บทที่ 12 เทศกาลล่าสัตว์กับภารกิจย้ายห้องนอน

ชีวิตอันแสนสงบสุขและเกียจคร้าน ของหลินซีเหยาจำต้องสะดุดหยุดลง เมื่อราชสำนักประกาศจัดงาน "เทศกาลล่าสัตว์ประจำปี" ณ ภูเขาฉางซาน

งานนี้เชื้อพระวงศ์และขุนนางระดับสูงทุกคนล้วนต้องเข้าร่วม เพื่อแสดงความแข็งแกร่งและความจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิ แน่นอนว่าชินอ๋อง จ้าวจินหลง แม่ทัพไร้พ่าย ย่อมเป็นดาราเด่นของงาน และพระชายาเอกอย่างหลินซีเหยาก็จำต้องติดตามไปด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ณ เรือนเหมันต์พิสุทธิ์

"ไม่ไป! หัวเด็ดตีนขาดข้าก็ไม่ไป!"

หลินซีเหยานอนกอดเสาเตียงแน่น ร้องโวยวายดุจดรุณีแรกรุ่นที่ไม่อยากไปสำนักศึกษา

"ภูเขาฉางซานทั้งไกลแสนไกล ทั้งกันดาร! ต้องนอนกลางดินกินกลางทราย ยุงก็ชุม แมลงก็มาก แถมยังต้องขี่ม้าจนสะโพกช้ำระบม! ...ท่านพี่ ท่านไปคนเดียวเถิด ทูลฮ่องเต้ว่าข้าป่วยเป็นโรคแพ้ป่าไม้!"

จ้าวจินหลงยืนกอดอกมองภรรยาที่เกาะเสาเตียงเป็นตุ๊กแก

"เจ้าอ้างป่วยมาสิบรอบแล้ว ซีเหยา... คราวนี้เสด็จพี่มีรับสั่งเจาะจงว่าประสงค์จะเห็นเจ้าไปร่วมงานเพื่อเป็นสิริมงคล"

"สิริมงคลอันใดกัน!" หลินซีเหยาเบะปาก "ข้าไปจักเป็นตัวถ่วงเสียมากกว่า ข้าขี่ม้าไม่แข็ง ยิงธนูไม่เป็น แม้แต่กระต่ายป่าข้ายังสงสาร... ข้าจะไปทำไม?"

"ไปนั่งเฉยๆ" จ้าวจินหลงยื่นข้อเสนอ "เจ้าเพียงแค่ไปนั่งสง่างามในกระโจมจิบชา รอข้าล่าสัตว์กลับมา... เพียงแค่นั้น"

หลินซีเหยาหูผึ่ง "เพียงแค่นั้นจริงหรือ? ไม่ต้องวิ่งไล่จับกวางนะ?"

"ข้าสัญญา"

"แล้วเรื่องที่หลับนอนเล่า?" หลินซีเหยาถามเสียงเครียด "ข้าได้ยินมาว่ากระโจมทหารพื้นมันแข็งกระด้าง แถมยังหนาวสั่นสะท้านยามราตรี ข้าไม่เอานะ!"

จ้าวจินหลงถอนหายใจ ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

"เรื่องนั้น... ข้าจัดการให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าเจ้าจะลืมไปเลยว่ากำลังนอนอยู่ในป่า"

...

วันออกเดินทาง

ขบวนเสด็จอันยิ่งใหญ่เคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองหลวง เหล่าขุนนางหนุ่มสาวต่างแต่งกายด้วยชุดทะมัดทะแมง ขี่ม้าอวดสง่าราศี หวังจะสร้างชื่อเสียงในสนามล่าสัตว์

หลินเมิ่ง ที่ติดตามบิดามาด้วย อยู่ในชุดขี่ม้าสีแดงรัดรูป ขี่ม้าสีขาวปลอด ดูโดดเด่นและมั่นใจ นางปรายตามองไปที่ขบวนของจวนชินอ๋องด้วยสายตาเย้ยหยัน

"เหอะ! หลินซีเหยาผู้อ่อนแอ วันๆ เอาแต่นอน จะทนความลำบากยากเข็ญในการเดินทางได้สักกี่ชั่วยาม คงจะนั่งร่ำไห้อยู่ในรถม้าจนตาบวมแล้วกระมัง"

แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทุกคน กลับทำให้ทั้งขบวนต้องตกตะลึงพรึงเพริด

รถม้าของพระชายาชินอ๋อง... มิใช่รถม้าธรรมดา!

มันคือ "รถม้าดัดแปลงขนาดใหญ่พิเศษ" ที่มหึมากว่ารถม้าทั่วไปถึงสองเท่า! ล้อรถถูกหุ้มด้วยยางไม้หนาพิเศษเพื่อลดแรงกระแทก ตัวรถบุด้วยผ้าหนาหลายชั้น ผ้าม่านปิดสนิทมิดชิด

และที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่าคือ ขบวนสัมภาระที่ติดตามมาเบื้องหลัง

เกวียนสิบคันบรรทุกสิ่งของพะรุงพะรัง

เกวียนคันที่หนึ่งถึงสาม: บรรทุกฟูกและหมอนนับสิบใบ

เกวียนคันที่สี่ถึงหก: บรรทุกถ่านไม้ไร้ควันและเตาพกพา

เกวียนคันที่เจ็ดถึงเก้า: บรรทุกเสบียงอาหารแห้ง ขนม ผลไม้ดอง และไหสุรา

เกวียนคันที่สิบ: บรรทุก... อ่างอาบน้ำไม้หอม!?

"นะ... นั่นมันอันใดกัน!?" ขุนนางผู้หนึ่งอุทาน "เขากำลังจะไปล่าสัตว์ หรือจะย้ายจวนหนีอัคคีภัย!?"

จ้าวจินหลงขี่ม้าสีดำทมิฬนาม 'ทัณฑ์สวรรค์' เดินนำขบวนด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แอบภาคภูมิใจลึกๆ ที่สนองความต้องการของภรรยาได้ครบถ้วน

...

จุดพักม้าระหว่างทาง

ทุกคนลงจากหลังม้าเพื่อพักผ่อนอิริยาบถ หลินซีเหยาค่อยๆ แง้มม่านรถม้าออกมา

"ถึงแล้วหรือ? เมื่อยยิ่งนัก..."

เขาไม่ได้เมื่อยเพราะนั่งนาน แต่เมื่อยเพราะนอนท่าเดียวนานเกินไปในรถม้าที่แสนสุขสบาย

"ท่านพี่..." หลินซีเหยาตะโกนเรียกจ้าวจินหลงที่ยืนสั่งการทหารอยู่ "ข้าเบื่อนั่งรถม้าแล้ว มันอุดอู้ ข้าใคร่ออกมาสูดอากาศบ้าง"

"เจ้าจะขี่ม้าหรือ?" จ้าวจินหลงเลิกคิ้ว "ไหนว่าขี่ไม่แข็ง?"

"ก็ขี่ไม่แข็งอย่างไรเล่า" หลินซีเหยายิ้มหวาน เดินเข้าไปหาท่านอ๋อง แล้วชูแขนขึ้นดั่งเด็กน้อยขอให้อุ้ม "ข้าขี่ม้าไม่เป็น... แต่ข้า 'ขี่สามี' เป็นนะ"

"แค่กๆ!" ทหารองครักษ์ที่กำลังดื่มน้ำอยู่สำลักพรวดออกมา

วาจาสองแง่สองง่ามหน้าตายของพระชายา ช่างทำลายล้างรุนแรงยิ่งนัก!

จ้าวจินหลงใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย แต่ก็มิปฏิเสธ เขาตวัดแขนอุ้มหลินซีเหยาขึ้นนั่งบนหลังเจ้าทัณฑ์สวรรค์ แล้วกระโดดขึ้นซ้อนหลัง โอบกอดร่างบางไว้ในวงแขนแกร่ง

"นั่งดีๆ อย่าดิ้น" จ้าวจินหลงกระซิบข้างใบหู "เจ้าทัณฑ์สวรรค์มันดุ ประเดี๋ยวพลัดตกไปคอหักข้าไม่รู้ด้วย"

"มันไม่ดุหรอก ดูสิ" หลินซีเหยาลูบแผงคอม้าเบาๆ "เป็นอย่างไรเจ้าม้ายักษ์... ขนเจ้านุ่มดีนี่ น่าเอาไปทำพรมเช็ดเท้า... เอ้ย พรมปูพื้น"

เจ้าทัณฑ์สวรรค์ อาชาศึกที่ใครเข้าใกล้เป็นต้องโดนดีด พ่นลมหายใจฟืดฟาด แล้วเอาหัวถูไถมือหลินซีเหยาอย่างออดอ้อน สงสัยจะได้กลิ่นขนมจากมือพระชายา

ภาพท่านอ๋องผู้เหี้ยมโหด ขี่ม้าโอบประคองภรรยาโฉมงามที่พิงอกแกร่งอย่างสบายใจ ช่างเป็นภาพที่บาดตาบาดใจคนไร้คู่และคนขี้อิจฉา ไปทั้งกองทัพ

...

