LOGIN“ท่านอ๋องอย่าปฏิเสธเลยนะเพคะ หม่อมฉันกับพี่ชายอยากตอบแทนท่านอ๋องจริงๆ หากตอนนั้นท่านอ๋องไม่ช่วยเหลือเอาไว้ ป่านนี้หม่อมฉันคงจะตายไปแล้ว”
เมื่อเห็นว่ารุ่ยอ๋องไม่ตอบรับในทันที อีกทั้งยังเหมือนกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ซูเยี่ยนหลิงจึงพยายามใช้น้ำเสียงออดอ้อน และส่งสายตาที่คิดว่าแลดูน่าสงสารที่สุดให้กับเขา เพราะหากเขาปฏิเสธ แผนการของนางได้จบเห่แน่ๆ
ทว่าซูเยี่ยนหลิงหารู้ไม่ว่าเรื่องนี้ยังทำให้โจวหยางเทียนแค้นใจไม่หาย หากนางไม่มอบถุงหอมให้กับลู่ฟางหนิงผิด ป่านนี้แผนการของโจวหยางเทียนคงสำเร็จไปนานแล้ว
แต่ถึงแม้ว่าโจวหยางเทียนจะไม่พอใจซูเยี่ยนหลิงสักเพียงใด ทว่าเขาก็จำต้องเก็บรักษาสีหน้าและท่าทางเอาไว้ อีกทั้งก่อนหน้านี้มารดายังกำชับมาว่าให้เขาดึงซูเยี่ยนหลิงมาเป็นพวกให้ได้ ดังนั้นเขาจึงแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนส่งให้พวกนางสองพี่น้อง จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ในเมื่อพวกเจ้ามีน้ำใจอยากตอบแทนบุญคุณ ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไรเล่า”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซูเยี่ยนหลิงก็แย้มรอยยิ้มออกมาอย่างปิดไม่มิด เพราะนั่นหมายความว่าแผนการของนางสำเร็จไปหนึ่งขั้นแล้ว
“เช่นนั้นเชิญท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจัดเตรียมห้องอาหารเอาไว้แล้ว” ซูเป่ยจิ้งผายมือเชื้อเชิญทันทีที่รุ่ยอ๋องตอบตกลง โจวหยางเทียนจึงตามพวกเขาสองพี่น้องไปยังห้องอาหารอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทว่าโจวหยางเทียนหารู้ไม่ว่า เขากำลังจะตกหลุมพรางที่สองพี่น้องสกุลซูขุดเอาไว้
หลังจากที่เข้ามาภายในห้องอาหาร โจวหยางเทียนก็พบว่ามีอาหาร สุราและสาวงามเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว แม้เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับซูเยี่ยนหลิงและครอบครัวของนางเท่าใดนัก แต่เมื่อเป็นคำสั่งของพระมารดา เขาจะไม่ทำก็ไม่ได้
“ท่านอ๋อง เชิญดื่มพ่ะย่ะค่ะ สุรานารีวันนี้ กระหม่อมล้วนคัดสรรมาเป็นอย่างดีเพื่อท่านอ๋องโดยเฉพาะ” ซูเป่ยจิ้งรินสุราให้รุ่ยอ๋องด้วยตนเอง ท่าทางของเขาในยามนี้ทำให้โจวหยางเทียนไม่ชอบใจเท่าใดนัก เพราะดูก็รู้ว่าเป็นบุรุษที่ไม่ได้เรื่องผู้หนึ่ง แต่กระนั้นเขาก็ยังปั้นหน้ายิ้มให้อีกฝ่าย ก่อนจะรับสุรามาดื่ม
“ขอบใจคุณชายใหญ่ซูมาก”
โจวหยางเทียนรับสุราจอกนั้นมาดื่มโดยไม่ทันสังเกตเห็นว่าก่อนหน้านี้ซูเป่ยจิ้งใส่อะไรบางอย่างลงไป
เมื่อสุราจอกนั้นเข้าปากรุ่ยอ๋องจนหมด สองพี่น้องสกุลซูจึงลอบส่งสายตาให้กัน เพราะสิ่งที่ซูเป่ยจิ้งใส่ลงไปในสุราของรุ่ยอ๋องนั้นคือยาปลุกกำหนัดสูตรพิเศษชนิดรุนแรง ซึ่งอีกประมานหนึ่งเค่อ ยาปลุกกำหนัดนี้ถึงจะเริ่มออกฤทธิ์ พอถึงตอนนั้นซูเยี่ยนหลิงก็สามารถทำตามแผนการของนางได้แล้ว
