ホーム / มาเฟีย / คนบาป / チャプター 11 - チャプター 20

คนบาป のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

36 チャプター

ตอนที่ 11 เสียงปืนในป่าช้า

สามวันถัดมา ร่างไร้วิญญาณของไอ้อ๊อดถูกพบลอยอืดติดตลิ่งริมแม่น้ำเจ้าพระยาโดยชาวบ้านที่พายเรือหาปลา เจ้าหน้าที่ตำรวจสรุปสำนวนคดีอย่างง่ายดายว่าเป็นการฆ่าตัวตายเพราะทนพิษบาดแผลจากความอับอายที่แพร่ไปทั่วโลกโซเชียลไม่ไหว คดีถูกปิดลงอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครคิดสืบสาวถึงเบื้องลึกเบื้องหลังศพของมันถูกเก็บไว้ที่ห้องเย็นของโรงพยาบาลตำรวจ ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไร้เงาญาติมิตรมาติดต่อรับไปประกอบพิธี แม้แต่พี่น้องร่วมสายเลือดต่างก็พากันเมินหน้าหนี เพราะในยามมีชีวิตมันสร้างแต่ความเดือดร้อน ทั้งเหล้า ยา และการลักขโมย ชะตากรรมของไอ้อ๊อดจึงจบลงด้วยการเป็นศพไร้ญาติอย่างสมบูรณ์"นายครับ ไอ้อ๊อดมันฆ่าตัวตายแล้วครับ" ลูกน้องรายงานข่าวสั้นๆ"อ้าว... ตายแล้วรึ ผมแค่ล้อมันเล่นนิดเดียวเองนะ" เสี่ยภูริทัตอุทานผ่านสายโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีความเสียใจเจือปน เขาหันไปมองข้าวหอมที่กำลังนอนกกกอดอยู่ข้างกายในคอนโดหรู ความสวยของเธอยังคงทำให้เขาหลงใหลจนยากจะถอนตัวเสี่ยใหญ่บอกข่าวการตายให้เธอรู้อย่างตรงไปตรงมา ข้าวหอมหน้าถอดสีไปชั่วขณะ แม้เธอจะเลือกทิ้งมันมาเพื่อความสบาย แต่ความผูกพันในอดีตก็ทำให้หัวใจเ
続きを読む

ตอนที่ 12 บุตรโดยชอบธรรม

ในตอนนี้เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาหาได้รู้ไม่ว่า ตนเองได้สูญเสียบุพการีไปจนสิ้นแล้ว ทว่าหากวันหนึ่งความจริงถูกเปิดเผย ความเจ็บปวดจากการสูญเสียพ่อคงไม่ระคายผิวเขานัก เพราะในความทรงจำที่ผ่านมา นายอ๊อดไม่เคยทำหน้าที่พ่อที่ดีเลยแม้แต่นาทีเดียว ที่พึ่งทางใจหนึ่งเดียวของเขาคือแม่ผู้ล่วงลับ ส่วนญาติพี่น้องคนอื่นๆ ต่างก็ใจดำเมินหน้าหนีในยามที่เขาต้องการความช่วยเหลือมากที่สุดหลังจากเสร็จสิ้นพิธีศพของแม่ เอกได้เข้ามาอาศัยอยู่ชั่วคราวกับนายอำเภอสุชาติ เด็กน้อยไม่เคยปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เขาช่วยหยิบจับงานบ้านทุกอย่างด้วยความขยันขันแข็ง แม้นายอำเภอจะบอกให้พัก แต่เอกกลับยืนกรานเสียงแข็งว่าจะขอตอบแทนความเมตตาที่ท่านช่วยดูแลตน"เฮ้อ... ทำไมลูกเราไม่น่ารักแบบนี้บ้างนะ วันๆ เอาแต่เล่น ไม่เหมือนเจ้าเอกเลย ทั้งว่าง่ายและกตัญญู" นายอำเภอสุชาติรำพึงพลางถอนหายใจยาวเมื่อเปรียบเทียบกับลูกของตน เขาเอ็นดูเด็กคนนี้จนอยากรับเป็นบุตรบุญธรรมเสียเอง หากไม่ใช่เพราะเสี่ยภูริทัตหมายตาเอาไว้แล้ว เขาเชื่อมั่นว่าภายใต้การชุบเลี้ยงของเสี่ย อนาคตของเอกย่อมรุ่งโรจน์เกินกว่าที่ใครจะคาดถึงไม่นานนัก รถยนต์คันหรูสีดำก็เคลื่อนตัวมาจอ
続きを読む

