เข้าสู่ระบบสิ้นเสียงกัมปนาทที่แผดลั่น คนทั้งคฤหาสน์ต่างตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ เอกใจหายวูบเพราะลางสังหรณ์ที่เขากังวลมาตลอดทั้งวันได้กลายเป็นความจริง พ่อของเขาทำตัวผิดปกติและพูดจาราวกับสั่งเสียมาตั้งแต่เช้า แม้เอกจะพยายามจับตาดูอย่างใกล้ชิด แต่เหตุการณ์กลับอุบัติขึ้นรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัว เขาพุ่งทะยานไปยังห้องทำงานด้วยหัวใจที่บีบคั้น ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้ตนไปทันเวลาเพื่อยื้อชีวิตชายผู้เป็นที่รักยิ่งไว้ให้ได้
"กรี๊ดดด! เสี่ย! เสี่ยทำแบบนี้ทำไมคะ!" เสียงหวีดร้องปานจะขาดใจของคุณนายศรีนวลดังระงมไปทั่วโถงทางเดิน มันกระแทกใจเอกจนแทบทรุดลงกองกับพื้น เมื่อเขาพังประตูเข้าไป ภาพที่ปรากฏคือร่างของพ่อที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดแดงฉาน
"พ่อ! พ่อครับ! ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที! พ่ออย่าทิ้งผมไป!" เอกถลันเข้าไปประคองร่างที่ไร้สติพลางร่ำไห้แทบเสียสติ เขาเฝ้าโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่สังเกตเห็นความผิดปกติช้าเกินไป พ่อคือโลกทั้งใบของเขา คือผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยงเด็กสลัมคนหนึ่งให้กลายเป็นหงส์ ภาพในวันที่พ่อมารับเขาครั้งแรกยังคงแจ่มชัดในความทรงจำไม่เคยลืมเลือน
"เอก... นี่พ่อเองนะ ต่อไปนี้เราคือครอบครัวเดียวกัน" คำพูดสั้นๆ ในวันนั้นคือจุดเปลี่ยนชีวิตที่เอกจะจดจำไปจนวันตาย
ทางด้านคุณนายศรีนวลเองก็น้ำตาอาบหน้าพร่ำรำพันอย่างเสียสติ แม้เสี่ยใหญ่จะเลี้ยงดูเธอราวกับสิ่งของจนจิตใจบิดเบี้ยว แต่เขาก็คือผู้ที่ช่วยกอบกู้ครอบครัวที่ยากไร้ของเธอให้มีบ้าน มีที่ทำกิน และอยู่อย่างสุขสบายจนวาระสุดท้าย เธอไม่มีสิ่งใดตอบแทนนอกจากร่างกายและชีวิตนี้ เมื่อไร้ซึ่งร่มโพธิ์ร่มไทร เธอก็ไม่รู้จะเผชิญกับโรคร้ายในใจต่อไปได้อย่างไร
ไม่นานนัก เสียงไซเรนก็ดังขึ้น เจ้าหน้าที่กู้ภัยและตำรวจรุดเข้าตรวจสอบที่เกิดเหตุ ก่อนจะนำร่างไร้วิญญาณของเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ไปชันสูตรตามขั้นตอนทางกฎหมาย
งานศพของเสี่ยใหญ่ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ แขกเหรื่อระดับผู้ทรงอิทธิพลทั้งในโลกสว่างและโลกมืดต่างหลั่งไหลมาร่วมไว้อาลัยกันนับพันคน เอกในชุดสูทสีดำทมิฬยืนเคียงข้างคุณนายศรีนวลคอยต้อนรับแขกด้วยแววตาที่โศกเศร้า
"นายน้อยครับ พักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง" โก้ เพื่อนสนิทในวัยเด็กอาสาเข้าช่วยงานเพราะเห็นเพื่อนรักเหนื่อยล้ามาทั้งวัน
"ขอบใจนะโก้ แต่ไม่เป็นไร... นี่คือหน้าที่สุดท้ายในฐานะลูกที่ผมจะทำได้" เอกตอบเสียงเรียบแต่เด็ดขาด เขาไม่ยอมให้ใครมาดูแคลนครอบครัวได้แม้เพียงเสี้ยววินาที
ท่ามกลางผู้คนมากมาย ชายวัยกลางคนในชุดข้าราชการเรียบง่ายแต่ดูมีภูมิฐานเดินตรงเข้ามาหาเขา "เอก... นี่เอกใช่ไหมลูก? ลุงสุชาติไง จำลุงได้ไหม?"