หลังจากนั้น สาวงามจึงเริ่มบรรเลงดนตรีให้เข้ากับบรรยากาศ อีกทั้งยังมีการร่ายรำเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้คนที่อยู่ในห้องดู ซูเป่ยจิ้งเหมือนจะเพลิดเพลินกับความงามของพวกนางไม่น้อย ในขณะที่ซูเยี่ยนหลิงลอบสังเกตอาการของรุ่ยอ๋องอยู่ตลอดเวลา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อ โจวหยางเทียนก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มร้อนรุ่มผิดปกติ เขาจึงดึงคอเสื้อของตนออกเพื่อคลายความร้อน
“ท่านอ๋องเป็นอะไรไปหรือเพคะ?” ซูเยี่ยนหลิงทำทีเป็นเข้าไปถามอาการของโจวหยางเทียน ทว่าในใจกลับรู้อยู่แล้วว่ายาปลุกกำหนัดกำลังออกฤทธิ์ นางจึงส่งสายตาบอกพี่ชาย
“ข้ารู้สึกร้อน” โจวหยางเทียนเอ่ยบอก เดิมทีคิดว่าตนเองคงดื่มสุรามากเกินไปจึงทำให้ร่างกายร้อนรุ่มเช่นนี้ แต่อีกใจกลับมีความคิดหนึ่งผุดขึ้น หรือว่าสองพี่น้องสกุลซูใส่อะไรบางอย่างลงในสุราให้เขาดื่ม
เมื่อคิดได้ดังนั้น สองมือของเขาก็กำแน่นด้วยความโกรธ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวขาออกไปจากห้องอาหารแห่งนี้ ซูเยี่ยนหลิงก็มาปรากฏตัวตรงหน้าของเขาด้วยร่างกายเปลือยเปล่าไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิด อีกทั้งซูเป่ยจิ้งและสาวงามที่อยู่ในห้องก่อนหน้านี้ก็หายไปแล้ว ยามนี้จึงเหลือเพียงเขาและซูเยี่ยนหลิงสองคนเท่านั้น!
“เจ้าคิดจะทำอะไร!” เขาตะโกนใส่นางด้วยความเดือดดาล ทว่าหลังจากที่สายตาปะทะเข้ากับร่างกายเปลือยเปล่าที่แสนจะเย้ายวน เขาก็เหมือนจะควบคุมสติของตนไม่ได้อีกแล้ว
“ท่านอ๋อง ท่านรู้หรือไม่ว่าหม่อมฉันหลงใหลในตัวท่านอ๋องมานานแล้ว แต่ดูเหมือนว่าท่านอ๋องจะไม่สนใจหม่อมฉันเลยสักนิด หม่อมฉันไม่น่าสนใจขนาดนั้นเลยหรือเพคะ” ซูเยี่ยนหลิงค่อยๆ เยื้องกรายเข้ามาใกล้ร่างของรุ่ยอ๋อง พร้อมกับเอ่ยถ้อยคำที่เหมือนจะตำหนิเขาเล็กน้อย
โจวหยางเทียนขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว เขาพยายามควบคุมสติอารมณ์ของตนอย่างถึงที่สุด ทว่ายามนี้กลางกายของเขากำลังขยายพองโตและปวดหนึบ ต้องการที่จะปลดปล่อยเดี๋ยวนี้ หาไม่แล้วเขาต้องทรมานเจียนตายแน่ๆ
“เจ้าก็รู้ตัวดีนี่ ว่าข้าไม่ได้สนใจเจ้า แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้ทำเช่นนี้ ไม่มียางอายบ้างเลยหรืออย่างไร!” ขณะที่เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมา เขาก็ก้าวถอยหลังเพื่อหนีจากซูเยี่ยนหลิง ทว่าเขากลับชนเข้ากับเตียงนอนที่อยู่ในห้องนั้นและล้มลงจนหมดท่า ยามนี้เขารู้แล้วว่าซูเยี่ยนหลิงและพี่ชายของนางวางยาปลุกกำหนัดเขา
“หากหม่อมฉันมียางอาย หม่อมฉันคงไม่ทำเช่นนี้หรอกเพคะ” ซูเยี่ยนหลิงโน้มตัวไปคร่อมร่างของเขา ปลดเปลื้องอาภรณ์ของเขาออกและพยายามใช้ร่างกายที่แสนจะยั่วยวนของนางล่อลวงเขา
“หน้าด้านที่สุด!” โจวหยางเทียนสบถด่านาง ทว่ายามนี้สายตาของเขากลับไม่สามารถละไปจากเต้าอวบอิ่มของนางได้เลย เขาจ้องมองหน้าอกกลมกลึงที่กระเพื่อมขึ้นลงอยู่ตรงหน้าราวกับหมาป่าผู้หิวโหย
ซูเยี่ยนหลิงได้ยินคำพูดของรุ่ยอ๋องก็หัวเราะออกมาเบาๆ นางไม่สนว่าการกระทำนี้จะไร้ยางอายสักเพียงใด แต่หากมันทำให้นางกลายเป็นชายาของรุ่ยอ๋องได้ นางก็ไม่สนใจสิ่งใดแล้ว
