บทที่ 35 ฟื้นแล้ว

ภายในวังหลวงกำลังวุ่นวาย งานเลี้ยงชมบุปผาที่จะจัดขึ้นในอีกไม่ช้าก็ถูกยกเลิกกลางคันเพราะองค์รัชทายาทถูกลอบสังหารจนได้รับบาดเจ็บสาหัส คืนนั้นทั้งคืนเหล่าหมอหลวงถูกเรียกตัวเข้าวัง พวกเขาทำงานอย่างหนักเพราะต้องกำจัดพิษออกจากร่างกายขององค์รัชทายาท แต่ไม่ว่าพวกเขาจะใชัวิธีการรักษาอย่างไร อาการขององค์รัชทายาทก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย แต่พวกเขาก็ถอดใจไม่ได้ เพราะฮ่องเต้กับฮองเฮาทรงคาดหวังกับพวกเขาเอาไว้สูง ต่อให้ขาข้างหนึ่งขององค์รัชทายาทจะก้าวข้ามประตูปรโลกไปแล้ว พวกเขาก็ต้องดึงกลับมาให้ได้

ขณะที่เหล่าหมอหลวงกำลังทำหน้าที่ของพวกตนอย่างหนัก เหล่าทหารราชองครักษ์ก็ออกตามล่าตัวคนร้ายที่ลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาทเช่นกัน

หลังจากที่ใช้เวลาสืบหาไม่นาน พวกเขาก็พบหลักฐานว่ากลุ่มคนที่ต่อสู้กับองค์รัชทายาทในเวลานั้นคือนักฆ่าสกุลเฟย ทางการจึงออกประกาศจับตัวพวกเขาทั่วทั้งแผ่นดินแคว้นโจว

ทางด้านของเซวียกุ้ยเฟย ยามที่ได้ยินข่าวว่าหมอหลวงไม่สามารถรักษาอาการขององค์รัชทายาทได้ พระนางก็แย้มรอยยิ้มด้วยความยินดียิ่งนัก เพราะหากโจวหยางอวี้ตายไป คนที่จะได้ครองบัลลังก์คนถัดไปคงหนีไม่พ้นบุตรชายของพระนางเป็นแน่ ทว่าเซวียกุ้ยเฟยก็แย้มรอยยิ้มด้วยความยินดีได้ไม่นาน เมื่อพบว่าบุตรชายเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้ามาหานางในตำหนัก

“มีข่าวให้น่ายินดีมากมายขนาดนั้น เหตุใดสีหน้าของเจ้าถึงยังเป็นเช่นนี้” เซวียกุ้ยเฟยเอ่ยถามบุตรชายด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก

โจวหยางเทียนรีบคุกเข่าให้มารดาทันที จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า “ขอภัยเสด็จแม่ กระหม่อมทำพลาดอีกแล้ว”

“พลาดอย่างนั้นหรือ?” เซวียกุ้ยเฟยชักสีหน้าใส่บุตรชาย พระนางเพิ่งแสดงความยินดีออกมาได้ไม่นานที่โจวหยางอวี้ถูกพิษร้ายเข้าเล่นงานและกำลังจะสิ้นใจตาย แต่บุตรชายกลับมารายงานว่าทำพลาดอย่างนั้นหรือ

“เพียงแค่พิชิตใจสตรีนางเดียว เหตุใดเจ้าถึงทำให้มันสำเร็จได้ยากเย็นนัก”

“เดิมทีแผนการที่กระหม่อมวางเอาไว้ก็สำเร็จแล้ว เพียงแต่ว่าคนที่อยู่ในรถม้าคันนั้นหาใช่ลู่ฟางหนิง”

“หากมิใช่ลู่ฟางหนิง สตรีนางนั้นจะเป็นใครไปได้”

“นางเป็นคุณหนูใหญ่สกุลลู่ นามว่าลู่อวิ้นเหมยพ่ะย่ะค่ะ”

เซวียกุ้ยเฟยได้ยินบุตรชายเอ่ยบอกเช่นนั้นก็ยิ่งไม่พอใจ ครั้งก่อนที่งานเทศกาลล่าสัตว์ โจวหยางเทียนก็ทำพลาดไปแล้วหนหนึ่ง คราวนี้แผนการวางเอาไว้อย่างดีจนไร้ช่องโหว่ แม้แต่นักฆ่าสกุลเซวียยังสังหารโจวหยางอวี้ได้สำเร็จ แล้วเหตุใดโจวหยางเทียนถึงมีแต่คำว่าล้มเหลวมารายงาน

