Semua Bab ล่ามเมีย : Bab 11 - Bab 20

ลลิสาไม่มีเวลาให้อึ้งนาน ตอนนี้ชีวิตของเธออยู่ในขั้นตอนของการเปลี่ยนที่จะเกิดได้ทุกเมื่อ ตามผู้นำของเธอ คือคานโลซึ่งรับคำสั่งมาจากนายเขาอีกทีมาถึงตอนนี้เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำเขานั้นเป็นใคร ชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร รู้แค่เป็นคนที่ลึกลับและมีอิทธิพลมาก ไม่อย่างนั้นการเดินทางของพวกเขาคงทำไม่ได้ถึงขนาดนี้หลังจากทานมื้อเที่ยง และรอจนมืดค่ำ เธอก็ถูกเปลี่ยนที่อยู่อาศัยจากราชวังเก่าเป็นเรือเร็วที่ทำจากไม้ฮอกกานีขัดเงาวับและกันกระสุนทั้งเรือ แล่นออกจากประตูลับมุ่งหน้าสู่เรือส่วนตัวที่อยู่นอกเขตตรวจการณ์ของตำรวจน้ำ แน่นอนว่าเธอถูกซ่อน ไม่มีโอกาสได้คิดหาวิธีหนีรอดต่อมาคือการเดินทางไกล รู้เพียงว่าเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังที่ไหนสั่งแห่งที่เธอยิ่งไม่รู้จัก อีกทั้งเป็นช่วงกลางดึกซึ่งเธอมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากไฟดวงเล็กจากบ้านพลเรือนและตึกสูงหลายชั้นทว่าที่เธอนั่งอยู่นั้นสูงกว่าใช้เวลานานพอสมควรก็ถึงจุดจอด คือบนภูเขาลานลับในเขตที่ดินส่วนตัว ซึ่งอาณาเขตตรงจุดยืนคาบเกี่ยวอยู่สองประเทศ โดยหากต้องการจะข้ามพรมแดนนี้ไปอีกพรมแดนใช้การเดินรถเพียงไม่กี่อึดใจและตอนนี้เธออยู่ในรถกับใครคนหนึ่งที

ลลิสานิ่วหน้า สำหรับเธอนี่ไม่ใช่เรื่องตลก คนตรงหน้าดูเคร่งขรึมจนเธอประหม่า“คือ..”เธอจะตอบได้ยังไงในเมื่อใจของเธอตอนนี้อยากขอให้เขาปล่อยเพราะมัวแต่อ้ำอึ้ง เขาก็เลยขมวดคิ้ว หากแต่ยืนมองนิ่งไม่ถามไถ่ แน่นอนว่ามันยิ่งทำให้เธออึดอัดสายตาของเขาตอนนี้น่ากลัวมากๆ“ถ้าอยากจะให้ปล่อยกันไป คงเป็นไปไม่ได้หรอกนะ”ไม่รู้เป็นเพราะสีหน้าของเธอที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน หรือว่าเขากันแน่ที่ฉลาดหลักแหลมถึงได้อ่านใจออก หากเป็นอย่างหลังก็สมแล้วที่เขาเป็นมาเฟีย ถือว่าเก่งกาจในเรื่องของการมองคน ทว่าการพูดออกมาตรงๆด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแบบนั้น ราวกับไม่ได้ทุกข์ร้อน ทั้งที่กำลังทำเรื่องไร้มนุษยธรรม กักขังหน่วงเหนี่ยวผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ และทำเธอเสี่ยงหัวใจวายตายฟังแล้วหดหู่ฉิบหายเขาเอาจริงดิ?“แบบนี้ก็ใจร้ายกันเกินไปนะ”“หรือว่าจะตาย ผมว่ามันก็ง่ายดี”ง่ายกับผีน่ะสิร่างเล็กชะงัก นึกไม่ถึงขนาดพึมพำเสียงเบา ต้องการให้ได้ยินแค่ตัวเอง เขายังได้ยิน ทำเอาเธอหน้าร้อนวูบวาบ ไปไม่ถูกเลยทีนี้แต่ไหนๆก็ไหนแล้ว เธอออยากลอง“คุณ..ฉันจะไม่บอกใครจริงๆนะ”ทว่า กลายเป็นการสร้างแรงประหม่าเพิ่ม เมื่อความเงียบเข้า

