Ep 16

รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดที่หน้าภัตตาคารอาหารจีนระดับมิชลินสตาร์ บรรยากาศภายในร้านดูหรูหราและเงียบสงบ ต่างจากโรงอาหารคณะที่ฉันเพิ่งเดินออกมาเมื่อกี้ราวฟ้ากับเหว

“ทำหน้าเหมือนโดนบังคับมา” พี่ทีออนพูดขึ้นขณะปลดเข็มขัดนิรภัย สายตาเหลือบมองฉันที่นั่งเงียบกริบมาตลอดทาง

“ก็เปล่านี่คะ รินแค่เกรงใจ... นี่มันมื้อเที่ยงของพวกพี่ รินมาด้วยจะดีหรอ” ฉันตอบเสียงอ่อย พยายามไม่สบตาเขา เพราะคำว่า ‘หวง’ เมื่อกี้มันยังดังก้องอยู่ในหัว จนฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“ไอ้รัมมันบ่นอยากกินเป็ดปักกิ่ง แล้วมันก็บ่นว่าอยากเจอหน้าเราด้วย จะปฏิเสธพี่ชายตัวเองรึไง” เขาพูดพลางเปิดประตูรถลงไป แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉัน

ท่าทางสุภาพบุรุษที่เป็นธรรมชาติของเขา... มันทำให้ฉันต้องคอยเตือนตัวเองว่า ‘อย่าคิดไปไกล ริน อย่าคิดไปไกล’

เราเดินเข้าไปในห้อง Private ที่จองไว้ พอเปิดประตูเข้าไปก็เจอพี่รัมนั่งหน้ามุ่ย จิ้มโทรศัพท์รออยู่แล้ว แต่ที่ทำให้ฉันชะงักคือ... ข้างๆ พี่รัม มีผู้หญิงสวยสง่านั่งอยู่ด้วย

พี่พริกแกง... อีกแล้ว

“โอ้โห กว่าจะเสด็จมากันได้ กูหิวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ย” พี่รัมบ่นทันทีที่เห็นหน้าเรา “มัวแต่ไปรับน้องมันอยู่นั่นแหละ”

“บ่นมาก เดี๋ยวก็ไม่เลี้ยงซะหรอก” พี่ทีออนสวนกลับนิ่งๆ ก่อนจะดันหลังฉันเบาๆ ให้เดินเข้าไปนั่ง

ฉันยกมือไหว้พี่รัมและพี่พริกแกงอย่างรวดเร็ว “สวัสดีค่ะพี่รัม สวัสดีค่ะพี่พริกแกง”

“หวัดดีจ้ะน้องริน วันนี้ใส่ชุดนักศึกษาน่ารักเชียว” พี่พริกแกงยิ้มหวาน เธอดูดีมากในชุดสูททำงานสีครีมที่ดูทะมัดทะแมงแต่ยังคงความเฟมินีนไว้ครบถ้วน “พอดีพี่แวะคุยงานกับรัมเขา รัมเลยชวนทานข้าวด้วยกัน รินไม่ว่าอะไรนะ”

“ไม่... ไม่ว่าค่ะ ยินดีค่ะ” ฉันรีบนั่งลงเก้าอี้ตัวที่ว่าง ซึ่งบังเอิญอยู่ตรงข้ามกับพี่ทีออนพอดี

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มคึกคักเมื่ออาหารทยอยมาเสิร์ฟ แต่ส่วนมากจะเป็นบทสนทนาเรื่องงานระหว่างพี่รัม พี่ทีออน และพี่พริกแกง

“เรื่องที่ดินตรงบางนา พ่อกูบอกว่าถ้าทีสนใจ แกพร้อมจะปล่อยให้นะ” พี่รัมพูดไปเคี้ยวไป

“อืม เดี๋ยวให้เลขาฯ เข้าไปดูสัญญาอีกที แต่ฝั่งพริกเขาก็สนใจอยู่ไม่ใช่หรอ” พี่ทีออนหันไปถามพี่พริกแกง

“ใช่ แต่พริกเกรงใจทีน่ะสิ ถ้าทีอยากได้ตรงนั้นทำคอมมูนิตี้มอลล์ พริกถอยให้ก็ได้นะ ถือว่าหุ้นส่วนกัน” พี่พริกแกงตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉานและเป็นงานเป็นการ

ฉันนั่งฟังพวกเขาคุยกันด้วยศัพท์ธุรกิจที่เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง รู้สึกเหมือนตัวเองตัวเล็กลงเรื่อยๆ มือตักข้าวผัดเข้าปากเงียบๆ พยายามทำตัวให้ลีบที่สุด

กริ๊ก...

