All Chapters of ทะลุมิติมาถูกสามีหย่าร้าง: Chapter 91 - Chapter 100

คนตัวโตค่อยๆบรรจงมองความใหญ่โตของตนกับนาง สิ่งที่เขามอบให้นางมิใช่ความใครทั้งหมดแต่มันคือความรัก เขาอดทนรอจนนางโตพอที่จะเป็นเมียและแม่ของลูก นางเด็กเกินไปในตอนนั้นอายุสิบสี่ไม่เหมาะจะทำเรื่องชายหญิง แต่ตอนนี้นางพร้อมแล้ว ชุนเถากัดฟันแน่นเมื่อความเจ็บปวดแทรกเข้ามา หยุนเหิงจูบซับน้ำตาที่หางตาให้ เขาผ่อนจังหวะลงในที่สุดก็เข้าได้จนหมด"อ๊า..ท่านอาหยุน""ตอนนี้อาเป็นสามีเจ้าแล้วนะ ชุนเถาต้องเรียกว่าอย่างไร หื้ม""สามี ข้าอื้อ ท่านทำเถอะ อยู่แบบนี้ทรมาน"หยุนเหิงทำตามคำบอกของเมียหมาดๆ เขาค่อยๆขยับสะโพกแกร่งส่งความรักให้ชุนเถาเนิบนาบก่อนจะเริ่มหนักหน่วงขึ้น กระทั่งแขนเรียงโอบกอดเขาแน่นเอ่ยเรียกหา"ท่านอาหยุน อื้อสามีของข้าได้โปรด ข้าจะไม่ไหวแล้ว""คนดี มีลูกกันนะ อาอยากมีลูกกับเจ้าหลายๆคน""ได้ ท่านทำเถอะจะมีกี่คนก็ได้ อ๊า"หยุนเหิงเร่งจังหวะทำนองรัก ไม่นานชุนเถาก็กรีดร้องตามด้วยเสียงคำรามของเขาก่อนจะปลดปล่อยสายธารเข้าไปในความอ่อนนุ่มของนางจนหมด ชุนเถากอดตอบเขาเอาไว้ นางรู้สึกอ่อนร้อนที่ท้องน้อย สมองขาวโพลนเหมือนขึ้นสวรรค์แล้วดิ่งลงมามันเสียวซ่านบอกไม่ถูก หยุนเหิงพลิกกายลงมาเพราะกลัวนางจะหนั

จางอวี้ซินกินยาแล้วจึงหลับไปอีกรอบ ปรากฏว่าสายตาสองคู่มองมายังนางก่อนที่คนหนึ่งจะเดินมาที่เตียงเอ่ยกับสตรีที่ยืนเคียงข้าง"จิตวิญญาณของเจ้าช่างพัฒนายิ่งนักเรื่องเอาแต่ใจ นางยังคิดแค้นว่าเจ้าเป็นวิญญาณชั่วร้ายน่ากลัวอีกด้วย หมดกันเทพธิดาบุปผา คิกๆๆ""ก็ไปเอาวิญญาณนางมาแลบกะทันหัน ไม่มีเวลาอธิบายนี่เพคะ ว่าแต่พี่หญิงไข่มุกสองเม็ดที่ใส่ไว้ในตัวนางยามนั้น บัดนี้ถือกำเนิดแล้ว""หากมีวาสนาพวกเขาอาจบรรลุมรรคาก็ได้ ให้พรนางเสร็จแล้วก็ไปเถอะ เจ้ากับนางดวงจิตเดียวกัน หากเบื้องบนรู้จะวุ่นวาย"สองพี่น้องค่อยๆเลือนหายไป แม้แต่เป่าเป่าก็จับไม่ได้ถึงมวลสารเหล่านั้น สองพี่น้องขโมยไข่มุกมาจากธาราสวรรค์และใส่ไว้ในมงกุฏฮองเฮาแคว้นหยวนเซียว ที่ต่อมากลายเป็นแคว้นจ้าว ไข่มุกถูกวิหคราตรีขโมยมาจากพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ตอนถูกล้มยิงเลือดนางปลุกวิญญาณของมันขึ้นมา เทพบุปผาจึงต้องเอาวิญญาณนางมาด้วยและให้อยู่ในร่างจางอวี้ซินซึ่งเป็นร่างแยกของตน เพื่อหล่อเลี้ยงไข่มุกเอาไว้ไม่ให้ถูกจับได้ บัดนี้ไข่มุกสองเม็ดที่ทำให้เกิดสงครามการแย่งชิงเมื่อหลายหมื่นปีกลับกลายเป็นเด็กน้อยแสนน่ารักโดยที่ไม่มีใครรู้ต้นกำเนิดของพวกเขาสามว

