บทที่ 40 ใครที่ช่วยเขา?

ตำหนักองค์รัชทายาท

ก่อนหน้าหน้านี้ไห่เฉิงได้รับคำสั่งจากองค์รัชทายาทให้ไปสืบหาหลักฐานที่สกุลเซวียส่งนักฆ่ามาลอบสังหาร หลังจากที่ตรวจสอบทุกอย่างตามคำสั่งเสร็จสิ้นแล้ว ไห่เฉิงก็รอจนกระทั่งตะวันลับขอบฟ้าจึงค่อยแอบเข้ามาในห้องบรรทมขององค์รัชทายาทเพื่อรายงานเรื่องนี้ให้องค์รัชทายาทรู้

โจวหยางอวี้ที่ก่อนหน้านี้แสร้งนอนป่วยอยู่บนเตียงลุกขึ้นมาด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย เขาในยามนี้ไม่มีเค้าโครงของคนป่วยเลยสักนิด

“ได้หลักฐานอะไรมาหรือไม่?” เขารีบเอ่ยถามไห่เฉิงทันที เพราะคิดว่าไห่เฉิงต้องสืบหาหลักฐานมาได้ไม่มากก็น้อย

ทว่าไห่เฉิงกลับแสดงสีหน้าตึงเครียดออกมา จากนั้นจึงก้มหน้าลงแล้วเอ่ยว่า “ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมไม่พบหลักฐานที่สกุลเซวียส่งนักฆ่ามาเลย”

“ไม่พบหลักฐาน เป็นไปได้อย่างไร?”

โจวหยางอวี้ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เวลาเพียงไม่กี่วัน พวกสกุลเซวียจะกำจัดหลักฐานได้รวดเร็วขนาดนี้เชียวหรือ?

ไห่เฉิงรีบเอ่ยรายงานอีกคำว่า “แม้กระหม่อมจะสืบหาหลักฐานของคนสกุลเซวียมาไม่ได้ แต่กระหม่อมรู้ว่าวันที่พระองค์ถูกลอบสังหารมีบุคคลปริศนาเข้ามาช่วยพระองค์ไว้พ่ะย่ะค่ะ”

“บุคคลปริศนาอย่างนั้นหรือ?”

โจวหยางอวี้จำไม่ได้ว่าในชาติก่อนเคยมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น หรือว่าการที่เขาฟื้นขึ้นมาก่อนเวลาจะทำให้เหตุการณ์ต่างๆ เปลี่ยนแปลงไป

ไม่!

เป็นไปไม่ได้ ตอนที่ถูกลอบสังหารเขายังไม่ได้ย้อนเวลากลับมา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเขาไม่ควรจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง!

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่มาช่วยข้าไว้เป็นใคร”

โจวหยางอวี้คาดเดาไม่ออกจริงๆ ว่าบุคคลปริศนาที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้เป็นใครกันแน่

“กระหม่อมไม่รู้เลยพ่ะย่ะค่ะ เพราะคนผู้นั้นปิดบังใบหน้าเอาไว้อย่างมิดชิด รูปร่างของเขาเหมือนจะเป็นบุรุษแต่ก็ไม่ใช่ เหมือนจะเป็นสตรีแต่ก็ไม่เชิง ทว่าคนผู้นั้นมีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งกาจมาก กระทั่งสังหารนักฆ่าสกุลเซวียรวดเดียวถึงสองคน ส่วนนักฆ่าอีกคนหายสาบสูญอย่างไร้ร่องรอย ตอนนี้ไม่แน่ใจว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ แต่ที่แน่ๆ พวกสกุลเซวียก็กำลังส่งคนออกไปตามหานักฆ่าผู้นี้เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากได้รับรายงานทั้งหมดจากไห่เฉิง โจวหยางอวี้ก็ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง หากนักฆ่าของสกุลเซวียหายสาบสูญ ไม่ว่าสกุลเซวียจะหาอย่างไรก็ไม่พบร่องรอยของเขา อาจเป็นไปได้ว่านักฆ่าคนนั้นถูกจับไปขังไว้ที่ไหนสักแห่ง และคนที่จับนักฆ่าคนนั้นไปขังจะต้องเป็นคนที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้อย่างแน่นอน

แต่คนผู้นั้นเป็นใครกันเล่า?