"จำได้ครับคุณลุง ผมไม่มีวันลืมคุณลุงผู้ใจดีคนนั้นแน่นอนครับ" เอกยิ้มออกมาได้เป็นครั้งแรกเมื่อเห็นหน้าคนคุ้นเคย นายอำเภอสุชาติในวันนั้น ยามนี้ได้เติบโตในหน้าที่การงานจนกลายเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดผู้ทรงเกียรติ
"ที่ลุงมาถึงจุดนี้ได้ ส่วนหนึ่งก็เพราะพ่อของหนูนั่นแหละ เขาแอบสนับสนุนลุงอย่างลับๆ มาตลอด ลุงเพิ่งรู้ความจริงเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง" สุชาติกล่าวด้วยความตื้นตันใจ เขาคือข้าราชการน้ำดีที่ไม่เคยรับสินบนจนมักถูกผู้มีอิทธิพลเพ่งเล็ง แต่เขาก็รอดพ้นอันตรายมาได้เสมอโดยไม่รู้ตัวว่ามีเงา คอยคุ้มครองอยู่
เมื่อส่งแขกจนครบ เอกจึงเรียกโก้เข้ามาสั่งงานด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นเย็นเยียบและทรงอำนาจไม่ต่างจากพ่อของเขา
"โก้... ลุงสุชาติคือคนสำคัญของผม ส่งมือดีที่สุดของเราไปคุ้มครองแก แต่อย่าให้แกไหวตัวทันเด็ดขาด"
"ครับนาย ผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับ"
"จำไว้... ดูแลแกให้ดีถ้าลุงสุชาติเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายนิ้ว นายเตรียมตัวรับผลที่ตามมาได้เลย ผมไม่ได้พูดเล่น" แววตาของเอกวาวโรจน์ด้วยความจริงจัง จนโก้สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต ที่เอกเคยซ่อนไว้มาตลอด
มันช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่น่าอัศจรรย์ เพราะคำสั่งสุดท้ายที่เสี่ยใหญ่เคยทิ้งไว้กับลูกน้องก่อนตาย ก็คือการให้คุ้มครองข้าราชการน้ำดีผู้นี้เช่นเดียวกัน... สายเลือดและจิตวิญญาณของเสี่ยใหญ่ได้ไหลเวียนอยู่ในตัวทายาทผู้นี้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว
เพียงผ่านพ้นราตรีอันเร่าร้อนมาได้ข้ามคืน ผลลัพธ์จากการบำบัด โดยหมอนวดมือหนึ่งอย่างเจ๊รินก็เห็นผลทันตา ท่อนเนื้อที่เคยเริ่มอ่อนล้าเสื่อมสภาพ กลับมาแข็งแกร่งและผงาดง้ำยิ่งกว่าเดิม ด้วยอานุภาพจากศาสตร์ลับแห่งการใช้มือและเรียวลิ้นของหญิงรุ่นแม่ที่ช่วยกระตุ้นเส้นประสาทที่เคยหลับใหลให้ตื่นตัวถึงขีดสุดในห้องนอนสุดหรูเวลานี้ สาวใช้คนเดิมกำลังก้มหน้าก้มตาปรนนิบัติเล้าโลมอาวุธคู่กายของเขาอย่างสุดฝีมือ เธอใช้ริมฝีปากดูดดื่มอย่างเร่าร้อนและรุนแรงเพื่อพิสูจน์ความเปลี่ยนแปลง"วันนี้... ของนายท่านแข็งแรงสู้มือดีจังเลยค่ะ"เธอเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงหยาดเยิ้มปนหอบพร่า เพราะในยามที่มันแข็งตัวเต็มพิกัดเช่นนี้ ขนาดที่มหึมาของมันทำให้เธอรู้สึกถึงความอัดแน่นจนเกือบจะล้นปาก สัมผัสที่ขยายตัวจนตึงเปรี๊ยะสร้างความกระสันให้ทั้งเจ้านายและลูกจ้างอย่างแสนสาหัส"พร๊วดดด... อ๊าาา..."