สมองของลลิสาทำงานหนัก ทั้งที่ปกติเธอมีมันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนใหญ่งานที่ทำไม่ค่อยได้สร้างรอยหยักให้สักเท่าไหร่ มีการป้อนงานให้ตลอด ไม่ได้ขวนขวายเองมาสักพักหนึ่งแล้ว ชีวิตจึงสะดวกสบายจนติดเป็นนิสัย และการไม่จับผิดใคร ไม่เอะใจ คือการไม่สร้างงานเพิ่มขึ้นมา เอาจริงเธอเป็นคนที่หนีความประสาทแดกได้เก่งระดับหนึ่ง นั่นคือความสามารถเฉพาะตัว พอคนตรงหน้าไขข้อกระจ่างให้แบบไม่ได้ร้องขอ ผลของการไม่ได้เตรียมใจไว้ก่อนหน้าถึงกับพาเธอวูบ สมองที่ว่ามีเพียงน้อยนิด คล้ายถูกไม้หน้าสามตีลงมาอย่างจัง สรุปคือคนที่เธอคิดว่าไว้ใจได้ คือคนที่หักหลังเธอมาตลอด เขาไม่ได้พูดพล่อยๆ แต่เขามีหลักฐาน มีอีกมากมายที่นางแบบสาวตามไม่ทัน และอยากจะตั้งคำถามกับเขารวดเดียวจบ ทว่าสีหน้าของเขาตอนนี้ไร้ซึ่งอารมณ์ ไม่มีส่วนร่วมกับเธอสักนิด เธอเป็นคนอยู่เป็น อาจเป็นเพราะวงการนี้จะต้องใช้เอเนอร์จี้ขั้นสูง บางอย่างที่ให้ความรู้สึกด้านลบจึงจำต้องถูกเก็บ สอนให้เธอเป็นคนที่ยิ้มง่ายต่อหน้าคนแปลกหน้าและที่สาธารณชน แน่นอนว่าตอนนี้เขาคือหนึ่งในนั้น เธอจึงเลือกที

เขาพูดทั้งที่เปลือกตายังปิดอยู่ เธอที่โน้มตัวลงใกล้กันเกินไป หากไม่มัวแต่ยืนตัวแข็งทื่อ ก็คงหนีทันไปแล้ว เพราะจังหวะที่กำลังจะดึงตัวขึ้นมามือหนากลับตะปบบีบตรงทอยกันไว้พอดิบพอดี “คะ คุณ..” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบเธอก็ตกใจ มือรั้งกันไว้ไม่ให้หนีนั้นยิ่งตกใจกว่า แต่ที่น่าตกใจที่สุดคือเขาทำมันทั้งที่ดวงตายังคงหลับอยู่ แสดงว่าเขาตื่นตั้งนานแล้ว ไม่ก็ไม่ได้หลับตั้งแต่แรก ร่างเล็กพยายามดิ้นขลุกขลัก ทว่ายิ่งดิ้นเหมือนยิ่งดันทุรังให้อิสระพันธนาการลดน้อยลง เหมันต์ใช้จังหวะสมองของเธอกำลังชุลมุนรั้งท้ายทอยลงมา ดึงศีรษะของตัวเองขึ้นไปและเอียงหน้าเข้าหา ยื่นริมฝีปากหยักแนบชิดกับอวัยวะเดียวกัน “อื้อ...” คนที่ยืนนิ่งค้างหนีไม่พ้นเธอ ร่างเล็กที่ถูกคนเจ้าเล่ห์ขโมยจูบแรกไปแบบไม่ทันตั้งตัว ลลิสาขมวดคิ้ว กำลังสงสัยต่อรสจูบนั้นผ่านริมฝีปากร้อนฉ่า ที่เพียงแตะอย่างผิวเผิน ไม่ถึงกับบดขยี้ ก็ทำให้รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งกายแล้ว พอเริ่มบดขยี้ช้าๆ แตะปล่อย แตะปล่อยซึมซับสลับกันหลายครั้ง ความชาวาบถึงจะมีขึ้นมา คล้ายกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่า

กลางดึกในคืนหนึ่ง ร่างสูงเดินออกมาจากบ้านพักตากอากาศสู่โกดังใกล้เคียงเพื่อตรวจดูอาวุธลับอีกรอบ อันที่จริงประเด็นหลักไม่ใช่แค่เรื่องนี้ มีข่าวจากคานโลแจ้งถึงเขาเกี่ยวกับเพื่อนสนิทของเชลย สตรีนางหนึ่งที่เขาอยากได้มาเป็นคู่นอนแต่ถูกปฏิเสธอย่างไม่ใยดี กำลังเจาะเบาะแสลึกเข้ามา และเหมือนว่ามีโอกาสจะเจอด้วย “ผมสืบมาคร่าวๆแล้วครับ เป็นคนที่มีอิทธิพลระดับหนึ่งของประเทศ” “แค่มันคนเดียวหรือ” “ทั้งคู่ครับ เบาะแสว่าเธอหายไปในงานหน้ากากเวนิสก็สันนิษฐานกันว่าน่าจะถูกลักพาตัว หากมีการแจ้งตำรวจปกติผมคงจัดการไปแล้ว ไม่ส่งข่าวมาถึงนายให้หัวเสียแบบนี้แน่ แต่ฝ่ายนั้นมันเลือกที่จะตามเรื่องนี้เอง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับตำรวจเลย ประเด็นคือสืบคืบหน้าด้วย น่าสงสัยว่ามันจะไม่ใช่คนขาวสะอาด คงทำธุรกิจสีเทา มีเส้นสายเหมือนกันกับเรา เผลอๆอาจวงการเดียวกัน” “มันเป็นใคร” “เป็นเพื่อนสนิทของคุณลลิสา ชื่อว่าอาคีรา ส่วนอีกคนก็ใช่ย่อยครับ ถึงพ่อของมันจะตาย เป็นข่าวใหญ่โตเมื่อไม่นานมานี้และไม่มีใครสืบทอดอาชีพนี้ต่อ แต่ตระกูลที่คลุกคลีกับภูมิศาสตร์ของประเทศ ผมเดาว่าอาจมีสิ