ตอนที่ 13 ก้าวแรกในแดนศิวิไลซ์

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง เอกพบว่าตนเองยังคงอยู่บนรถยนต์คันเดิมที่กำลังเคลื่อนเข้าสู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร ภาพทิวทัศน์ที่พาดผ่านหน้าต่างรถเป็นสิ่งที่ตื่นตาตื่นใจสำหรับเขาเหลือเกิน ตึกระฟ้าสูงตระหง่านสลับไปมาอย่างไม่รู้จบราวกับหลุดออกมาจากโลกแห่งความฝัน ความศิวิไลซ์ที่อยู่ตรงหน้าเป็นสิ่งที่เขาเคยเห็นผ่านเพียงจอโทรทัศน์เก่าๆ ในชุมชนแออัดเท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นความยิ่งใหญ่ของเมืองกรุงด้วยตาตัวเอง เด็กน้อยหันมองซ้ายมองขวาอย่างกระตือรือร้นด้วยท่าทางบ้านนอกเข้ากรุงที่ดูน่าเอ็นดู"คิกๆ... ดูลูกคุณสิคะ เหมือนฉันตอนเข้ากรุงใหม่ๆ ไม่มีผิดเลย เด็กอะไรช่างน่ารักน่าชังนัก" คุณนายศรีนวลหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางอยากรู้อยากเห็นของเอก เสี่ยใหญ่เองก็ลอบยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะมอบความสุขในวัยเด็กให้เอกอย่างเต็มที่ ก่อนที่โลกแห่งความเป็นจริงจะสอนให้เด็กคนนี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่แข็งแกร่ง"เอก... เคยเดินห้างหรือยังลูก?" เสี่ยใหญ่ถามพลางชี้ให้ดูห้างสรรพสินค้าสุดหรูที่มีน้ำตกจำลองขนาดยักษ์ตั้งอยู่ด้านหน้า เอกจ้องมองภาพตรงหน้าตาค้าง ปากอ้ากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ มันดู
続きを読む

ตอนที่ 14 เพื่อนวัยเด็ก

นับตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ เอกก็ได้มีห้องนอนส่วนตัวเป็นครั้งแรกในชีวิต ห้องของเขาเพียบพร้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันเกินกว่าจะจินตนาการได้ ทั้งทีวีจอยักษ์ ตู้เย็น และวิดีโอเกมรุ่นล่าสุด ซึ่งเสี่ยใหญ่เป็นผู้จัดเตรียมไว้ให้อย่างพิถีพิถัน เขาถึงกับเที่ยวไล่ถามบรรดาเพื่อนฝูงว่า เด็กผู้ชายชอบอะไร เพื่อเนรมิตห้องในฝันไว้ต้อนรับลูกชายเพียงคนเดียวห้องนอนใหม่ของเอกกว้างขวางและหรูหรายิ่งกว่าห้องพักรูหนูที่เขาเคยซุกหัวนอนกับแม่หลายเท่า ทว่าแม้ชีวิตจะพลิกผันสู่ความสุขสบายเพียงใด เอกก็ไม่เคยลืมรากเหง้าของตนเอง เขายังคงระลึกถึงวันคืนที่เคยฟันฝ่าความทุกข์ยากมากับผู้เป็นแม่เสมอในสังคมใหม่ เอกไม่มีเพื่อนมากนัก แม้จะมีลูกหลานคุณหญิงคุณนายละแวกบ้านแวะเวียนมาเล่นด้วย แต่เขาก็ไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กพวกนั้นที่ชอบทำตัวสูงส่งและพูดจาข่มเหงผู้อื่น เพื่อนที่สนิทที่สุดของเขาจึงมีเพียง โก้ ลูกชายของมานพซึ่งเป็นคนขับรถประจำบ้าน เอกมักจะชวนโก้ขึ้นมาเล่นวิดีโอเกมในห้องส่วนตัวเสมอ ซึ่งเสี่ยใหญ่ก็ไม่ได้ขัดขวาง เพราะมองว่าตราบใดที่ลูกชายอยู่ในสายตาและมีความสุข เขาก็ยินดีสนับสนุน"โก้... จะทำอะไรต้อ
続きを読む