โจวหยางเทียนไม่อยากทำให้มารดาไม่พอใจไปมากกว่านี้ เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “แม้กระหม่อมจะทำให้ลู่ฟางหนิงกลายมาเป็นชายาไม่ได้ แต่หากว่าพวกเราเปลี่ยนหมากเป็นลู่อวิ้นเหมยแทนบางทีอาจมีโอกาสสำเร็จมากกว่านะพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” 

เซวียกุ้ยเฟยสงบสติอารมณ์ลง ก่อนจะหรี่ตามองบุตรชายด้วยความสนใจ

โจวหยางเทียนจึงเอ่ยขึ้นว่า “ลู่อวิ้นเหมยเองก็เป็นบุตรสาวของสกุลลู่เหมือนกัน ไม่ว่ากระหม่อมจะได้แต่งงานกับนางหรือว่าลู่ฟางหนิง อย่างไรเสียแม่ทัพลู่หนิงเหอก็ย่อมต้องสนับสนุนกระหม่อมที่เป็นบุตรเขย อีกอย่างลู่อวิ้นเหมยผู้นี้ก็เป็นคนที่มีความทะเยอทะยานไม่น้อย บางทีหากพวกเราเปลี่ยนตัวหมาก อะไรๆ อาจจะง่ายดายขึ้นมาก็ได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

เซวียกุ้ยเฟยครุ่นคิดตามคำพูดของบุตรชายอยู่ครู่หนึ่ง จริงอย่างที่โจวหยางเทียนเอ่ยมา ไม่ว่าเขาจะแต่งกับบุตรสาวคนใดของสกุลลู่ แม่ทัพลู่หนิงเหอย่อมต้องสนับสนุนบุตรเขยของตนเอง

เดิมทีที่เซวียกุ้ยเฟยเลือกลู่ฟางหนิงเอาไว้เพราะนางเป็นบุตรสาวภรรยาเอก ฐานะย่อมสูงส่งกว่าบุตรสาวภรรยารอง ที่สำคัญเซวียกุ้ยเฟยยังรู้ว่าโจวหยางอวี้ชอบพอลู่ฟางหนิง พระนางจึงอยากให้บุตรชายแย่งสตรีคนนั้นมาจากเขา

ทว่ายามนี้โจวหยางอวี้กำลังจะตาย นางไม่จำเป็นต้องให้บุตรชายแต่งกับลู่ฟางหนิงก็ได้ ยามนี้ขอแค่โจวหยางเทียนได้แต่งกับบุตรสาวสกุลลู่คนใดก็ได้ อย่างไรอำนาจของสกุลลู่ก็ต้องตกมาอยู่ในมือของนางอย่างแน่นอน

ครั้นคิดได้เช่นนั้น เซวียกุ้ยเฟยก็ไม่มีอะไรจะคัดค้าน จึงพยักหน้าให้บุตรชายทำตามแผนการของเขาได้เลย ในระหว่างนั้นเซวียกุ้ยเฟยยังได้กำชับโจวหยางเทียนให้รีบสร้างผลงานเอาหน้าในขณะที่โจวหยางอวี้ยังคงนอนเป็นผัก เพราะหากเขาสามารถสร้างผลงานจนฮ่องเต้และเหล่าขุนนางพึงพอใจได้ ใครเล่าจะกล้ามีข้อกังขา หากภายภาคหน้าโจวหยางเทียนได้ครองตำแหน่งรัชทายาท

“เช่นนั้นกระหม่อมขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ” หลังจากที่เสร็จธุระแล้ว โจวหยางเทียนจึงเอ่ยลาเซวียกุ้ยเฟย ทว่าพระนางกลับนึกอะไรบางอย่างออก ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ข้าอยากให้เจ้าเข้าหาคุณหนูใหญ่สกุลซู”

โจวหยางเทียนได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น “เสด็จแม่หมายถึงซูเยี่ยนหลิงหรือพ่ะย่ะค่ะ”

เซวียกุ้ยเฟยพยักหน้าตอบ สาเหตุที่นางเอ่ยเช่นนี้ออกมาเพราะนางเห็นว่าภายในงานเลี้ยงวันเกิดขององค์หญิงสาม ซูเยี่ยนหลิงมองบุตรชายของนางไม่วางตา เห็นได้ชัดว่าซูเยี่ยนหลิงผู้นั้นชอบพอบุตรชายของนางขนาดไหน

