Ep 17

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป...

ความรู้สึก 'หวง' ของพี่ทีออนในวันนั้นทำให้หัวใจฉันพองโตได้ไม่นาน ความเป็นจริงก็ตบหน้าฉันฉาดใหญ่

วันนี้เป็นวันเสาร์ เมกับชานลากฉันออกมาเดินห้างแก้เครียดหลังจากสอบมิดเทอมเสร็จ ฉันเดินเหม่อลอยดูของไปเรื่อยเปื่อย ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับคำพูดและการกระทำของพี่ทีออน สรุปแล้วเขาคิดอะไร หรือแค่หวงน้องสาวเพื่อนเหมือนที่เขาชอบอ้างกันแน่

"แกๆ นั่นพี่ทีออนรึเปล่า" ยัยเมสะกิดแขนฉันยิกๆ แล้วชี้ไปที่ร้านจิวเวลรี่หรูตรงโซนวีไอพี

ฉันหันขวับไปตามนิ้วเพื่อน แล้วโลกทั้งใบก็เหมือนหยุดหมุน

พี่ทีออนอยู่ในร้านนั้นจริงๆ เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนดูสบายๆ แต่ที่ทำให้ขาทั้งสองข้างของฉันก้าวไม่ออก คือผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา... พี่พริกแกง

วันนี้พี่พริกแกงใส่เดรสสีโอรสขับผิวขาวผ่อง เธอกำลังยืนชิดกับพี่ทีออน มือเรียวสวยนั้นเอื้อมไปจับข้อมือของพี่ทีออนขึ้นมาดูนาฬิกา หรือสร้อยข้อมืออะไรสักอย่าง ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นยิ้มแย้มและหัวเราะอย่างมีความสุข ส่วนพี่ทีออน... เขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน มุมปากยกยิ้มจางๆ แบบที่ฉันไม่ค่อยได้เห็น

ภาพตรงหน้ามันชัดเจนเกินไป ชัดเจนจนตาพร่า

"เหมาะสมกันจังเลยเนอะ..." ยัยเมพึมพำออกมาโดยไม่ทันคิด ก่อนจะรีบตะครุบปากตัวเองเมื่อเห็นหน้าฉัน "เอ่อ... ริน ฉันหมายถึง..."

"อื้อ เหมาะสมสิ" ฉันตอบเสียงเรียบ พยายามบังคับไม่ให้เสียงสั่น "พี่พริกแกงทั้งสวย ทั้งเก่ง ฐานะก็เท่าเทียมกัน... ไม่แปลกหรอกถ้าเขาจะคบกัน"

"แต่แกชอบพี่ทีออนนะ" ชานพูดแทรกขึ้นมาตรงๆ

"ชอบแล้วไงวะ... ฉันเป็นแค่เด็กกะโปโล น้องสาวเพื่อนที่วันๆ เอาแต่สร้างปัญหา ให้เขาตามเช็ดตามล้าง จะไปสู้อะไรกับผู้หญิงที่เพอร์เฟกต์ขนาดนั้น"

ฉันพูดตัดพ้อตัวเอง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก ยิ่งเห็นพี่ทีออนขยับตัวให้พี่พริกแกงช่วยจัดปกเสื้อให้ มันยิ่งตอกย้ำว่าพื้นที่ตรงนั้น... ไม่ใช่ของฉัน และไม่มีวันใช่

"กลับกันเถอะ ฉันปวดหัว" ฉันหันหลังกลับทันที ไม่อยากทนดูภาพบาดตานั้นอีกแม้แต่วินาทีเดียว

หลังจากวันนั้น ฉันก็เริ่มปฏิบัติการ 'หลบหน้า' พี่ทีออนอย่างจริงจัง

ฉันไม่รับโทรศัพท์เขา ไม่อ่านไลน์ที่เขาทักมาถามว่า 'ทำไมเงียบไป' 'เป็นอะไรรึเปล่า' หรือแม้แต่ 'เย็นนี้จะเข้าไปหานะ' ฉันอ้างกับพี่รัมว่าต้องทำโปรเจกต์กลุ่มที่คอนโดเพื่อน แล้วระเห็จตัวเองไปนอนหอพักยัยเมแทน

ฉันปิดกั้นตัวเอง ตัดขาดจากโลกของเขา เพราะกลัว... กลัวว่าถ้าเจอหน้าเขา แล้วเขาบอกข่าวดีเรื่องพี่พริกแกง ฉันคงทำใจไม่ได้

สามวันผ่านไปที่ฉันไม่ได้กลับคอนโดตัวเอง

"แกจะหลบพี่เขาไปถึงเมื่อไหร่ ยังไงก็ต้องเจออยู่ดี" ยัยเมบ่นขณะที่เรากำลังเดินลงจากตึกเรียน

"ขอเวลาทำใจอีกหน่อย... อีกอย่างช่วงนี้พี่ฮาวายก็ทักมาคุยเรื่องงานคณะ คุยกับเขาแล้วสบายใจดี ไม่ต้องมานั่งเครียด" ฉันตอบเลี่ยงๆ

"อ๋อ... ที่แท้ก็มีหนุ่มดามใจ"

"บ้า ไม่ใช่แบบนั้น"

เราเดินคุยกันมาจนถึงลานจอดรถ แต่แล้วฉันก็ต้องชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตายืนพิงประตูรถสปอร์ตสีดำสนิทอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นกันแดดดูเคร่งขรึมและ... หงุดหงิด

พี่ทีออน!