ตอนที่ 15 อาการทางจิตหรือพิษราคะ

นับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่คฤหาสน์หลังนี้ สิ่งที่เอกสัมผัสได้จนชินชาคือความห่างเหินของผู้เป็นพ่อ แม้จะรู้ว่าพ่อรักเขามากเพียงใด แต่เสี่ยใหญ่ก็มักจะใช้เวลาในยามค่ำคืนอยู่กับน้าศรีนวลเสียมากกว่า และในทุกค่ำคืนที่แสนเงียบสงัด เสียงกรีดร้องครวญครางของน้าศรีนวลมักจะดังแว่วมาถึงหอคอยแห่งความเหงาของเขาเสมอในวัยเด็ก เอกเคยตั้งคำถามด้วยความไร้เดียงสาและเป็นห่วง "ผมได้ยินเสียงน้าศรีนวลร้องเหมือนเจ็บปวดทุกคืนเลยครับ น้าเป็นอะไรหรือเปล่า ให้ผมบอกคุณพ่อพาไปหาหมอไหมครับ?"คำตอบที่ได้รับกลับมาพร้อมรอยยิ้มปริศนาคือ "มันไม่ใช่เสียงของความเจ็บปวดหรอกจ้ะเอก... แต่มันคือเสียงของความสุขต่างหาก หนูเป็นเด็กที่หน้าตาดีนะลูก ถ้าโตขึ้นหนูต้องหล่อมากแน่ๆ และเมื่อถึงวันนั้น... อย่าลืมน้าคนนี้ แล้วทำให้น้ามีความสุขบ้างนะ"เวลาผ่านไป... เด็กชายในวันนั้นเติบโตเป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างล้นเหลือ ขณะที่น้าศรีนวลในวัย 46 ปี กลับกลายเป็นสาวใหญ่ที่ยังคงความเซ็กซี่และสะพรั่งไม่เสื่อมคลาย ทว่าภายใต้เปลือกนอกที่ดูสมบูรณ์แบบ เธอต้องเผชิญกับอาการจิตเวชที่เป็นผลกระทบจากอดีต ไฟราคะในกายเธอโชติช่วงรุนแรงกว่าคนปกติหล
続きを読む

ตอนที่ 16 หน้ากากของชายใจดี

สำหรับเอกแล้วเสี่ยภูริทัต คือพ่อที่อบอุ่นและเอาใจใส่เขาอย่างดีที่สุดเสมอมา ทว่าในสายตาคนนอก ชายผู้นี้คือบุคคลที่น่าเกรงขามและอันตรายเกินกว่าใครจะกล้าลองดี แม้แต่ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ยังต้องอยู่ด้วยความหวาดระแวง เพราะคำสั่งของเสี่ยมีเพียงกฎเดียวคือห้ามพลาด โอกาสแก้ตัวนั้นหาได้ยากยิ่ง แต่หากใครทำงานสำเร็จ ผลตอบแทนที่ได้รับก็มหาศาลพอที่จะเปลี่ยนชีวิตได้ด้วยเหตุนี้ คนมีฝีมือมากมายจึงยอมสยบแทบเท้าเพื่อเป็นผู้ติดตามให้เสี่ยใหญ่ ไม่เว้นแม้แต่โก้ เพื่อนรักในวัยเด็กของเอก ที่ยามนี้มุ่งมั่นปูทางเพื่อขึ้นเป็นมือขวาของเสี่ยให้ได้ โก้พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เอกพึงพอใจ เพราะเขารู้ดีว่าในอนาคต เอกคือผู้ที่จะสืบทอดอาณาจักรทั้งบนดินและใต้ดินต่อจากเสี่ยใหญ่แม้เอกจะพอรู้ระแคะระคายเรื่องด้านมืดของพ่อมาบ้าง แต่เขาก็พยายามมองข้าม จนกระทั่งวันหนึ่งที่เขาบังเอิญไปพบเห็นเสี่ยใหญ่กำลังสั่งสอน ลูกน้องในห้องทำงาน"กูบอกมึงแล้วใช่ไหม ว่างานนี้ห้ามพลาด!" เสียงคำรามของเสี่ยใหญ่ดังลั่น เขาฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของชายผู้นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดกบปาก สภาพของมันสั่นเทาราวกับลูกหมาที่กำลังจะถูกปลิดชีวิต"ผมกลัวแล้ว... ย
続きを読む