“แม้ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องจะมิได้สนใจหม่อมฉัน แต่ว่าตอนนี้มีเพียงหม่อมฉันเท่านั้นที่สามารถช่วยท่านอ๋องได้ ท่านอ๋องยังจะไม่สนใจหม่อมฉันอยู่อีกหรือเพคะ”
โจวหยางเทียนมองดูเรือนร่างที่เย้ายวนของซูเยี่ยนหลิงแล้วกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แต่กระนั้นเขาก็ยังปฏิเสธเสียงแข็ง
“ไม่! เจ้าจะไม่มีวันสมปรารถนา คนอย่างเจ้าไม่มีวันที่จะได้รับความสนใจจากข้า”
แม้จะได้ยินคำพูดที่ไม่น่าฟังจากรุ่ยอ๋อง ทว่าดวงหน้าของซูเยี่ยนหลิงกลับมีรอยยิ้มประดับอยู่เหมือนเดิม “ท่านอ๋องแน่ใจหรือเพคะ ว่าไม่ต้องการหม่อมฉัน”
“ใช่ ข้าไม่ต้องการเจ้า! ออกไปให้พ้น!” โจวหยางเทียนรีบสะบัดหน้าหนี ทว่าซูเยี่ยนหลิงกลับจับคางของเขา แล้วบังคับให้หันมามองเรือนร่างของนาง
“หม่อมฉันจะถามท่านอ๋องเป็นครั้งสุดท้าย ท่านอ๋องไม่ต้องการหม่อมฉันจริงๆ หรือเพคะ” ขณะที่เอ่ยถ้อยคำเหล่านี้ ซูเยี่ยนหลิงก็ผละออกจากร่างของรุ่ยอ๋องอย่างอ้อยอิ่ง กลยุทธ์นี้เป็นพี่ชายที่สอนนางมา เรียกว่ายอมถอยเพื่อเดินหน้า
ยามนี้โจวหยางเทียนไม่สามารถควบคุมความต้องการของตนได้อีกต่อไปแล้ว หลังจากสิ้นคำพูดนั้นของซูเยี่ยนหลิง เขาก็รีบคว้าร่างของนางมาประกบจูบด้วยความเร่าร้อนทันที
“ข้า…ข้าต้องการเจ้า” ในที่สุดเขาก็ทานทนต่อความต้องการไม่ไหว ซูเยี่ยนหลิงเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา จากนั้นจึงปล่อยตัวปล่อยกายไปกับสัมผัสอันเร่าร้อนที่รุ่ยอ๋องกำลังมอบให้
ซูเป่ยจิ้งที่ออกมารออยู่ด้านนอก เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่ดังอยู่ด้านใน เขาก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาทันที เพราะนั่นหมายความว่าแผนการของน้องสาวสำเร็จแล้ว
หากว่าน้องสาวของเขากลายเป็นชายาของรุ่ยอ๋อง นับจากนี้เขาก็จะมีหน้ามีตามากขึ้น อีกทั้งเรื่องนี้เขาจำเป็นต้องไปแจ้งบิดามารดาให้รับรู้ เขาจึงรีบกลับจวนทันที ทั้งๆ ที่ตอนแรกให้ตายอย่างไรก็ไม่คิดจะกลับ
วันถัดมา การประหารโจวหยางเทียนกับคนสกุลเซวียก็มาถึง พวกเขาถูกคุมตัวมายังลานประหาร โจวหยางเทียนถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นใหญ่เดินนำอยู่ด้านหน้าของกลุ่มกบฏ ดวงตาคมกริบของเขาทอดมองไปด้านหน้าอย่างเลื่อนลอย แม้จะมีสายตานับพันคู่ของผู้คนที่มาร่วมชมการประหารจ้องมองมาด้วยความเกลียดชัง แต่กระนั้นเขาก็หาได้รับรู้ถึงสายตาของผู้คนเหล่านั้นอีกต่อไปเบื้องหลังของเขาคือสมาชิกตระกูลเซวีย เซวียกุ้ยเฟยในยามนี้อยู่ในอาการสงบ ไม่ได้คลุ้มคลั่งเฉกเช่นช่วงหลายวันที่ผ่านมา ยามนี้นางคล้ายว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นได้แล้ว ว่าอย่างไรก็คงหนีความตายไม่พ้น“เสด็จแม่ เป็นเพราะลูกไม่มีความสามารถมากพอจึงทำให้ทุกคนต้องมาพบกับจุดจบเช่นนี้”เซวียกุ้ยเฟยหันมองบุตรชายที่หลายวันมานี้แทบไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย “เป็นแม่ที่ผิดเอง หากแม่ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง หวังให้เจ้าครอบครองบัลลังก์ พวกเราก็คงไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้”หลายวันที่ถูกคุมขัง พวกนางสองแม่ลูกเริ่มจะตระหนักได้แล้วว่าหากพวกเขาไม่มีความคิดชั่วร้ายเสียก่อน พวกเขาก็คงไม่ต้องเดินทางมาพบกับจุดจบเช่นนี้ แต่อดีตไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ ตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับผลกรรมที่เคยก
