ทีออนที่ชอบทำหน้านิ่งใส่ฉัน “...เจอหน้าพวกเขาน่ะค่ะ”

“งั้นผมนั่งเป็นเพื่อนนะ” ฮาวายขยับแก้วของตัวเองเข้ามาใกล้แก้วของฉัน “เผื่อเมาพับไป จะได้มีคนหิ้วไปส่งถูกโต๊ะ”

ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากเมื่อได้คุยกับเขา ฮาวายมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ที่อบอุ่นและเข้าใจโลก ไม่เหมือนพี่รัมที่ขี้โวยวาย และไม่เหมือนพี่ทีออนที่... เข้าถึงยากและเย็นชาในบางที

โดยที่ฉันไม่รู้ตัวเลยว่า... การกระทำของฉันกำลังถูกจับตามองจากใครบางคนที่เดินตามหาฉันให้วุ่นไปทั้งร้าน และตอนนี้เขามายืนกอดอกมองภาพฉันหัวเราะร่ากับผู้ชายแปลกหน้าอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ยิ่งกว่าไฟในบาร์เสียอีก