All Chapters of ข้าเพียงอยากนอนเฉยๆ เหตุใดท่านอ๋องจึงตามใจข้านัก: Chapter 11 - Chapter 20

ชีวิตอันแสนสงบสุขและเกียจคร้าน ของหลินซีเหยาจำต้องสะดุดหยุดลง เมื่อราชสำนักประกาศจัดงาน "เทศกาลล่าสัตว์ประจำปี" ณ ภูเขาฉางซานงานนี้เชื้อพระวงศ์และขุนนางระดับสูงทุกคนล้วนต้องเข้าร่วม เพื่อแสดงความแข็งแกร่งและความจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิ แน่นอนว่าชินอ๋อง จ้าวจินหลง แม่ทัพไร้พ่าย ย่อมเป็นดาราเด่นของงาน และพระชายาเอกอย่างหลินซีเหยาก็จำต้องติดตามไปด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ณ เรือนเหมันต์พิสุทธิ์"ไม่ไป! หัวเด็ดตีนขาดข้าก็ไม่ไป!"หลินซีเหยานอนกอดเสาเตียงแน่น ร้องโวยวายดุจดรุณีแรกรุ่นที่ไม่อยากไปสำนักศึกษา"ภูเขาฉางซานทั้งไกลแสนไกล ทั้งกันดาร! ต้องนอนกลางดินกินกลางทราย ยุงก็ชุม แมลงก็มาก แถมยังต้องขี่ม้าจนสะโพกช้ำระบม! ...ท่านพี่ ท่านไปคนเดียวเถิด ทูลฮ่องเต้ว่าข้าป่วยเป็นโรคแพ้ป่าไม้!"จ้าวจินหลงยืนกอดอกมองภรรยาที่เกาะเสาเตียงเป็นตุ๊กแก"เจ้าอ้างป่วยมาสิบรอบแล้ว ซีเหยา... คราวนี้เสด็จพี่มีรับสั่งเจาะจงว่าประสงค์จะเห็นเจ้าไปร่วมงานเพื่อเป็นสิริมงคล""สิริมงคลอันใดกัน!" หลินซีเหยาเบะปาก "ข้าไปจักเป็นตัวถ่วงเสียมากกว่า ข้าขี่ม้าไม่แข็ง ยิงธนูไม่เป็น แม้แต่กระต่ายป่าข้ายังสงสาร... ข้าจะไปทำไม

ราตรียามค่ำคืนบนภูเขาฉางซานเงียบสงัด อากาศภายนอกหนาวเหน็บจนน้ำค้างบนยอดหญ้าแทบกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง แต่ภายใน "ตำหนักผ้า" ของชินอ๋อง กลับอบอุ่นจนร้อนผ่าวด้วยไอรักและไอน้ำณ ส่วนอาบน้ำภายในกระโจมอ่างไม้หอมใบใหญ่ที่ขนย้ายมาอย่างยากลำบาก บัดนี้คุ้มค่าความเหนื่อยยากยิ่งนัก น้ำอุ่นลอยกลีบกุหลาบส่งกลิ่นหอมฟุ้งจรุงใจหลินซีเหยา นั่งแช่อยู่ในอ่าง ผิวขาวอมชมพูตัดกับกลีบกุหลาบสีแดงสด เส้นผมเปียกชื้นลู่แนบพวงแก้มใส ดวงตาปรือปรอยด้วยความสบายตัว"ท่านพี่... ท่านจะยืนจ้องข้าอีกนานหรือไม่? ข้าขัดเขินนะ แต่ขี้เกียจปิดบัง " หลินซีเหยาบ่นอุบอิบ ขณะที่ จ้าวจินหลง ยืนเปลือยท่อนบนอวดมัดกล้ามและรอยแผลเป็นจางๆ อยู่ข้างอ่าง"ข้าบอกแล้วว่าจะมอบรางวัลให้เจ้า" จ้าวจินหลงเอ่ยเสียงพร่า เขาหยิบผ้าขัดตัวชุบน้ำ แล้วก้าวลงไปในอ่างเดียวกัน!น้ำล้นซู่ออกมาตามขอบอ่าง หลินซีเหยาร้องอุทานเบาๆ เมื่อพื้นที่อันกว้างขวางถูกเบียดเสียดด้วยร่างยักษ์ของท่านอ๋อง"มันคับแคบ!" หลินซีเหยาประท้วง ดันอกแกร่งเบาๆ"แคบสิดี... จักได้ใกล้ชิด" จ้าวจินหลงรวบเอวบางเข้าหาตัว จับให้หลินซีเหยานั่งซ้อนบนตักแกร่งของเขา"หันหลังมา... เปิ่นหวางจะขัดห

