บทที่ 18 แผนยัดเยียดอนุภรรยา กับตำนาน "ปีศาจราคะ" แห่งจวนอ๋อง

บรรยากาศในอุทยานหลวงเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนน่าอึดอัด

หลินซีเหยา นั่งเอกเขนกอยู่บนรถเข็นบุขนสัตว์ ท่ามกลางสายตาจิกกัดของเหล่าฮูหยินและคุณหนูตระกูลใหญ่ มือเรียวหยิบ 'ขนมบัวหิมะไส้ทุเรียนกวน' เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมิใส่ใจผู้ใด

"กลิ่นแรงยิ่งนัก..." คุณหนูผู้หนึ่งยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดนาสิก "ของต่ำๆ เยี่ยงนี้ พระชายากล้าเสวยเข้าไปได้อย่างไรต่อหน้าพระพักตร์"

หลินซีเหยาได้ยินแต่ทำหูทวนลม

ของต่ำอันใด นี่คือราชาแห่งผลไม้! พวกเจ้ามันลิ้นไม่ถึง!

ฮองเฮา ทอดพระเนตรมองพระชายาผู้ไร้ยางอายด้วยสายตาประเมินค่า นางแย้มสรวลเยือกเย็นพลางวางถ้วยชาลง

"พระชายาหลิน... ได้ยินว่าเจ้าสุขภาพไม่แข็งแรง จำต้องนั่งรถเข็นมางาน เช่นนี้จะปรนนิบัติชินอ๋องได้เต็มที่หรือ?"

หลินซีเหยากลืนขนมลงคอ แล้วตีหน้าเศร้าสร้อยด้วยการแสดงระดับโรงงิ้ว

"ทูลฮองเฮา...กระหม่อมร่างกายอ่อนแอจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ เพียงแค่เดินจากเตียงมาหน้าห้องก็หอบเหนื่อยแล้ว ท่านอ๋องเองก็... 'พละกำลังมหาศาล' กระหม่อมรับมือแทบมิติด"

ฮองเฮาเนตรเป็นประกาย เข้าทางข้า!

"น่าเห็นใจยิ่งนัก" ฮองเฮาแสร้งถอนหายใจ "จินหลงเป็นแม่ทัพหนุ่ม เลือดลมพลุ่งพล่าน เจ้าคนเดียวคงรับมือไม่ไหว... ในฐานะพี่สะใภ้ ข้าจึงดำริว่าควรหา 'คนช่วย' มาแบ่งเบาภาระเจ้า"

บรรยากาศในงานเงียบกริบ ทุกคนรู้แจ้งทันทีว่าฮองเฮากำลังจะกระทำการใด... การยัดเยียดอนุภรรยา!

ฮองเฮาพยักหน้าให้สาวงามนางหนึ่งที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลัง

"นี่คือ 'ซูเหยา' หลานสาวห่างๆ ของข้า กิริยามารยาทงดงาม เชี่ยวชาญดนตรีและงานบ้านงานเรือน... ข้าเห็นว่านางเหมาะสมที่จะเข้าไปดูแลจินหลงในฐานะ 'ชายารอง' เจ้ามีความเห็นเช่นไร?"

ซูเหยา โฉมงามในชุดสีชมพูอ่อน เดินออกมาคุกเข่า ก้มหน้าเอียงอายดูน่าทะนุถนอม

"ซูเหยาถวายบังคมพระชายาเพคะ... หม่อมฉันยินดีรับใช้พระชายาและท่านอ๋องอย่างสุดความสามารถ"

หลินเมิ่ง ที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ ยิ้มกริ่มด้วยความสะใจ

สมน้ำหน้า! แต่งงานยังมิทันไร ก็จักโดนแย่งสามีเสียแล้ว! ดูซิว่าเจ้าจะทำหน้าเยี่ยงไร!

ทุกคนคาดหวังจะได้เห็นหลินซีเหยาโกรธเกรี้ยว ร่ำไห้ฟูมฟาย หรือปฏิเสธเสียงแข็งด้วยความริษยา

แต่ทว่า...

หลินซีเหยากลับ "ตาลุกวาว" ด้วยความปิติยินดี!

เขาเด้งตัวขึ้นจากพนักพิงรถเข็น ลืมตัวว่าป่วย

"จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ! ฮองเฮาจะประทานนางให้จริงๆ หรือ?"

ฮองเฮาชะงัก "อะ... อื้ม เจ้าไม่ขัดข้องหรือ?"

"ขัดข้องอันใดกันเล่า!" หลินซีเหยาแทบจะกระโจนไปจับมือแม่นางซูเหยา "ประเสริฐยิ่งนัก! ข้ากำลังเหนื่อยยากพอดี... แม่นางซูเหยา เจ้ามาก็ดีแล้ว ข้าจะได้นอนเต็มอิ่มเสียที!"