เสียงตะเกียบของฉันกระทบจานเบาๆ เมื่อฉันพยายามจะคีบขนมจีบลูกสุดท้ายในเข่ง แต่มันลื่นจนหลุดมือ

“ซุ่มซ่าม” เสียงทุ้มดุเบาๆ ดังมาจากฝั่งตรงข้าม

พี่ทีออนที่กำลังฟังพี่พริกแกงพูดเรื่องผลกำไรไตรมาสหน้า มือหนึ่งถือแก้วน้ำชา แต่อีกมือกลับยื่นตะเกียบข้ามโต๊ะมาคีบขนมจีบลูกนั้นใส่จานให้ฉันอย่างแม่นยำ โดยที่สายตาเขายังมองหน้าพี่พริกแกงอยู่ ไม่ได้หันมามองจานฉันด้วยซ้ำ

การกระทำที่แสนจะธรรมดา แต่ใส่ใจในรายละเอียดเล็กน้อยแบบนี้... มันทำให้ฉันหน้าร้อนวูบ

“ขอบคุณค่ะ...” ฉันพึมพำเบาๆ

“ทีนี่ดูแลน้องดีจังเลยนะ” พี่พริกแกงสังเกตเห็นเลยเอ่ยแซว “ขนาดคุยงานเครียดๆ ยังอุตส่าห์ตักอาหารให้น้องได้”

“มันชินน่ะ” พี่ทีออนตอบเรียบๆ ก่อนจะยกชาขึ้นจิบ “ยัยนี่กินยาก ถ้าไม่ตักให้ก็ไม่กิน เดี๋ยวผอมแห้งตายไอ้รัมก็มาโทษผมอีก”

“โธ่ ข้ออ้างชัดๆ” พี่รัมหัวเราะหึๆ “มึงน่ะสปอยล์น้องกูจนเสียนิสัยหมดแล้ว ดูดิ๊ แกะกุ้งให้มันด้วยเลยมั้ย”

“ก็ดีนะ มือรินจะได้ไม่เลอะ” พี่ทีออนวางแก้วชา แล้วหยิบช้อนส้อมขึ้นมาแกะเปลือกกุ้งแม่น้ำตัวโตในจานกลางอย่างคล่องแคล่ว แล้วตักเนื้อกุ้งขาวอวบใส่จานฉันหน้าตาเฉย

“กินเข้าไป เยอะๆ” เขาสั่งเสียงดุ แต่การกระทำกลับสวนทางกันสุดๆ

ฉันมองเนื้อกุ้งในจานสลับกับหน้าเขา... เขาทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ เป็นหน้าที่พี่ชายที่ต้องดูแลน้องสาว แต่เขาไม่รู้เลยหรอว่าสำหรับคนที่แอบชอบอย่างฉัน... การกระทำแบบนี้มันเหมือนยาพิษเคลือบน้ำตาล

“รินแกะเองได้ค่ะ พี่ทีคุยงานต่อเถอะ” ฉันบอกด้วยความเกรงใจพี่พริกแกง

“ปากบอกว่าได้ แต่มือยังไม่ขยับเลย” เขาว่าเข้าให้ “กินๆ ไปเถอะ ผู้ใหญ่เขาคุยกัน เรามีหน้าที่กินก็กินไป”

คำว่า ‘ผู้ใหญ่คุยกัน’ ทำเอาฉันจุกอกอีกรอบ

ใช่สิ... ฉันมันเด็กนี่นา มีหน้าที่แค่นั่งกินเงียบๆ ให้เขาเลี้ยงดู

“จริงสิที อาทิตย์หน้าวันเกิดคุณแม่ท่าน พริกว่าจะจัดปาร์ตี้เล็กๆ ที่บ้าน ทีว่างมั้ยคะ ท่านบ่นคิดถึงทีด้วย” พี่พริกแกงเปลี่ยนเรื่องคุย สายตาเธอจ้องมองพี่ทีออนอย่างมีความหวัง

“อาทิตย์หน้าหรอ...” พี่ทีออนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

“ไปดิไอ้ที งานวันเกิดแม่ยายมึงนะเว้ย” พี่รัมแซวแรงจนฉันสะดุ้ง

“แม่ยายบ้านมึงสิ” พี่ทีออนด่าเพื่อน แต่ไม่ได้ปฏิเสธพี่พริกแกง “เดี๋ยวผมเช็คตารางงานอีกทีนะ แต่คิดว่าน่าจะไปได้ครับ ฝากกราบสวัสดีคุณป้าด้วย”

“ได้เลยจ้ะ ท่านคงดีใจมาก” พี่พริกแกงยิ้มกว้างจนตาหยี

ภาพรอยยิ้มของพี่พริกแกงกับท่าทางตอบรับของพี่ทีออน มันทำให้กุ้งในปากฉันฝืดคอขึ้นมาทันที พวกเขาดูเข้ากันได้ดีเหลือเกิน ทั้งฐานะทางสังคม ครอบครัวที่รู้จักกัน และวัยที่ใกล้เคียงกัน