วันต่อมา โจวหยางเทียน เซวียกุ้ยเฟยและคนสกุลเซวียทุกคนถูกนำขึ้นกรงขังแล้วแห่ประจานไปรอบเมือง ชาวบ้านที่มุงดูต่างก็ขวางปาสิ่งของใส่และด่าทอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยยอมรับความอัปยศในครั้งนี้ไม่ได้จึงสลบไปหลายรอบ ทว่านางก็ถูกน้ำอุจจาระปัสสาวะสาดใส่ให้ต้องฟื้นขึ้นมาพบกับความจริงอีกครั้งในขณะที่เซวียกุ้ยเฟยเสียสติไปแล้ว โจวหยางเทียนที่อยู่อีกกรงขังกลับนิ่งสงบจนทำให้คนมองไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ หลังจากที่แห่ประจานอยู่เช่นนี้ถึงสามวัน วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลงดาบประหารพวกเขาแล้วตกดึกคืนนั้น ลู่ฟางหนิงพร้อมกับโจวหยางอวี้ก็เข้ามาหาโจวหยางเทียนในกรงขัง โจวหยางอวี้รู้ว่าลู่ฟางหนิงอยากจะชำระแค้นที่ถูกโจวหยางเทียนหักหลัง เขาจึงถอยออกมาและปล่อยให้นางอยู่กับโจวหยางเทียนตามลำพัง“หากเกิดเรื่องอะไรเรียกข้าได้ตลอด”“องค์รัชทายาทไม่ต้องเป็นห่วงเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้เพราะต้องการสะสางความแค้นกับรุ่ยอ๋องให้จบสิ้น”“เจ้าคงไม่คิดจะสังหารเขาใช่หรือไม่” โจวหยางอวี้เป็นห่วงลู่ฟางหนิง เขาไม่อยากให้มือของนางต้องแปดเปื้อนเลือดของผู้คน โดยเฉพาะเลือดของโจวหยางเทียนลู่ฟางหนิงยิ้มให้เขา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์รั
ลู่อวิ้นเหมยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็แทบไร้เรี่ยงแรงทรงตัวไม่อยู่ เป็นเพราะเหตุผลนี้อย่างนั้นหรือ นางถึงไม่เคยได้รับความรักจากบิดาเลยสักครั้งเดียว ไม่เพียงแค่ลู่อวิ้นเหมยเท่านั้นที่ตกใจกับความจริงในเรื่องนี้ ลู่ฮูหยินรวมถึงบุตรชายบุตรสาวทั้งสามก็ตกใจไม่ต่างกัน“ท่านพี่เหตุใดถึงได้เอ่ยเช่นนี้ออกมา เรื่องทั้งหมดเป็นเช่นไรกันแน่เจ้าคะ” ลู่ฮูหยินมองสามีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แม้เขาจะรักนางมาก แต่เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกนางมาก่อนนางรู้เพียงแค่ว่าเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ตอนที่สามีไปออกรบ เขากลับมาพร้อมกับสตรีนางหนึ่งซึ่งกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอดแล้ว ตอนนั้นหัวใจของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่อาจยอมรับความจริงในเรื่องนี้ได้ อีกทั้งสามีก็ไม่คิดจะอธิบายอะไรให้นางฟัง นอกจากบอกว่าเขาจะแต่งตั้งจูเหิงเยว่ขึ้นเป็นภรรยารอง นางในยามนั้นเสียใจหนักมาก หากมิได้บุตรชายทั้งสองเข้ามาปลอบประโลม นางคงผ่านมาไม่ได้ ทว่าหลังจากที่สามีรับภรรยารองเข้าบ้าน แต่เขาก็ยังร่วมหลับนอนกับนางทุกคืน ไม่เคยย่างกรายไปเรือนหลังเล็กที่อยู่ท้ายจวนเลยเรื่องนี้แม้นางจะมีความสงสัย แต่นางก็ไม่กล้าถามสามีเพราะกลัวว่าจะทำให้สาม