ซูเหยาเงยหน้ามองอย่างงุนงง "พระชายา... ท่านหมายความว่ากระไร..."

"สดับฟังนะ..." หลินซีเหยากวักมือเรียกซูเหยาให้เข้ามาใกล้ๆ แล้วแสร้งกระซิบเสียงดังที่ได้ยินกันทั้งศาลา

"ท่านอ๋องน่ะ... ภายนอกดูเย็นชา แต่พอกลับถึงห้องนอน... เขาคือ 'สัตว์ร้าย' ชัดๆ!"

"คะ... สัตว์ร้าย?" ซูเหยาหน้าซีดเผือด

"ถูกต้อง!" หลินซีเหยาทำตาโต ใส่สีตีไข่เต็มที่ "เขามิยอมหลับนอน! คืนหนึ่งเจ็ดหนยังน้อยไป! เขาพิสมัยความรุนแรง ชอบขบกัด... ดูลำคอข้าสิ!"

หลินซีเหยาแหวกคอเสื้อให้ดูรอยจูบ ที่เริ่มจางแล้วแต่ยังพอมองเห็น

"นี่เพียงส่วนน้อยนะ... ตามเรือนกายข้าน่ะ เขียวช้ำไปหมดสิ้น! เขาชอบการลงทัณฑ์ ชอบมัด ชอบเฆี่ยนตี... ข้าโดนจนขาอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ลุกจากเตียงมิได้ต้องนั่งรถเข็นมานี่อย่างไรเล่า!"

เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วอุทยาน!

ภาพลักษณ์ท่านอ๋องผู้เคร่งขรึม พังทลายกลายเป็น "ท่านอ๋องผู้โหดร้ายและหิวกระหายในกามรส" ในชั่วพริบตา!

ซูเหยาตัวสั่นงันงก ใบหน้าซีดเผือดประดุจไก่ต้ม

"มะ... มัด? เฆี่ยนตี? เจ็ดหน?"

"ใช่! และที่สำคัญ..." หลินซีเหยาบีบมือซูเหยาแน่น "ท่านอ๋องมีกฎว่า 'ห้ามสลบไสล' หากสิ้นสติจะโดนปลุกด้วยน้ำเย็นแล้วกระทำต่อ... เจ้าไหวใช่หรือไม่ซูเหยา? เจ้ารูปร่างแข็งแรงกว่าข้า เจ้าต้องรับมือเขาได้แน่ๆ! ข้าฝากเจ้าด้วยนะ!"

"มะ... ไม่..." ซูเหยาดึงมือกลับ น้ำตาคลอเบ้า "หม่อมฉัน... หม่อมฉันร่างกายอ่อนแอเพคะฮองเฮา! หม่อมฉันเป็นโรคหัวใจอ่อนเพคะ!"

นางหันไปกราบทูลฮองเฮาเสียงสั่นเครือ "หม่อมฉันเกรงว่าจะสิ้นใจคาเตียงท่านอ๋อง... หม่อมฉันขอสละสิทธิ์เพคะ!"

ฮองเฮาหน้าชา พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

นี่มันเรื่องวิปลาสอันใดกัน! หลานชายข้าเป็นคนวิปริตถึงเพียงนั้นเชียวรึ!?

"อ้าว... ไฉนจึงปฏิเสธเล่า?" หลินซีเหยาทำหน้าเสียดายสุดซึ้ง "ท่านอ๋องน่ะ ถึงจะรุนแรงไปหน่อย แต่เขาก็ 'ถึงใจ' นะ... เจ้ารูปร่างงดงามปานนี้ น่าจะทนมือทนเท้าเขาได้สักสองสามเดือน"

"กรี๊ดดดด! ไม่เอาเพคะ!" ซูเหยาร้องไห้โฮ วิ่งหนีเตลิดออกไปจากศาลาโดยไม่สนใจกิริยามารยาทใดๆ อีกต่อไป

หลินซีเหยามองตามพลางส่ายศีรษะ แล้วหยิบขนมขึ้นมาเสวยต่อ

"น่าเสียดาย... นึกว่าจะได้คนมาช่วย 'รับเคราะห์' แทนเสียแล้ว"

"หลินซีเหยา!" ฮองเฮาตวาดสุรเสียงสั่น "เจ้า... เจ้าบังอาจใส่ร้ายท่านอ๋องให้เสื่อมเสีย!"

"ใส่ร้ายอันใดกันพ่ะย่ะค่ะ?"

สุรเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังกังวานขึ้นจากทางเข้าอุทยาน

ร่างสูงใหญ่ในชุดสีม่วงเข้มปักลายมังกรสี่เล็บเดินย่างสามขุมเข้ามา รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนอากาศรอบข้างเย็นยะเยือก

ชินอ๋อง จ้าวจินหลง!

เขาเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ข้างรถเข็นของภรรยา มือหนาวางลงบนไหล่ของหลินซีเหยา บีบเบาๆ ประหนึ่งจะลงโทษแต่ก็แฝงความเอ็นดู

"พระชายาของกระหม่อมกล่าวผิดตรงที่ใดหรือพ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่?"

จ้าวจินหลงถามเสียงเรียบ พร้อมกวาดสายตาคมกริบมองทุกคนที่กล้ามาหาเรื่องภรรยาเขา

ฮองเฮาอึกอัก "ก็... ก็เขาบอกว่าเจ้า... เอ่อ... รุนแรง... นิยมความเจ็บปวด..."

จ้าวจินหลงก้มลงมองหลินซีเหยาที่นั่งทำตาใสแป๋ว แต่ริมฝีปากเปรอะเปื้อนเศษขนม

เขาแสยะยิ้มที่มุมปาก ยิ้มที่ทำให้สตรีทั้งงานเข่าอ่อนระทวย

"พระชายากล่าวความจริงพ่ะย่ะค่ะ"

จ้าวจินหลงประกาศก้องยอมรับข้อกล่าวหาหน้าตาเฉย!

"กระหม่อมเป็นชายชาติทหาร เรื่องพละกำลังย่อมมีมาก... และกระหม่อมก็ 'หลงใหล' ในตัวพระชายาผู้นี้มาก จนยั้งมือไม่ใคร่อยู่"

เขาโน้มกายลงไปใช้ลิ้นเลียเศษขนมที่มุมปากหลินซีเหยาอย่างดูดดื่มต่อหน้าธารกำนัล

"อื้ม... รสทุเรียน... หวานล้ำ"

หลินซีเหยาหน้าแดงแปร๊ด ครานี้ขัดเขินจริง

"ทะ... ท่านพี่... ผู้คนมองอยู่..."

"ช่างปะไร..." จ้าวจินหลงเงยหน้าขึ้นมองฮองเฮาและแขกเหรื่อ "ในเมื่อทุกคนรับรู้แล้วว่าข้า 'ดุ' เพียงใด... ก็หวังว่าจะไม่มีผู้ใดกล้าส่งลูกหลานของตนเข้ามาในจวนอ๋องให้ต้อง 'เจ็บตัว' อีกนะพ่ะย่ะค่ะ"

"เพราะผู้ที่จะรองรับอารมณ์ของเปิ่นหวางได้... มีเพียงหลินซีเหยาผู้เดียวเท่านั้น"

คำประกาศแสดงความเป็นเจ้าของและข่มขู่กลายๆ ทำให้ฮองเฮาหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม แผนการยัดเยียดอนุภรรยาล่มไม่เป็นท่า มิหนำซ้ำยังกลายเป็นเวทีให้ท่านอ๋องมาแสดงความรักอันร้อนแรงแทน

จ้าวจินหลงมิรอให้ผู้ใดเอ่ยสิ่งใดต่อ เขาเข็นรถเข็นของภรรยาหมุนกลับทันที

"กลับจวนกันเถิดซีเหยา... เจ้าบอกว่า 'รับเคราะห์' ใช่หรือไม่? เช่นนั้นกลับไปรับเคราะห์ต่อให้จบล่ะ... คืนนี้ข้ายังไม่อิ่มหนำ"

หลินซีเหยาหน้าซีดเผือด "ช้าก่อนท่านพี่! ข้าเพียงแค่ขู่แม่นางซูเหยาเล่น! ท่านอย่าถือเป็นจริงเป็นจังนักเลย!"

"ผู้ใดบอกว่าข้าล้อเล่น?" จ้าวจินหลงเข็นรถออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งท้ายประโยคที่ทำเอาหลินซีเหยาขนลุกซู่

"คืนนี้ข้าจะจัดเตรียม 'เชือก' กับ 'เทียน' ...ตามที่เจ้าป่าวประกาศไว้เลย ดีหรือไม่?"

"ม่ายยยยยยยยย!" เสียงร้องโหยหวนของพระชายาดังไกลออกไป

ทิ้งให้เหล่าฮูหยินและคุณหนูในงานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"สรุปแล้ว... ท่านอ๋องนิยมความรุนแรงจริงหรือ?"

"ข้าว่า... พระชายาดูจะ 'ชอบพอ' นะ ถึงได้ร้องเสียงดังปานนั้น"

"น่าริษยา... เอ้ย น่ากลัวยิ่งนัก จวนชินอ๋อง!"