เขามาดักรอฉันที่คณะ!

"ซวยแล้วแก..." ยัยเมกระซิบ

ฉันทำท่าจะหันหลังเดินหนี แต่เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจก็ดังขึ้นตรึงขาฉันไว้

"จะไปไหน"

พี่ทีออนถอดแว่นกันแดดออก เดินตรงดิ่งเข้ามาหาฉันด้วยขายาวๆ เพื่อนรักสองคนของฉันรีบเฟดตัวออกห่างเปิดทางสะดวกให้เขาอย่างรู้งาน

"ริน... มีเรียนต่อค่ะ" ฉันโกหกหน้าตาย พยายามไม่สบตาเขา

"ตารางเรียนเราวันนี้หมดตั้งแต่บ่ายสอง นี่สี่โมงเย็นแล้ว" เขาจับโป๊ะได้ทันควันเหมือนเคย "ขึ้นรถ"

"ไม่ค่ะ รินนัดกับเพื่อนไว้"

"เพื่อนคนไหน... ไอ้ฮาวายนั่นหรอ?" น้ำเสียงเขาเย็นเยียบจนน่าขนลุก

"เกี่ยวอะไรกับพี่ฮาวายคะ รินจะไปทำงานกลุ่มกับเม"

"เมกลับไปแล้ว" เขาพยักพเยิดหน้าไปทางยัยเมที่โบกมือบ๊ายบายให้ฉันไหวๆ แล้ววิ่งขึ้นรถชานไป "เหลือแต่เรานั่นแหละ... ขึ้นรถ อย่าให้พี่ต้องโมโหไปมากกว่านี้"

เขาไม่พูดเปล่า แต่คว้าข้อมือฉันแล้วกึ่งลากกึ่งจูงไปยัดใส่รถฝั่งข้างคนขับ ก่อนจะปิดประตูล็อกทันที

ตลอดทางกลับคอนโด บรรยากาศในรถมาคุจนแทบหายใจไม่ออก พี่ทีออนขับรถเร็วกว่าปกติ ใบหน้าเรียบตึงไม่พูดไม่จา รัศมีบางอย่างบอกให้รู้ว่าเขากำลัง 'ของขึ้น' สุดๆ

พอถึงคอนโด เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากแขนฉันขึ้นลิฟต์ พอประตูห้องเปิด เขาก็ดันฉันเข้าไปข้างในแล้วกดล็อกประตู ยืนกอดอกพิงประตูขวางทางออกไว้

"เป็นบ้าอะไร" เขาถามขึ้นมาประโยคแรกหลังจากเงียบมานาน

"รินไม่ได้เป็นบ้า" ฉันตอบเสียงแข็ง ถอยหลังหนีไปยืนกลางห้อง "พี่นั่นแหละเป็นอะไร มาฉุดกระชากลากถูรินทำไม"

"โทรศัพท์มีไว้ทำไม ไลน์มีไว้อ่านประดับเครื่องรึไง ทำไมไม่ตอบ" เขาถามเสียงเข้ม เดินต้อนฉันเข้ามาทีละก้าว

"ก็รินยุ่ง... รินไม่ว่าง"

"ไม่ว่าง หรือไม่อยากคุย" เขาต้อนจนฉันถอยไปชนขอบโซฟา หมดทางหนี "เห็นคุยกับไอ้ฮาวายสนุกสนานเชียวในคอมเมนต์เฟซบุ๊ก ทีกับพี่... ถามคำตอบคำ หายหัวไปสามวัน นึกจะไปนอนไหนก็ไป ไม่บอกกล่าวกันสักคำ"

"รินโตแล้วนะคะ จะไปไหนมาไหนมันก็เรื่องของริน รินดูแลตัวเองได้ พี่ไม่ต้องมายุ่ง!"

"ริน!" เขาตะคอกชื่อฉันเสียงดังจนฉันสะดุ้ง "ที่ทำอยู่นี่เรียกว่าดูแล? เรียกว่าประชดมากกว่า!"

"เออใช่! รินประชด!" ฉันตะโกนกลับไปอย่างสุดกลั้น น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า "รินมันเด็กนิสัยไม่ดี ชอบประชด ชอบเรียกร้องความสนใจ น่ารำคาญ ไม่เหมือนคนอื่นนี่คะ!"