เช้าวันใหม่มาเยือน กลิ่นโลหิตที่ลอยคละคลุ้งทั่ววังหลวงเมื่อคืนนี้ถูกชำระล้างไปจนหมด ทหารของสกุลลู่กับกองทัพเกราะดำของหนิงอ๋องสามารถเข้ามาควบคุมสถานการณ์ภายในได้ทัน คนในวังจึงรอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด ส่วนทหารของรุ่ยอ๋องนั้นถูกสังหารทิ้งในทันที ยามนี้ศพของพวกเขากำลังถูกลากออกไปทิ้งที่นอกเมืองหลวงเซวียกุ้ยเฟยไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ พระนางคลุ้มคลั่งอยู่ในคุก พร้อมกับอาละวาดด่าทอบุตรชายตั้งแต่เมื่อคืน จนกระทั่งตอนนี้น้ำเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว แต่พระนางก็ยังไม่คิดที่จะหยุดด่า“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ทำการใหญ่อะไรไม่เคยสำเร็จสักอย่าง ข้าไม่น่าคลอดคนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าออกมาเลย เจ้ากำลังจะทำให้พวกเราทุกคนตาย เจ้ามันไร้ประโยชน์!”แม้ว่าเสียงต่อว่านั้นจะดังมากขนาดไหน แต่โจวหยางเทียนที่อยู่ในกรงขังอีกกรงกลับนิ่งสงบ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดต่อว่าของเซวียกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดาในตอนนี้เขาก็ยังยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าทุกอย่างจะลงเอยแบบนี้ นี่มิใช่สิ่งที่เขาคาดหวังเอาไว้ ดวงตาของเขาเลื่อนลอย มองไม่เห็นความหวังอีกต่อไป หนทางข้างหน้ามีเพียงความมืดมนที่รอเขาอยู่ ในตอนนั้น ขันที
ในขณะที่รุ่ยอ๋องกำลังจมปรักอยู่ในห้วงความทรงจำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ลู่ฟางหนิงก็ยกดาบในมือขึ้นก่อนจะจ่อไปที่ลำคอของเขา โจวหยางเทียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องการเอาชีวิตเขามากขนาดนี้ หรือว่าภาพความทรงจำที่ปรากฏให้เขาเห็นนั้นเคยเกิดขึ้นมาก่อน“ข้ากับเจ้าไม่เคยมีความแค้นต่อกัน เหตุใดเจ้าต้องการเอาชีวิตข้าด้วย” โจวหยางเทียนเอ่ยถามลู่ฟางหนิงด้วยความไม่เข้าใจลู่ฟางหนิงได้ยินคำพูดนั้น นางก็กดดาบลงบนลำคอของโจวหยางเทียนจนเลือดของอีกฝ่ายไหลซึมออกมา “ไม่เคยมีความแค้นอย่างนั้นหรือ ท่านอ๋องลองคิดดูให้ดีๆ ว่าเคยทำอะไรกับหม่อมฉันไว้บ้าง”“ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้าโกรธแค้นได้อย่างไร ความแค้นของเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะสะสางผิดคนแล้วกระมัง”โจวหยางเทียนยังคงยืนกรานคำพูดเดิม แม้ก่อนหน้านี้เขาเคยวางแผนการร้ายเพราะต้องการดึงลู่ฟางหนิงกับสกุลลู่มาเป็นพวก แต่แผนการนั้นก็ไม่สำเร็จ และนางก็ไม่เคยล่วงรู้เรื่องเหล่านั้นมาก่อน นางคงไม่มีทางโกรธแค้นเขาเพราะเรื่องนี้แน่ๆ“หม่อมฉันไม่เคยลืมความแค้นนั้นลงเลยแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว เป็นท่านที่หลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันลืม!”โจ
