คนบาป のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

สามวันถัดมา ร่างไร้วิญญาณของไอ้อ๊อดถูกพบลอยอืดติดตลิ่งริมแม่น้ำเจ้าพระยาโดยชาวบ้านที่พายเรือหาปลา เจ้าหน้าที่ตำรวจสรุปสำนวนคดีอย่างง่ายดายว่าเป็นการฆ่าตัวตายเพราะทนพิษบาดแผลจากความอับอายที่แพร่ไปทั่วโลกโซเชียลไม่ไหว คดีถูกปิดลงอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครคิดสืบสาวถึงเบื้องลึกเบื้องหลังศพของมันถูกเก็บไว้ที่ห้องเย็นของโรงพยาบาลตำรวจ ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไร้เงาญาติมิตรมาติดต่อรับไปประกอบพิธี แม้แต่พี่น้องร่วมสายเลือดต่างก็พากันเมินหน้าหนี เพราะในยามมีชีวิตมันสร้างแต่ความเดือดร้อน ทั้งเหล้า ยา และการลักขโมย ชะตากรรมของไอ้อ๊อดจึงจบลงด้วยการเป็นศพไร้ญาติอย่างสมบูรณ์"นายครับ ไอ้อ๊อดมันฆ่าตัวตายแล้วครับ" ลูกน้องรายงานข่าวสั้นๆ"อ้าว... ตายแล้วรึ ผมแค่ล้อมันเล่นนิดเดียวเองนะ" เสี่ยภูริทัตอุทานผ่านสายโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีความเสียใจเจือปน เขาหันไปมองข้าวหอมที่กำลังนอนกกกอดอยู่ข้างกายในคอนโดหรู ความสวยของเธอยังคงทำให้เขาหลงใหลจนยากจะถอนตัวเสี่ยใหญ่บอกข่าวการตายให้เธอรู้อย่างตรงไปตรงมา ข้าวหอมหน้าถอดสีไปชั่วขณะ แม้เธอจะเลือกทิ้งมันมาเพื่อความสบาย แต่ความผูกพันในอดีตก็ทำให้หัวใจเ

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง เอกพบว่าตนเองยังคงอยู่บนรถยนต์คันเดิมที่กำลังเคลื่อนเข้าสู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร ภาพทิวทัศน์ที่พาดผ่านหน้าต่างรถเป็นสิ่งที่ตื่นตาตื่นใจสำหรับเขาเหลือเกิน ตึกระฟ้าสูงตระหง่านสลับไปมาอย่างไม่รู้จบราวกับหลุดออกมาจากโลกแห่งความฝัน ความศิวิไลซ์ที่อยู่ตรงหน้าเป็นสิ่งที่เขาเคยเห็นผ่านเพียงจอโทรทัศน์เก่าๆ ในชุมชนแออัดเท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นความยิ่งใหญ่ของเมืองกรุงด้วยตาตัวเอง เด็กน้อยหันมองซ้ายมองขวาอย่างกระตือรือร้นด้วยท่าทางบ้านนอกเข้ากรุงที่ดูน่าเอ็นดู"คิกๆ... ดูลูกคุณสิคะ เหมือนฉันตอนเข้ากรุงใหม่ๆ ไม่มีผิดเลย เด็กอะไรช่างน่ารักน่าชังนัก" คุณนายศรีนวลหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางอยากรู้อยากเห็นของเอก เสี่ยใหญ่เองก็ลอบยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะมอบความสุขในวัยเด็กให้เอกอย่างเต็มที่ ก่อนที่โลกแห่งความเป็นจริงจะสอนให้เด็กคนนี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่แข็งแกร่ง"เอก... เคยเดินห้างหรือยังลูก?" เสี่ยใหญ่ถามพลางชี้ให้ดูห้างสรรพสินค้าสุดหรูที่มีน้ำตกจำลองขนาดยักษ์ตั้งอยู่ด้านหน้า เอกจ้องมองภาพตรงหน้าตาค้าง ปากอ้ากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ มันดู

นับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่คฤหาสน์หลังนี้ สิ่งที่เอกสัมผัสได้จนชินชาคือความห่างเหินของผู้เป็นพ่อ แม้จะรู้ว่าพ่อรักเขามากเพียงใด แต่เสี่ยใหญ่ก็มักจะใช้เวลาในยามค่ำคืนอยู่กับน้าศรีนวลเสียมากกว่า และในทุกค่ำคืนที่แสนเงียบสงัด เสียงกรีดร้องครวญครางของน้าศรีนวลมักจะดังแว่วมาถึงหอคอยแห่งความเหงาของเขาเสมอในวัยเด็ก เอกเคยตั้งคำถามด้วยความไร้เดียงสาและเป็นห่วง "ผมได้ยินเสียงน้าศรีนวลร้องเหมือนเจ็บปวดทุกคืนเลยครับ น้าเป็นอะไรหรือเปล่า ให้ผมบอกคุณพ่อพาไปหาหมอไหมครับ?"คำตอบที่ได้รับกลับมาพร้อมรอยยิ้มปริศนาคือ "มันไม่ใช่เสียงของความเจ็บปวดหรอกจ้ะเอก... แต่มันคือเสียงของความสุขต่างหาก หนูเป็นเด็กที่หน้าตาดีนะลูก ถ้าโตขึ้นหนูต้องหล่อมากแน่ๆ และเมื่อถึงวันนั้น... อย่าลืมน้าคนนี้ แล้วทำให้น้ามีความสุขบ้างนะ"เวลาผ่านไป... เด็กชายในวันนั้นเติบโตเป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างล้นเหลือ ขณะที่น้าศรีนวลในวัย 46 ปี กลับกลายเป็นสาวใหญ่ที่ยังคงความเซ็กซี่และสะพรั่งไม่เสื่อมคลาย ทว่าภายใต้เปลือกนอกที่ดูสมบูรณ์แบบ เธอต้องเผชิญกับอาการจิตเวชที่เป็นผลกระทบจากอดีต ไฟราคะในกายเธอโชติช่วงรุนแรงกว่าคนปกติหล