สามวันต่อมาคุณชายใหญ่สกุลจางก็รับบุตรบุญธรรมสองคนเป็นบุตรสาว จางเหวินเทียนเชิญขุนนางที่สนิทกันเท่านั้น พิธีเริ่มตอนเช้าโดยมีจางเหวินประมุขของตระกูลมานั่งเป็นประธาน เสี่ยวเตี๋ยยกน้ำชาคารวะประมุขก่อน ตามด้วยจางเหวินเทียนบิดา และจางฮูหยินมารดา เมื่อพี่สาวคารวะเสร็จชุนเถาก็ตามมาคารวะเช่นกันจางอี้ซินนั่งมองทั้งสองคนแล้วยิ้มให้ เด็กสองคนนี้กตัญญู ถ้าวิญญาณร่างเดิมรับรู้คงจะดีใจ เทพบุปผากำลังมองลงมาเช่นกัน เด็กสองคนนี้ซื่อสัตย์ต่อร่างแยกของนางยิ่งนัก ตอนนั้นนางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาไร้พลังเทพ จึงถูกสาวใช้ทั้งสามรังแกอยู่ทุกวัน ก็มีเด็กสองคนที่ไม่ยอมทิ้งและคอยปกป้อง"เจ้าให้พรอันใดนางไปหรือน้องข้า""เดิมเสี่ยวเตี๋ยคลอดยาก นางอาจไม่รอดด้วยซ้ำหม่อมฉันจึงดึงนางกลับมาจากปรโลก แต่น่าขำยิ่งนักที่ระบบตัวน้อยนั้นคิดว่าเป็นความสามารถตนเอง""แล้วน้องสาวล่ะ""หม่อมฉันให้นางทั้งสองคนมีชีวิตร่มรื่น ครอบครัวมีความสุข มีแต่คนรักใคร่เมตตาเพคะ ให้พวกนางมีบุตรเต็มบ้านและได้บุตรที่กตัญญู""อืม..มนุษย์ที่ต้องการจริงๆก็คงมีเพียงแค่นี้ พอใจในสิ่งที่ตนเองมีย่อมไม่ทุกข์ เสร็จเรื่องแล้วพวกเราปิดด่านเถอะ อีกสามแสนปีออ

จ้าวเหวยเจิ้นมาหาหยุนเหิงก่อนจะนั่งลงพูดคุยกัน สกุลหยุนมิควรเสื่อมถอยเพราะเขากับบิดาผิดใจกัน อย่าให้ลุกหลานรุ่นหลังต้องอยู่อย่างอดสู อย่างไรเสียสกุลหยุนก็คือตระกูลอันดับสี่ของเมืองหลวง"พี่ใหญ่ ท่านคงไม่อยากให้ชุนเถาต้องน้อยหน้า ท่านรักนางตั้งแต่นางอายุสิบสาม อดทนรอมาจนนางอายุสิบแปดได้ แค่ปรับความเข้าใจกับบิดาท่าน ให้นางได้เป็นฮูหยินน้อยสกุลหยุนท่านทำมิได้หรือ""ท่านอ๋อง ฮูหยินรองเป็นคนเจ้าเล่ห์กระหม่อมไม่อยากให้ชุนเถาต้องเจอกับสตรีเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ"แปะ แปะ แปะ เมื่อหยุนเหิงเอ่ยจบกู้หมิงก็ปรบมือ ก่อนจะเดินมาตรงหน้าเอ่ยกับเขาและจ้าวเหวยเจิ้น"พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านคงไม่คิดว่าชุนเถากับเสี่ยวเตี๋ยของข้าเป็นมะพลับนิ่มใช่หรือไม่ หึ พวกนางคือใคร พวกนางคือสาวใช้พระชายาจางอวี้ซินเชียวนะ เจ้านายเขี้ยวเล็บแหลมคมเพียงนั้น พวกนางจะไม่ได้มาสักนิดเลยหรือ ดูเราสามคนสิ เคยมีใครรอดจากเงื้อมือเมียตัวเองบ้าง พี่ใหญ่ข้าว่าชุนเถารับมือมารดาเลี้ยงท่านได้สบาย พี่รองท่านว่าหรือไม่"จ้าวเหวยเจิ้นเห็นด้วย เมียเขาบอกเองว่าอยากรังแกชุนเถาก็ต้องดูว่านางเป็นศิษย์ของใคร หยุนเหิงเข้าใจที่ทั้งสองสื่อสารเขาจึงตกลงจะไ

หลังจากงานแต่งผ่านไปวันที่สามทั้งสองคนต้องกลับบ้านเดิม เสี่ยวเตี๋ยและชุนเถากลับสกุลจางเรียบร้อยก็แวะมาที่ตำหนักอ๋อง ก็งอวี้ซิเพาะปลูกทำหม้อไฟให้กิน ทั้งคู่ไม่ได้กินนานแล้วจึงอยู่กินและพูดคุยกันจนเย็นสามีขึงได้รับกลับจวนหยุนเหิงกลับไปอยู่บ้านแล้ว ในเมื่อเมียแต่งเข้าสกุลหยุนเขาก็ต้องอยู่ที่นั่นเพื่อยืนหยัดให้นาง ต่อให้ฮูหยินรอไม่พอใจก้ไม่อาจทำอะไรได้ น้องชายน้องสาวต่างแม่ล้วนแต่ไม่ได้เรื่องไม่มีใครสามารถต่อกรกับหยุนเหิงได้สักคนส่วนสกุลกู้ไม่ต้องพูดถึง เสี่ยวเตี๋ยยามนี้เป็นแก้วตาดวงใจทั้งตระกูล โดยเฉพาะแฝดสามหลัวฮูหยินทั้งรักทั้งหลงหลานๆ เสี่ยวเตี๋ยนอกจากตรวจบัญชีและดูแลร้านค้าเรื่องเลี้ยงลูกนางแทบไม่ต้องเหนื่อยจางอวี้ซินกลับเมืองหลวงมาได้ห้าเดือนแล้ว สามเดือนก่อนนางไปยังที่ดินห้าพันหมู่ที่ฮ่องเต้ยกให้นางเป็นคนดูแลเรื่องพันธุ์พืชต่างๆที่จะนำมาเพาะปลูก จางอวี้ซินเห็นว่าที่ดินเป็นที่ดินดี นางจึงให้เป่าเป่านำเมล็ดพันธุ์ มะเขือเทศ มันฝรั่ง พริก คะน้า กวางตุ้ง ถั่วลันเตา เหง้าเผือก มันเทศจากระบบเพราะไม่มีในยุคนี้ถึงจะสมเหตุสมผลต่อให้ปีนทุกเขาก็ไม่ควรหาเจอ จางอวี้ซินจึงเอาเมล็ดพันธุ์จากระบบ