"คนอื่นไหน..." เขาขมวดคิ้ว หยุดเดินแล้วจ้องหน้าฉัน "พูดเรื่องอะไร"

"ก็คนอื่นที่เหมาะสมกับพี่ไง... คนที่สวย คนที่เก่ง คนที่พี่อยู่ด้วยแล้วยิ้มมีความสุข ไม่ต้องมาคอยทำหน้ายักษ์ใส่แบบนี้!" ฉันพรั่งพรูความอัดอั้นออกมา "พี่ไปดูแลเขาเถอะ ไม่ต้องมาสนใจเด็กกะโปโลอย่างรินหรอก ปล่อยรินไปเถอะ!"

พี่ทีออนนิ่งไปชั่วอึดใจ แววตาที่เกรี้ยวกราดเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นความงุนงง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความ... เข้าใจ

"เราหมายถึง... พริกแกง?"

"..." ฉันเม้มปากแน่น เบือนหน้าหนีน้ำตาที่กำลังจะไหล

พี่ทีออนถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะขยับเข้ามาประชิดตัวฉัน มือหนาทั้งสองข้างวางลงบนพนักโซฟา กักตัวฉันไว้ในอ้อมแขนเขา

"หึงหรอ"

คำถามสั้นๆ ของเขาทำเอาฉันไปไม่เป็น

"ใคร... ใครหึง รินจะไปหึงพี่ในฐานะอะไร เป็นน้องสาวหึงพี่ชายรึไง บ้าบอ" ฉันเถียงข้างๆ คูๆ แต่หน้าแดงก่ำ

"ปากแข็ง" เขาพูดเสียงเบาลง ก้มหน้าลงมาจนระดับสายตาเราเสมอกัน "วันนั้นที่ร้านจิวเวลรี่... พี่ไปเลือกของขวัญวันเกิดให้แม่ พริกแกงมันรู้ใจแม่พี่ที่สุด พี่เลยให้มันไปช่วยเลือก"

"แล้วไงคะ เกี่ยวอะไรกับริน"

"ก็เกี่ยว... เพราะมีเด็กขี้ใจน้อยแถวนี้เห็นแล้วหนีกลับบ้าน ไม่ยอมคุยกับพี่มาสามวันไง" เขาใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากฉันเบาๆ "คิดไปไกลถึงไหนแล้วเราอ่ะ"

"ก็เห็นยืนชิดกันขนาดนั้น ยิ้มหวานให้กันขนาดนั้น... ใครจะไปรู้ล่ะ" ฉันบ่นงุบงิบ สายตามองต่ำไปที่กระดุมเสื้อเขา

"ยิ้มเพราะโล่งใจที่ได้ของถูกใจแม่ต่างหาก" เขาอธิบายเสียงนุ่ม "กับพริกแกง พี่บอกแล้วว่าเป็นญาติ เป็นเพื่อน ไม่ได้คิดอะไร... เลิกคิดมากได้แล้ว"

"พี่ไม่ต้องมาอธิบายหรอกค่ะ รินไม่ได้อยากรู้"

"แต่พี่อยากบอก" เขาเชยคางฉันให้เงยขึ้นสบตาอีกครั้ง ระยะห่างของเรามันใกล้... ใกล้จนฉันได้กลิ่นลมหายใจเขา

"พี่ไม่อยากให้เราเข้าใจผิด ไม่อยากให้เราหนีหน้าพี่ไปคุยกับไอ้ฮาวาย หรือผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น"

"ทำไมคะ..." ฉันถามออกไปอย่างเลื่อนลอย ใจเต้นแรงจนเจ็บ

"เพราะพี่... หวง" เขาย้ำคำเดิม สายตาคมกริบไล่มองทั่วใบหน้าฉันอย่างสื่อความหมาย "หวงมากด้วย รู้ตัวบ้างมั้ย"

พี่ทีออนขยับใบหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด จมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่แก้มฉัน ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดผิวจนขนลุกซู่ เขาไม่ได้จูบ... แต่การกระทำแบบนี้มันอันตรายกว่าจูบเสียอีก มันทำให้ใจฉันสั่นไหวและมีความหวังขึ้นมาอย่างน่ากลัว

"เลิกดื้อ... แล้วกลับมาเป็นเด็กดีของพี่ เข้าใจมั้ย"

เสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูทำเอาขาฉันอ่อนยวบยาบ ถ้าไม่ได้แขนเขาที่โอบเอวประคองไว้ ฉันคงลงไปกองกับพื้นแน่ๆ

เขารู้... เขารู้แน่ๆ ว่าฉันแพ้ทางเขาแบบนี้ แต่เขาก็ยังแกล้งทำมึน ไม่ยอมพูดคำว่ารักออกมาสักที มีแต่คำว่า 'หวง' กับการกระทำที่ชวนให้คิดลึก

พี่ทีออน... พี่มันคนเจ้าเล่ห์!