ตอนที่ 17 คำสั่งเสีย

ในวัย 60 กว่าปีเสี่ยภูริทัตต้องเผชิญกับโรคร้ายที่รุมเร้าจนร่างกายทรุดโทรมลงทุกวัน เขาเลือกที่จะเก็บงำความลับนี้ไว้เพียงลำพัง ไม่ต้องการให้ใครต้องมาเอนจอนาถใจโดยเฉพาะเอก ทุกค่ำคืนเขาต้องกล้ำกลืนความเจ็บปวดที่กัดกินร่างกายอย่างช้าๆ เพียงเพื่อจะยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผยในยามรุ่งสาง เสี่ยทุ่มเงินนับสิบล้านบาทไปกับหมอและโรงพยาบาลที่ดีที่สุด แต่ผลที่ได้เป็นเพียงการบรรเทาอาการชั่วคราวเท่านั้น ในนาทีนี้เขาตระหนักแล้วว่า... บางสิ่งบางอย่างต่อให้มีเงินท่วมฟ้าก็ไม่อาจซื้อมันกลับคืนมาได้เขาเริ่มเข้าใจสัจธรรมที่ว่าความตายคือสิ่งเดียวที่แน่นอนที่สุด ต่อให้ยิ่งใหญ่มาจากไหนก็ไม่อาจหนีพ้น ลึกๆ ในใจเขาแอบเสียดาย หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่ากว่าที่เคยเป็นมา"พ่อเป็นอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่ากับข้าววันนี้ไม่ถูกปาก?" เอกเอ่ยถามด้วยความกังวล เพราะพักหลังมานี้เสี่ยใหญ่มักจะเหม่อลอยและเริ่มปล่อยวางงานในมือให้ลูกน้องจัดการแทน"พ่อไม่เป็นไรหรอกลูก แค่คิดอะไรนิดหน่อย... เวลาของพ่อเหลืออยู่ไม่มากแล้ว พรุ่งนี้พ่อจะพาเราไปดูธุรกิจต่างๆ และแนะนำเพื่อนสนิทที่สำคัญให้ลูกรู้จัก" เสี่ยใหญ่กล่าวด้วยน้ำเ
続きを読む

ตอนที่ 18 สายสัมพันธ์ลับในงานขาวดำ

สิ้นเสียงกัมปนาทที่แผดลั่น คนทั้งคฤหาสน์ต่างตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ เอกใจหายวูบเพราะลางสังหรณ์ที่เขากังวลมาตลอดทั้งวันได้กลายเป็นความจริง พ่อของเขาทำตัวผิดปกติและพูดจาราวกับสั่งเสียมาตั้งแต่เช้า แม้เอกจะพยายามจับตาดูอย่างใกล้ชิด แต่เหตุการณ์กลับอุบัติขึ้นรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัว เขาพุ่งทะยานไปยังห้องทำงานด้วยหัวใจที่บีบคั้น ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้ตนไปทันเวลาเพื่อยื้อชีวิตชายผู้เป็นที่รักยิ่งไว้ให้ได้"กรี๊ดดด! เสี่ย! เสี่ยทำแบบนี้ทำไมคะ!" เสียงหวีดร้องปานจะขาดใจของคุณนายศรีนวลดังระงมไปทั่วโถงทางเดิน มันกระแทกใจเอกจนแทบทรุดลงกองกับพื้น เมื่อเขาพังประตูเข้าไป ภาพที่ปรากฏคือร่างของพ่อที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดแดงฉาน"พ่อ! พ่อครับ! ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที! พ่ออย่าทิ้งผมไป!" เอกถลันเข้าไปประคองร่างที่ไร้สติพลางร่ำไห้แทบเสียสติ เขาเฝ้าโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่สังเกตเห็นความผิดปกติช้าเกินไป พ่อคือโลกทั้งใบของเขา คือผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยงเด็กสลัมคนหนึ่งให้กลายเป็นหงส์ ภาพในวันที่พ่อมารับเขาครั้งแรกยังคงแจ่มชัดในความทรงจำไม่เคยลืมเลือน"เอก... นี่พ่อเองนะ ต่อไปนี้เราคือครอบครัวเดียวกัน" คำพูดส
続きを読む