โจวหยางอวี้ครุ่นคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกเสียทีว่าผู้ใดกันที่ช่วยเขาเอาไว้ เขาจึงหันไปหาไห่เฉิง แล้วเอ่ยว่า “เจ้าจงไปสืบมาทีว่าคนที่ช่วยข้าไว้ในวันนั้นเป็นใคร”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” ไห่เฉิงก้มหน้ารับคำ

ทว่าเขายังมีเรื่องหนึ่งที่ได้ยินมา แต่ไม่แน่ใจนักว่าควรรายงานให้องค์รัชทายาททราบหรือไม่ โจวหยางอวี้สังเกตเห็นสีหน้าขององค์รักษ์มีความผิดปกติ เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “เจ้ามีอะไรจะรายงานข้าอีกอย่างนั้นหรือ”

“เอ่อ…คือ…” ไห่เฉิงไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยออกไปดีหรือไม่ เพราะเรื่องนี้มองอย่างไรก็ไม่เกี่ยวข้องกับองค์รัชทายาท แต่เรื่องนี้ก็กวนใจเขาไม่หยุด

“หากมีเรื่องอะไรจะบอกข้าก็รีบพูดมาเถิด ประเดี๋ยวเหล่าขันทีและนางกำนัลก็แห่กันเข้ามาเสียก่อนหรอก” ขณะที่เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมา โจวหยางอวี้ก็ชำเลืองสายตามองไปทางประตูตำหนักที่ถูกปิดสนิท หากเหล่าขันทีและนางกำนัลเข้ามาพบเขาในสภาพนี้ แผนการของเขาเป็นอันได้จบเห่แน่

ไห่เฉิงเมื่อเห็นสายตาคาดคั้นขององค์รัชทายาท เขาก็รีบก้มหน้า ก่อนจะเอ่ยรายงานเรื่องนั้นออกมาทันที “ระหว่างที่กระหม่อมกำลังไปสืบหาหลักฐานของพวกสกุลเซวีย กระหม่อมได้ยินข่าวลือด้านนอกว่าคุณหนูใหญ่ซูกับรุ่ยอ๋องได้เสียกันแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

โจวหยางอวี้ได้ยินเรื่องนี้ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

“กระหม่อมคิดว่าเรื่องนี้มิได้มีส่วนใดเกี่ยวข้องกับพระองค์ กระหม่อมจึงไม่กล้ารายงานพ่ะย่ะค่ะ” ไห่เฉิงเอ่ยบอกด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ เพราะเขารู้ว่าองค์รัชทายาทพึงพอพระทัยคุณหนูรองสกุลลู่ หาใช่คุณหนูใหญ่สกุลซูที่เป็นสหายของนาง แต่เรื่องนี้ก็ทำให้ชื่อเสียงของซูเยี่ยนหลิงเสียหายไม่น้อย อีกไม่นานรุ่ยอ๋องจะต้องรับผิดชอบนางด้วยการแต่งนางเข้าตำหนัก

“รุ่ยอ๋องกับคุณหนูใหญ่ซูได้เสียกันแล้วอย่างนั้นหรือ เจ้าแน่ใจนะว่าข่าวลือที่ได้ยินมาไม่ผิดพลาด”

“กระหม่อมแน่ใจพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้เรื่องของคุณหนูใหญ่ซูกับรุ่ยอ๋องโด่งดังไปทั่วทั้งเมืองแล้ว อีกไม่นานรุ่ยอ๋องจะต้องยกขบวนขันหมากไปสู่ขอนางแน่ๆ”

โจวหยางอวี้ไม่อยากจะเชื่อคำพูดที่ไห่เฉิงรายงานเท่าใดนัก เพราะเหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในชาติก่อนเลย แต่ก็ใช่ว่าไม่เคยมี ในตอนนั้นความทรงจำสายหนึ่งก็ค่อยๆ ผุดขึ้นในหัวของโจวหยางอวี้

เขาจำได้ว่าหลังจากที่เขาปลิดชีพตนเองทิ้ง เขาก็มิได้ย้อนเวลากลับมาทันที หากแต่เขายังคงกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่ไม่สามารถไปผุดไปเกิดได้

วิญญานของเขาล่องลอยและวนเวียนอยู่ในรั้วพระราชวังแห่งนั้นอย่างไร้จุดหมาย เขาเห็นทุกคนที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น แต่ไม่มีใครรับรู้การมีอยู่ของเขาเลย ไม่รู้ว่านานเท่าใดที่เขาล่องลอยอยู่ที่นั่น แต่หลังจากที่โจวหยางเทียนกวาดล้างเสี้ยนหนามของตนทิ้งจนหมด และโจวหยางเทียนกำลังจะถูกสถาปนาขึ้นเป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่ โจวหยางเทียนก็ได้จัดงานแต่งงานกับลู่ฟางหนิง