ในที่สุด เอกก็ปลดปล่อยลาวาร้อนระอุออกมาอย่างทะลักทะลวง เขาเอนหลังพิงพนักเตียงพลางส่งเสียงร้องกระเส่าด้วยความสบายตัวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานาน ความมั่นใจในความเป็นชายที่เคยสูญเสียไป บัดนี้ได้รับการเติมเต็มจนเต็มเปี่ยม พร้อมที่จะกลับไปเผชิญหน้
ทันทีที่เสียงสายน้ำจากฝักบัวในห้องน้ำดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าไอ้โตกำลังเพลิดเพลินกับการอาบน้ำ เจ๊รินก็ไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป เธอพุ่งเข้าหาเอกด้วยท่าทางหิวกระหายราวกับเสือสาวที่เฝ้ารอขย้ำเหยื่อมาทั้งวัน"ไหน... ขอเจ๊ดูหน่อยซิ"เธอไม่พูดเปล่า แต่มือเรียวรีบจัดการงัดอาวุธลับของเอกออกมาจากกางเกงทันที เมื่อท่อนเนื้ออันเขื่องปรากฏสู่สายตา ดวงตาของแม่เพื่อนรักก็สั่นระริกด้วยความหลงใหลและตัณหาที่ปิดไม่มิด "โอ้โห... แข็งแรงมากเลยนะเรา ขนาดเจ๊แค่สะกิดนิดเดียวยังตั้งลำสู้มือขนาดนี้"มือของเธอเริ่มทำหน้าที่อย่างรู้งาน ชักขึ้นชักลงด้วยจังหวะที่เน้นหนักจนเอกถึงกับครางสั่นด้วยความเสียวกระสันไปทั้งร่าง "เจ๊... เบาหน่อย เดี๋ยวไอ้โตมันออกมาเห็นจะยุ่งนะ!" เอกกระซิบเตือนด้วยเสียงสั่นพร่า หัวใจเต้นโครมครามด้วยความหวาดระแวง เพราะแม่เพื่อนคนนี้ช่างหื่นกระหายจนน่ากลัวเหลือเกินทว่าเจ๊รินกลับหาได้ใส่ใจคำเตือนนั้นไม่ เธอแสยะยิ้มบางๆ ก่อนจะก้มลงใช้ริมฝีปากอุ่นชื้นบรรเลงบทเพลงดูดดื่มอย่างเร่าร้อน เสียงจ๊วบจาบดังคลอไปกับเสียงน้ำในห้องน้ำอย่างน่าหวาดเสียว เอกได้แต่ยืนตัวเกร็ง ขนลุกซูไปทั้งสรรพางค์กาย ทั้งหวาดกล
เจ๊รินไม่ได้ตอบคำถามนั้นด้วยวาจา ทว่าคำตอบของเธอกลับฉายชัดผ่านดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยแรงตัณหา เรือนร่างอวบอัดของเธอยังคงชุ่มโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อที่สะท้อนแสงไฟรำไร เธอโน้มตัวเข้าหาแล้วใช้ริมฝีปากประกบดูดดื่มกับเด็กหนุ่มรุ่นลูกอย่างโหยหาและหิวกระหาย ราวกับจะสูบวิญญาณของเขาเข้าไปในร่างสัมผัสอันจาบจ้วงนั้นทำให้เอกถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาเคยผ่านสมรภูมิรักกับสตรีมาทุกรูปแบบ ทั้งสาวน้อยไร้เดียงสาไปจนถึงคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ แต่กลับไม่เคยพบเจอใครที่มีความหื่นกระหายและเร่าร้อนได้เท่ากับแม่ของเพื่อนรักคนนี้เลย"ช่วยทำให้เจ๊หายคิดถึงหน่อยซิ... จัดให้หนักกว่าเมื่อกี้อีกนะ"เธอเอ่ยเสียงพร่าพลางใช้ร่างกายบดเบียดเรียกร้องการเติมเต็มอีกครั้ง เอกเองก็ไร้ซึ่งความคิดที่จะปฏิเสธ เมื่อ ท่อนเนื้อของเขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างเต็มกำลังภายใต้ปลายนิ้วของเธอ เขาจึงโถมกายเข้าใส่เพื่อสานต่อบทเพลงกามที่ดุเดือดกว่าเดิม ในนาทีนั้นความผิดชอบชั่วดีถูกโยนทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่สั่งการให้เขาตักตวงความสุขจากร่างอวบอัดนี้ให้คุ้มค่ากับเม็ดเงินและอารมณ์ที่พุ่งพล่านเวลาผ่านไปเนิ่นนานจนพายุสวาทมอดดับลง ทั้ง
เวลาล่วงเลยผ่านไปอีกสามเดือน ความเงียบสงบในคฤหาสน์กลับมาพร้อมกับเมฆหมอกแห่งความสับสน เอก เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นกับร่างกาย เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า ความนิ่งเฉยในกามารมณ์นี้เกิดจากความอิ่มตัว ตามที่เขาเข้าใจ หรือแท้จริงแล้ว พยัคฆ์ร้ายคู่กายของเขากำลังเริ่มเสื่อมสมรรถภาพกันแน่ฉวบ... ฉวบ...เสียงที่เกิดจากความพยายามของสาวใช้คนสนิทดังระงมไปทั่วห้องนอน เธอปรนนิบัติเล้าโลม น้องชายของเขาอย่างเร่าร้อน หวังจะปลุกมังกรที่หลับใหลให้กลับมาผงาดง้ำอีกครั้ง ทว่ามันกลับยังคงนิ่งสงบ ไม่ยอมแข็งขืนท้าทายเหมือนเก่า"หนู... ทำให้นายท่านไม่ถูกใจหรือคะ?" สาวใช้เงยหน้าขึ้นถามด้วยสายตาสั่นไหว กลัวว่าตนเองจะทำหน้าที่บกพร่องเอกทำได้เพียงส่งยิ้มอ่อนแรงให้เธอ มือหนาลูบหัวสาวใช้อย่างปลอบประโลม "ไม่ใช่หรอก... ช่วงนี้ผมคงเหนื่อยกับงานมากไปหน่อย รบกวนเธอช่วยใช้ปากต่ออีกนิด... จนกว่าผมจะเสร็จนะ"สาวใช้รับคำบัญชาอย่างกระตือรือร้น เธอเร่งเร้าบทเพลงกามด้วยริมฝีปากและเรียวลิ้นอย่างสุดฝีมือ เอกหลับตาพริ้ม ความรู้สึกซ่านเสียวเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ แม้ร่างกายส่วนนั้นจะไม่ได้แข็งขึงเต็มที่ แต่สัมผั