ตอนที่ 19 พันธะลับในห้องนอน

งานพิธีศพของเสี่ยภูริทัตดำเนินไปอย่างยิ่งใหญ่ตลอด 3 วัน ผู้คนจากทุกชนชั้นต่างหลั่งไหลมาร่วมไว้อาลัยกันอย่างไม่ขาดสาย นอกเหนือจากมิตรสหายในวงการธุรกิจแล้ว ยังมีชาวบ้านธรรมดาจำนวนมากที่เดินทางมาด้วยความเคารพรัก เพราะในยามมีชีวิต เสี่ยใหญ่ขึ้นชื่อเรื่องการทำนุบำรุงสาธารณกุศลและบริจาคเงินช่วยเหลือสังคมครั้งละนับแสนนับล้านบาท บารมีที่เขาสั่งสมมาทำให้คนส่วนใหญ่ยกย่องว่าเขาเป็นผู้ทรงเมตตา มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่รู้ซึ้งถึงด้านมืดที่เขาแอบซ่อนไว้หลังสิ้นสุดงานศพ เอกก้าวเข้าไปในห้องทำงานของพ่อที่ยามนี้ดูเงียบเหงาและอ้างว้าง เขาใช้เวลานิ่งสงบอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเปิดอ่านจดหมายสั่งเสียที่พ่อทิ้งไว้ให้"เอกลูกรัก... พ่อต้องขอโทษที่ตัดสินใจทิ้งลูกไปเร็วขนาดนี้ แต่พ่อสู้ต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ พ่อต้องทนทุกข์กับทั้งโรคหัวใจและมะเร็งที่รุมเร้ามานานหลายปี ทุ่มเงินรักษาไปมหาศาลแต่มันกลับมีแต่ทรงกับทรุด พ่อต้องอยู่อย่างทรมานทุกวันเพื่อรอเวลาให้ความตายมาพรากไป หวังว่าลูกจะเข้าใจในการตัดสินใจของพ่อ... พ่อรักลูกเสมอ หากชาติหน้ามีจริง พ่อหวังว่าเราจะได้เกิดมาเป็นพ่อลูกกันอีกครั้ง"เอกวางจดหมายลงพร้อม
続きを読む

ตอนที่ 20 บทลงโทษของคนลืมตัว

แม้เอกจะเคยผ่านผู้หญิงมามากหน้าหลายตา ทั้งสาวน้อยแรกรุ่นหรือสาวใหญ่ผู้เจนจัด แต่ไม่มีใครสักคนที่ทำให้เขาประทับใจและคลั่งไคล้ได้เท่ากับคุณนายศรีนวล ความปรารถนาของเธอนั้นดูเหมือนจะเป็นม้าพยศที่ไร้ก้นบึ้ง ไม่ว่าเขาจะมอบบทรักให้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอก็ดูราวกับไม่เคยอิ่มเอม เอกไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าในบ้านของเขาจะมีของดีเช่นนี้ซุกซ่อนอยู่ หากพ่อเขายังอยู่ เขาคงไม่มีวันกล้าล่วงเกินเธอเป็นอันขาดเพราะมันคือการหักหลังที่ร้ายแรงที่สุดสำหรับลูกผู้ชาย ทว่าในยามนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป พ่อได้ฝากฝังเธอไว้กับเขา และทั้งคู่ต่างก็ติดใจในรสสวาทของกันและกันจนถอนตัวไม่ขึ้น ศรีนวลยอมลดตัวลงเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์ของเอกด้วยความเต็มใจ และเธอก็ดูจะมีความสุขกับพันธนาการนี้เสียเหลือเกิน"น้าศรีนวลครับ... วันนี้ผมต้องไปติดต่อธุรกิจที่ต่างจังหวัดสักสองสามวัน ที่นั่นทุรกันดารและลำบาก ผมว่าคุณน้าพักผ่อนอยู่บ้านดีกว่านะ" เอกเอ่ยด้วยความเป็นห่วง"แหม... ต่อไปนี้เรียกชื่อฉันเฉยๆ เถอะนะ ไม่ต้องเรียกน้าแล้ว ฟังดูห่างเหินพิกล" เธอออดอ้อนพลางจ้องมองเขาด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม แม้วัยจะล่วงเข้าเลขสี่ปลายๆ แต่ความสวยสะ
続きを読む
前へ
1234
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status