เดิมทีเขาคิดว่าโจวหยางเทียนจะจัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ให้สมเกียรติที่ลู่ฟางหนิงและครอบครัวของนางสามารถช่วงชิงบัลลังก์มาให้กับโจวหยางเทียนได้ ทว่าเขากลับคาดเดาผิด เพราะงานแต่งงานของโจวหยางเทียนกับลู่ฟางหนิงเป็นเพียงงานแต่งงานที่เรียบง่าย มีแขกเหรื่อเพียงไม่กี่คนที่ร่วมเป็นสักขีพยาน

ตอนที่เขาเห็นลู่ฟางหนิงสวมใส่ชุดเจ้าสาวสีแดงสง่าเคียงคู่กับโจวหยางเทียน และก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์พร้อมกันทำให้เขารู้สึกเสียใจมาก แต่ก็ไม่มีใครรับรู้ความเสียใจของเขานอกจากตัวเขาเอง ทว่าภายใต้ความเสียใจที่ไม่มีใครรับรู้ เขากลับรู้สึกยินดีที่ลู่ฟางหนิงมีความสุข เขายอมแลกชีวิตของเขาเพื่อนาง แต่ใครจะไปคิดว่านางกับโจวหยางเทียนยังไม่ทันจะเข้าห้องหอ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเสียก่อน

หลังจากที่โจวหยางเทียนได้บัลลังก์ไปครอบครอง เขาก็วางยาพิษลู่ฟางหนิง ห้วงเวลาสุดท้ายของชีวิต นางถึงได้รับรู้ว่าสหายรักอย่างซูเยี่ยนหลิงแทงข้างหลังนางมาโดยตลอด เพราะคนที่ร่วมมือกับโจวหยางเทียนวางยาพิษนางคือซูเยี่ยนหลิง สหายที่นางรักมากที่สุด อีกทั้งยามนั้นซูเยี่ยนหลิงก็กำลังตั้งครรภ์ลูกของโจวหยางเทียนอยู่ด้วย

เมื่อได้รับรู้ความจริง ลู่ฟางหนิงก็จ้องมองโจวหยางเทียนและซูเยี่ยนหลิงด้วยความอาฆาตแค้น แววตาของนางที่จ้องมองสองคนนั้น เขายังจดจำได้ไม่เคยลืม

นอกจากเรื่องที่ถูกโจวหยางเทียนกับซูเยี่ยนหลิงหักหลัง ครอบครัวสกุลลู่ยังถูกโจวหยางเทียนสั่งประหารด้วยข้อหากบฏ ลู่ฟางหนิงไม่อาจทนรับเรื่องราวเหล่านั้นไหว สุดท้ายนางก็สิ้นใจตายพร้อมความอาฆาตแค้น ลมหายใจสุดท้ายของนาง เขายังจำฝังใจได้เป็นอย่างดี…

หลังจากคิดถึงเรื่องราวในชาติก่อน โจวหยางอวี้จึงรู้ว่าลู่ฟางหนิงถูกโจวหยางเทียนหลอกใช้มาโดยตลอด นางคิดว่าเขารักนาง แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงเรื่องหลอกลวงเรื่องหนึ่งที่โจวหยางเทียนปั้นแต่งขึ้นเท่านั้น

ไม่เพียงแค่ลู่ฟางหนิงที่ถูกหลอก หากแต่ซูเยี่ยนหลิงก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ต่างกัน กว่าซูเยี่ยนหลิงจะรู้ว่านางเองก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของโจวหยางเทียน นางกับลูกในท้องก็ถูกโจวหยางเทียนสังหารทิ้งแล้ว

สุดท้ายแล้วลู่ฟางหนิงกับซูเยี่ยนหลิงก็ต้องตายด้วยน้ำมือของโจวหยางเทียนหลังจากที่พวกนางหมดผลประโยชน์ ส่วนสตรีตัวจริงที่อยู่ในใจของโจวหยางเทียนเพียงหนึ่งเดียวก็ก้าวเข้ามาแทนที่สตรีทั้งสองคนนั้นอย่างรวดเร็ว