วันเวลาหมุนเวียนผ่านไป เอกกลายเป็นชายหนุ่มผู้เจนจัดในกลวิธีซื้อใจผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นสาวน้อยแรกรุ่นหรือคุณหญิงคุณนายชั้นสูง ต่างก็เคยพ่ายแพ้ต่ออำนาจเงินและรสสวาทของเขามานับไม่ถ้วน ทว่าท่ามกลางความสัมพันธ์ฉาบฉวยเหล่านั้น มีเพียงคุณนายศรีนวลและข้าวหอม เท่านั้นที่ได้รับสิทธิ์ให้อยู่ร่วมชายคาและได้รับความรักจากเขาอย่างเต็มที่ ส่วนคนอื่นๆ เป็นเพียงคู่ซ้อมแก้ขัดที่ผ่านเข้ามาเพื่อดับไฟกามชั่วคราวเท่านั้นมีอยู่วันหนึ่ง เอกแวะนั่งทานอาหาร ณ ร้านข้าวแกงริมทางแห่งหนึ่ง แต่เขากลับไม่ได้สนใจรสชาติของอาหารเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาจับจ้องไปยังแม่ค้าข้าวแกง ผู้มีผิวพรรณขาวสะอาดยวนตาและสรีระอวบอัดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้ากันเปื้อน ท่อนเอ็นของเขาเริ่มแข็งขึงท้าทายด้วยความกระหายอยากทันทีที่เห็นกิริยาที่คล่องแคล่วของเธอ เขาเฝ้ารอจนกระทั่งลูกค้าคนสุดท้ายจากไป เพื่อที่จะหาจังหวะรุกรานเธอเพียงลำพัง"กับข้าวร้านพี่อร่อยดีนะครับ เปิดมานานหรือยัง?" เอกเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"เปิดมานานแล้วจ้ะ น้องเพิ่งเคยมาทานหรือ คราวหน้ามาอุดหนุนใหม่นะ" แม่ค้าตอบด้วยรอยยิ้มอัธยาศัยดี เพราะประทับใจในรูปลักษณ์ที่ดูภูมิฐ
เดิมทีเอกไม่ใช่คนที่ติดโทรศัพท์มือถือ แต่ในยามที่ชีวิตก้าวเข้าสู่ความว่างเปล่าจนน่าเบื่อหน่าย เขาจึงเริ่มมองหากิจกรรมใหม่ๆ เพื่อปลุกเร้าสัญชาตญาณ กระทั่งเขาได้พบกับคลิปลับที่เป็นไวรัลไปทั่วโลกออนไลน์ หญิงสาวสวมหน้ากากแฟนตาซีที่ซ่อนใบหน้าไว้ภายใต้ปริศนา ทว่าร่างกายที่ตั้งครรภ์ได้ 6 เดือนกลับสำแดงบทรักกับตนเองอย่างร่านสวาท ทรวงอกขนาดมหึมาตามธรรมชาติและลีลาที่จัดจ้านของเธอสะกดให้เอกจ้องมองจนลมหายใจหอบถี่ เขาเฝ้าจินตนาการถึงการครอบครองเธอ จนในที่สุดเขาก็ตัดสินใจส่งข้อความไปหาหญิงสาวใจถึงรายนั้น"สวัสดีครับ ผมดูคลิปของคุณแล้วประทับใจมาก... สนใจจะมาพบกันไหม? ผมสัญญาว่าทุกอย่างจะเป็นความลับ"หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น "ขอโทษนะคะ หนูไม่ได้ขายค่ะ หนูแค่ท้องแล้วอารมณ์เปลี่ยว แต่แฟนไม่ค่อยทำการบ้านเลยโพสต์เล่นๆ แก้เหงา หนูไม่อยากนอกใจแฟนค่ะ"แม้จะโดนปฏิเสธ แต่เอกรู้ดีว่ามนุษย์ทุกคนย่อมมีจุดอ่อน เขาจึงส่งรูปถ่ายตนเองคู่กับรถหรูที่มีฟ่อนเงินหนาเตอะวางอยู่อย่างจงใจ "น่าเสียดายจังครับ ผมนึกว่าเราจะได้ทำความรู้จักกันเสียอีก"เพียงไม่กี่นาทีต่อมา กำแพงศีลธรรมที่หญิงสาวพยายามรักษาก็พั