ภายในห้องนอนกว้างขวางของเรือนเหมันต์พิสุทธิ์ แสงเทียนส่องสว่างวูบไหวสะท้อนเงาของคนสองคนที่กำลังแนบชิดกันอยู่บนเตียงใหญ่อาภรณ์ตัวนอกถูกโยนทิ้งไปกองที่พื้นนานแล้ว เหลือเพียงเสื้อตัวในสีขาวบางเบาที่หลุดลุ่ยจนแทบไม่ปกปิดเรือนกายจ้าวจินหลง ชินอ๋องหนุ่มผู้รักษาพรหมจรรย์ ถอนริมฝีปากออกมาจากความหวานฉ่ำของคนใต้ร่าง ลมหายใจของเขาหอบพร่า นัยน์ตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง บัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟราคะที่ถูกกดทับมานานปี"แฮ่ก... ท่านพี่..."หลินซีเหยา นอนระทดระทวย พวงแก้มแดงซ่าน ดวงตาดอกท้อฉ่ำน้ำปรือปรอย ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างตะกละตะกลาม"ข้า... หายใจไม่ทัน...""ก็ผู้ใดใช้ให้เจ้ากลั้นหายใจเล่า" จ้าวจินหลงเสียงแหบพร่า มือหนาลูบไล้ไปตามเอวบางคอดกิ่ว สัมผัสผิวกายที่เนียนลื่นราวกับแพรไหมชั้นดีกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายเขาจนแทบคลั่ง"ปลดออกเสีย..." ท่านอ๋องสั่งสั้นๆ"หือ? ข้าต้องปลดเองหรือ?" หลินซีเหยาเบะปาก "ขี้เกียจยกแขน... ท่านทำให้สิ"จ้าวจินหลงแค่นหัวเราะในลำคอ"ได้... ข้าจะ 'ปอก' เจ้าให้เกลี้ยงเกลาเหมือนปอกลิ้นจี่เลยคอยดู"มือแกร่งกระชากปมเชือกที่เอวของหลินซีเหยาออกเพียงครั้งเดียว เสื้อ

บรรยากาศในอุทยานหลวงเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนน่าอึดอัดหลินซีเหยา นั่งเอกเขนกอยู่บนรถเข็นบุขนสัตว์ ท่ามกลางสายตาจิกกัดของเหล่าฮูหยินและคุณหนูตระกูลใหญ่ มือเรียวหยิบ 'ขนมบัวหิมะไส้ทุเรียนกวน' เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมิใส่ใจผู้ใด"กลิ่นแรงยิ่งนัก..." คุณหนูผู้หนึ่งยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดนาสิก "ของต่ำๆ เยี่ยงนี้ พระชายากล้าเสวยเข้าไปได้อย่างไรต่อหน้าพระพักตร์"หลินซีเหยาได้ยินแต่ทำหูทวนลมของต่ำอันใด นี่คือราชาแห่งผลไม้! พวกเจ้ามันลิ้นไม่ถึง!ฮองเฮา ทอดพระเนตรมองพระชายาผู้ไร้ยางอายด้วยสายตาประเมินค่า นางแย้มสรวลเยือกเย็นพลางวางถ้วยชาลง"พระชายาหลิน... ได้ยินว่าเจ้าสุขภาพไม่แข็งแรง จำต้องนั่งรถเข็นมางาน เช่นนี้จะปรนนิบัติชินอ๋องได้เต็มที่หรือ?"หลินซีเหยากลืนขนมลงคอ แล้วตีหน้าเศร้าสร้อยด้วยการแสดงระดับโรงงิ้ว"ทูลฮองเฮา...กระหม่อมร่างกายอ่อนแอจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ เพียงแค่เดินจากเตียงมาหน้าห้องก็หอบเหนื่อยแล้ว ท่านอ๋องเองก็... 'พละกำลังมหาศาล' กระหม่อมรับมือแทบมิติด"ฮองเฮาเนตรเป็นประกาย เข้าทางข้า!"น่าเห็นใจยิ่งนัก" ฮองเฮาแสร้งถอนหายใจ "จินหลงเป็นแม่ทัพหนุ่ม เลือดลมพลุ่งพล่าน เจ้าคนเดียวคงรับม

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ เรือนเหมันต์พิสุทธิ์ บรรยากาศเงียบสงบผิดปกติวิสัย เพราะวันนี้พระชายาหลินซีเหยาตื่นสายกว่าทุกวัน ซึ่งปกตินั้นก็สายมากอยู่แล้ว"โอ๊ย..." เสียงครางแผ่วเบาดังลอดออกมาจากก้อนผ้าห่มบนเตียง หลินซีเหยาค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมา สภาพเกศายุ่งเหยิง ขอบตามีรอยคล้ำจางๆ เขาพยายามจะขยับกายลุกขึ้น แต่ความร้าวระบมที่ช่วงเอวและสะโพกแล่นปราดขึ้นมาจนน้ำตาเล็ด"ท่านอ๋องคนบ้า! ท่านอ๋องคนมุสา! ไหนบอกว่ารอบเดียว!" หลินซีเหยาทุบหมอนระบายโทสะ"ข้าบอกว่า 'รอบเดียวสำหรับราตรีนี้' แต่ข้ามิได้บอกว่ารอบละกี่ชั่วยามนี่" สุรเสียงทุ้มต่ำอย่างคนอารมณ์ดีดังขึ้นจากโต๊ะน้ำชา จ้าวจินหลง นั่งจิบชาอย่างเกษมสำราญ อยู่ในชุดเต็มยศสีน้ำเงินเข้มปักลายพยัคฆ์ ดูสง่างามและทรงอำนาจ ต่างจากบุรุษที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาเมื่อคืนราวฟ้ากับเหว"ตื่นแล้วหรือ? มากินข้าวต้มสิ ข้าให้คนเพิ่มไข่เยี่ยวม้าให้เจ้าด้วย" ท่านอ๋องกวักมือเรียก"ข้าลุกไม่ไหว!" หลินซีเหยาเบะปาก "ท่านต้องรับผิดชอบ! วันนี้ข้าจะไม่ทำสิ่งใดทั้งนั้น ข้าจะนอนเป็นผัก!""ตามใจเจ้า" จ้าวจินหลงวางถ้วยชาลง เดินเข้ามาอุ้มภรรยาพร้อมผ้าห่มไปวางที่เก้าอี้ตั่งนุ่มๆ แล้วป้อนข้าว