หลังจากที่ส่งคนไปตามสืบประวัติของซูเยี่ยนหลิง เซวียกุ้ยเฟยจึงรู้ว่านางคือบุตรสาวของรองเจ้ากรมพิธีการ ซึ่งเจ้ากรมพิธีการคนปัจจุบันเป็นคนของฮองเฮาและองค์รัชทายาท เซวียกุ้ยเฟยจึงอยากให้บุตรชายสานสัมพันธ์กับซูเยี่ยนหลิง แล้วค่อยผลักดันให้บิดาของนางก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการคนใหม่ เผื่อภายภาคหน้าพวกเขาจะได้วางคนของตนเอาไว้ในราชสำนักได้ง่ายขึ้น

แม้โจวหยางเทียนจะไม่พอใจกับแผนการนี้ของมารดาสักเท่าใดเพราะเขาไม่ชอบซูเยี่ยนหลิงผู้นั้นเลยสักนิด การที่เขาเคยเข้าหานางทั้งหมดล้วนข้องเกี่ยวกับลู่ฟางหนิงทั้งสิ้น แต่เมื่อยามนี้เขาไม่ต้องดึงลู่ฟางหนิงเข้ามาเป็นหมากแล้ว ซูเยี่ยนหลิงก็ไม่จำเป็นสำหรับเขาอีกต่อไป แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธมารดาได้ จึงทำได้เพียงพยักหน้าตอบตกลงเท่านั้น

สามวันผ่านไป

วันนี้ล่วงเลยเข้าสู่วันที่สามแล้ว ทว่าโจวหยางอวี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมา หวังฮองเฮาทรงเสียพระทัยอย่างหนักจนถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับ องค์หญิงสามจึงคอยดูแลอยู่ข้างกายพระมารดาตลอดเวลา เกรงว่าพระนางจะล้มป่วยไปอีกคน

ลู่ฟางหนิงส่งข่าวให้พี่น้องสกุลเฟยผ่านทางพิราบสื่อสาร ว่ายามนี้พวกเขาถูกทางการล่าหัวอยู่ ข้อหาลอบปลงพระชนม์รัชทายาท ลู่ฟางหนิงต้องการให้พวกเขาหลบซ่อนตัวอยู่ที่กระท่อมแห่งนั้นสักระยะหนึ่งก่อน พี่น้องสกุลเฟยตอบรับจดหมายของนางกลับมาว่าช่วงนี้พวกเขาจะอยู่ที่นั่นเงียบๆ หากลู่ฟางหนิงต้องการความช่วยเหลืออันใดก็ให้รีบส่งข่าวไปหาพวกเขาทันที

หลังอ่านจดหมายตอบกลับของพี่น้องสกุลเฟยเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลู่ฟางหนิงจึงเผาจดหมายเหล่านั้นทิ้ง ส่วนเรื่องที่โจวหยางอวี้ถูกพิษนั้น แม้นางจะไม่สามารถปกป้องเขาได้ แต่นางก็รู้ว่าอีกหกปีข้างหน้า เขาจะฟื้นขึ้นมา ‘โจวหยางชิง’ หรือหนิงอ๋องจะพาหมอเทวดานามว่า ‘ตงหยาง’ มารักษาอาการของโจวหยางอวี้ และเขาจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

และในช่วงที่เขากำลังนอนไม่ได้สติ ลู่ฟางหนิงก็ตั้งใจจะกำจัดโจวหยางเทียนและสกุลเซวียไปช้าๆ ยามนี้นางมีพยานซึ่งเป็นนักฆ่าของสกุลเซวีย รอเพียงโจวหยางอวี้ฟื้นขึ้นมา นางจะนำพยานและหลักฐานทั้งหมดไปให้เขาเพื่อให้เขาลงโทษคนเหล่านั้นด้วยตนเอง

แต่แล้วเรื่องที่อยู่เหนือความคาดหมายของลู่ฟางหนิงก็เกิดขึ้น เมื่อโจวหยางอวี้ฟื้นขึ้นมาในวันที่สามหลังจากถูกลอบสังหาร ซึ่งมันไม่ตรงกับเหตุการณ์ในชาติก่อนแม้แต่น้อย