ในวัย 60 กว่าปีเสี่ยภูริทัตต้องเผชิญกับโรคร้ายที่รุมเร้าจนร่างกายทรุดโทรมลงทุกวัน เขาเลือกที่จะเก็บงำความลับนี้ไว้เพียงลำพัง ไม่ต้องการให้ใครต้องมาเอนจอนาถใจโดยเฉพาะเอก ทุกค่ำคืนเขาต้องกล้ำกลืนความเจ็บปวดที่กัดกินร่างกายอย่างช้าๆ เพียงเพื่อจะยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผยในยามรุ่งสาง เสี่ยทุ่มเงินนับสิบล้านบาทไปกับหมอและโรงพยาบาลที่ดีที่สุด แต่ผลที่ได้เป็นเพียงการบรรเทาอาการชั่วคราวเท่านั้น ในนาทีนี้เขาตระหนักแล้วว่า... บางสิ่งบางอย่างต่อให้มีเงินท่วมฟ้าก็ไม่อาจซื้อมันกลับคืนมาได้เขาเริ่มเข้าใจสัจธรรมที่ว่าความตายคือสิ่งเดียวที่แน่นอนที่สุด ต่อให้ยิ่งใหญ่มาจากไหนก็ไม่อาจหนีพ้น ลึกๆ ในใจเขาแอบเสียดาย หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่ากว่าที่เคยเป็นมา"พ่อเป็นอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่ากับข้าววันนี้ไม่ถูกปาก?" เอกเอ่ยถามด้วยความกังวล เพราะพักหลังมานี้เสี่ยใหญ่มักจะเหม่อลอยและเริ่มปล่อยวางงานในมือให้ลูกน้องจัดการแทน"พ่อไม่เป็นไรหรอกลูก แค่คิดอะไรนิดหน่อย... เวลาของพ่อเหลืออยู่ไม่มากแล้ว พรุ่งนี้พ่อจะพาเราไปดูธุรกิจต่างๆ และแนะนำเพื่อนสนิทที่สำคัญให้ลูกรู้จัก" เสี่ยใหญ่กล่าวด้วยน้ำเ

งานพิธีศพของเสี่ยภูริทัตดำเนินไปอย่างยิ่งใหญ่ตลอด 3 วัน ผู้คนจากทุกชนชั้นต่างหลั่งไหลมาร่วมไว้อาลัยกันอย่างไม่ขาดสาย นอกเหนือจากมิตรสหายในวงการธุรกิจแล้ว ยังมีชาวบ้านธรรมดาจำนวนมากที่เดินทางมาด้วยความเคารพรัก เพราะในยามมีชีวิต เสี่ยใหญ่ขึ้นชื่อเรื่องการทำนุบำรุงสาธารณกุศลและบริจาคเงินช่วยเหลือสังคมครั้งละนับแสนนับล้านบาท บารมีที่เขาสั่งสมมาทำให้คนส่วนใหญ่ยกย่องว่าเขาเป็นผู้ทรงเมตตา มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่รู้ซึ้งถึงด้านมืดที่เขาแอบซ่อนไว้หลังสิ้นสุดงานศพ เอกก้าวเข้าไปในห้องทำงานของพ่อที่ยามนี้ดูเงียบเหงาและอ้างว้าง เขาใช้เวลานิ่งสงบอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเปิดอ่านจดหมายสั่งเสียที่พ่อทิ้งไว้ให้"เอกลูกรัก... พ่อต้องขอโทษที่ตัดสินใจทิ้งลูกไปเร็วขนาดนี้ แต่พ่อสู้ต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ พ่อต้องทนทุกข์กับทั้งโรคหัวใจและมะเร็งที่รุมเร้ามานานหลายปี ทุ่มเงินรักษาไปมหาศาลแต่มันกลับมีแต่ทรงกับทรุด พ่อต้องอยู่อย่างทรมานทุกวันเพื่อรอเวลาให้ความตายมาพรากไป หวังว่าลูกจะเข้าใจในการตัดสินใจของพ่อ... พ่อรักลูกเสมอ หากชาติหน้ามีจริง พ่อหวังว่าเราจะได้เกิดมาเป็นพ่อลูกกันอีกครั้ง"เอกวางจดหมายลงพร้อม