เซวียกุ้ยเฟยกำลังนั่งจิบชาอยู่ในตำหนักอย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าค่ำคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ด้านข้างยังมีนางกำนัลเข้ามาบีบนวดให้รู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทั่วทิศทางในวังหลวงช่างไม่เข้ากับบรรยากาศด้านในเอาเสียเลย“หม่อมฉันขอแสดงความยินดีกับกุ้ยเฟยด้วยเพคะ อีกไม่นานพระองค์จะกลายเป็นไทเฮาของแคว้นโจวแล้ว” นางกำนัลที่อยู่ข้างกายเซวียกุ้ยเฟยพูดประจบสอพลอไม่หยุดเซวียกุ้ยเฟยที่ได้ยินคำพูดเยินยอนั้นก็ยิ้มหน้าระรื่น พลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ ทว่าพระนางมีความสุขได้ไม่นาน องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กุ้ยเฟย ยามนี้ท่านอ๋องพลาดท่าแล้ว พวกเราต้องรีบหนีออกจากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”หลังจากได้รับรายงานนี้ เซวียกุ้ยเฟยที่กำลังนั่งรอฟังข่าวดีอยู่ในตำหนักถึงกับขว้างจอกชาลงพื้นด้วยความไม่พอใจ“เหตุใดถึงล้มเหลว มิใช่ว่าศึกในครั้งนี้ต้องเป็นพวกเราที่ได้รับชัยชนะมิใช่หรือ”เซวียกุ้ยเฟยโมโหมากที่บุตรชายทำการใหญ่ไม่สำเร็จ ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานนับปี แต่โจวหยางเทียนกลับทำไม่สำเร็จ ช่างไม่เอาไหนเสียจริง!“กระหม่อมไม่มีเวลาอธิบาย
ตำหนักองค์รัชทายาทก่อนหน้าหน้านี้ไห่เฉิงได้รับคำสั่งจากองค์รัชทายาทให้ไปสืบหาหลักฐานที่สกุลเซวียส่งนักฆ่ามาลอบสังหาร หลังจากที่ตรวจสอบทุกอย่างตามคำสั่งเสร็จสิ้นแล้ว ไห่เฉิงก็รอจนกระทั่งตะวันลับขอบฟ้าจึงค่อยแอบเข้ามาในห้องบรรทมขององค์รัชทายาทเพื่อรายงานเรื่องนี้ให้องค์รัชทายาทรู้โจวหยางอวี้ที่ก่อน
อีกด้านหนึ่ง แม้โจวหยางเทียนจะมั่นใจว่าแผนการลอบสังหารของตนสำเร็จแล้ว เพราะยามนี้โจวหยางอวี้ยังไม่ฟื้นขึ้นมา และอีกไม่นานโจวหยางอวี้จะต้องจากโลกนี้ไปอย่างแน่นอนทว่าโจวหยางเทียนก็หาได้นิ่งนอนใจ เพราะหากทางการสามารถตามจับตัวพี่น้องสกุลเฟยกลับมาได้ เรื่องทุกอย่างจะต้องสาวมาถึงเขาอย่างแน่นอน และเพื่อเ
สองชั่วยามผ่านไปโจวหยางอวี้แสร้งนอนป่วยอยู่บนเตียง พลันได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้คนดังขึ้นที่ด้านหน้าประตูตำหนัก จากนั้นจึงตามมาด้วยเสียงสนทนากันเบาๆ เขาจดจำน้ำเสียงเหล่านี้ได้เป็นอย่างดี เพราะเป็นเสียงของพระมารดาและน้องสาวของเขาหวังฮองเฮานั่งลงข้างเตียงของโจวหยางอวี้ โดยมีองค์หญิงสามยืนอยู่ด้านข้าง
โจวหยางอวี้ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะได้รับโอกาสให้ย้อนเวลากลับมามีชีวิตอีกครั้ง แม้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาในยามนี้จะอยู่เหนือกฏของธรรมชาติ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว เขาต้องยอมรับความจริงให้ได้ชายหนุ่มค่อยๆ ชันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตามองรอบตำหนักที่คุ้นเคย และเมื่อพบว่าบริเวณหัวไหล่ด้านซ้ายมีผ้าพันแผล

![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