ฉันวางช้อนส้อมลง รู้สึกอิ่มจนกินต่อไม่ไหว

“อิ่มแล้วหรอ” พี่ทีออนถามทันทีที่เห็นฉันรวบช้อน

“ค่ะ... รินขอตัวไปเข้าห้องน้ำนะคะ”

ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้อง Private มาทันทีโดยไม่รอฟังคำทักท้วง พอพ้นประตูมาได้ ฉันก็พิงผนังทางเดิน หายใจเข้าลึกๆ เพื่อไล่ความรู้สึกหน่วงๆ ในอก

ทำไมนะ... ทำไมต้องรู้สึกแพ้ขนาดนี้ด้วย

“มายืนทำมิวสิควิดีโออะไรตรงนี้”

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างตัว ฉันสะดุ้งเฮือก หันไปเห็นพี่ทีออนยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงผนังอยู่ข้างๆ

“พี่ที... ออกมาทำไมคะ”

“ก็เราหายมานาน นึกว่าหลงทาง หรือแอบหนีกลับบ้านอีก” เขาพูดพลางก้มลงมองหน้าฉัน “เป็นอะไร หน้าซีดๆ ไม่สบายรึเปล่า”

“เปล่าค่ะ แค่อิ่ม... แล้วก็ง่วง” ฉันโกหกคำโต

“ง่วง?” เขาเลิกคิ้ว “งั้นกลับเลยมั้ย เดี๋ยวพี่ไปส่งที่มหาลัย”

“แล้วพี่ไม่คุยงานต่อหรอคะ พี่พริกแกงก็ยังอยู่”

“คุยจบแล้ว ที่เหลือหน้าที่ไอ้รัมมัน” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ไปลาพี่เขาก่อน แล้วเดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ รินกลับเองได้ พี่ทีอยู่คุยกับพี่พริกแกงเถอะค่ะ นานๆ เจอกันที... เผื่อจะได้คุยเรื่องงานวันเกิดคุณแม่ด้วย” ฉันพูดออกไปจนได้ น้ำเสียงมันอาจจะฟังดูประชดนิดๆ แต่ฉันห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ

พี่ทีออนขมวดคิ้ว เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันก้าวนึง จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมของเขาชัดเจน

“ไล่พี่?” เขาถามเสียงต่ำ

“ไม่ได้ไล่ค่ะ แค่เกรงใจ”

“เกรงใจ หรือประชด” เขาดักคออย่างรู้ทัน ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองฉันเหมือนจะจับผิด “เป็นอะไรไปอีก หืม? เมื่อกี้ยังกินกุ้งแก้มตุ่ยอยู่เลย”

“ก็... รินแค่รู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน” ฉันก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง ตัดสินใจพูดความจริงออกไปบางส่วน “พวกพี่คุยกันแต่เรื่องงาน เรื่องผู้ใหญ่ รินนั่งฟังไม่รู้เรื่อง รินเบื่อ”

พี่ทีออนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มือหนาจะวางลงบนศีรษะฉัน แล้วโยกเบาๆ

“เด็กโง่...”

ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างงงๆ

“ที่พี่พามา ไม่ได้อยากให้มานั่งฟังเรื่องงาน...” เขาพูดเสียงอ่อนลง แววตาที่มองมาดูอ่อนโยนจนใจฉันสั่น “...พี่แค่อยากเห็นหน้าเรา กินข้าวให้อร่อย แค่นั้นแหละ”

“...”

“ส่วนเรื่องพริกแกง...” เขาถอนหายใจยาว “เลิกจับคู่พี่กับเขาสักที พี่ไม่ได้ชอบแบบนั้น”

“แล้วพี่ชอบแบบไหนคะ” คำถามนี้หลุดปากออกไปก่อนที่สมองจะทันได้ยั้งคิด

พี่ทีออนชะงัก มือที่วางบนหัวฉันเลื่อนลงมาที่แก้ม เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยแก้มฉันเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ทำให้ฉันร้อนวูบไปทั้งหน้า

“แบบไหนดีล่ะ...” เขายกยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายต่อหัวใจสุดๆ “...แบบที่ดื้อๆ ชอบหนีเที่ยว ชอบเถียงพี่ฉอดๆ แล้วก็ชอบทำหน้ามุ่ยเวลาโดนขัดใจมั้ง”

ฉันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะระเบิด

“ไป... เข้าไปลาพี่รัมได้แล้ว เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

เขาดีดหน้าผากฉันเบาๆ หนึ่งที แล้วเดินนำกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งให้ฉันยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตู พร้อมกับหัวใจที่พองโตจนคับอก และความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง...

แม้เขาจะไม่พูดตรงๆ แต่คำพูดเมื่อกี้... มันหมายถึงฉันใช่ไหมนะ?