ณ ค่ายพักแรม ภูเขาฉางซาน

เมื่อถึงที่หมาย ท้องนภาเริ่มมืดลง อากาศบนภูเขาเย็นยะเยือกจับใจ

เหล่าขุนนางต่างเร่งรีบกางกระโจมผ้าใบธรรมดา พื้นดินขรุขระทำให้หลายคนบ่นอุบอิบ ส่วนพวกคุณหนูผู้บอบบางก็เริ่มงอแงเพราะความลำบาก

"ฮือ... พื้นแข็งยิ่งนัก นอนมิได้เลย"

"หนาวเหน็บนัก! ไฟก็ก่อไม่ติด!"

"ข้าใคร่กลับเรือน!"

หลินเมิ่งที่กำลังสั่งบ่าวไพร่ให้ปูพรมบางๆ ในกระโจมแคบๆ หันไปมองทางทิศของค่ายจวนอ๋อง หวังจะเห็นหลินซีเหยาตกระกำลำบาก

แต่สิ่งที่เห็น... ทำเอานางอ้าปากค้างจนแมลงบินเข้าปากได้

ในพื้นที่ที่ดีที่สุดของค่าย ใกล้ลำธารและบังลม

กระโจมขนาดมหึมาสีขาวขลิบทองถูกกางขึ้น... มันมิใช่กระโจมธรรมดา แต่มันคือ "ตำหนักผ้าเคลื่อนที่"!

กระโจมนี้เกิดจากการนำกระโจมใหญ่สามหลังมาเชื่อมต่อกัน

ส่วนแรก: ห้องรับรองปูพรมเปอร์เซียหนานุ่ม

ส่วนกลาง: ห้องนอนที่วางเตียงไม้ประกอบที่ขนมา พร้อมฟูกหนาสามชั้น และเตาผิงจำลองที่ใช้ถ่านไร้ควัน ให้ความอบอุ่นทั่วถึง

ส่วนหลัง: พื้นที่ชำระกายที่มีฉากกั้นมิดชิด พร้อมอ่างไม้หอมที่บ่าวไพร่กำลังต้มน้ำมาเติม

แสงไฟจากโคมไฟระย้า ใช่! ขนโคมไฟระย้ามาด้วย! ส่องสว่างลอดออกมาจากกระโจม ดูอบอุ่นและหรูหราตัดกับความมืดมิดและหนาวเหน็บรอบข้าง

"นี่มันวิปลาสไปแล้ว!" หลินเมิ่งกรีดร้อง "เขามาล่าสัตว์หรือมาเสวยสุขกันแน่!"

...

ภายใน "ตำหนักผ้า" ของหลินซีเหยา

"อ่า... สรวงสวรรค์..."

หลินซีเหยาในชุดนอนผ้าไหมบางเบา ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆ ที่อุ่นสบาย กลิ่นหอมของกำยานช่วยผ่อนคลายความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง

"ท่านพี่... ท่านนี่เป็นเลิศจริงๆ" หลินซีเหยาชูนิ้วโป้งให้จ้าวจินหลงที่กำลังถอดชุดเกราะออก "ข้ามิคาดคิดเลยว่าการมานอนป่าจะสุขสบายถึงเพียงนี้ รู้เยี่ยงนี้ข้ามาตั้งนานแล้ว"

จ้าวจินหลงเดินเข้ามานั่งข้างเตียง มองภรรยาที่กลิ้งเกลือกไปมาอย่างเอ็นดู

"ข้าบอกแล้วว่าข้าจัดการได้... ว่าแต่ เจ้าไม่หิวหรือ?"

"หิว!" หลินซีเหยาลุกขึ้นนั่ง "มีสิ่งใดกินบ้าง?"

"เนื้อกวางย่าง หมูป่าหัน แล้วก็ซุปร้อนๆ ... ทหารเพิ่งล่ามาได้สดๆ"

"ประเสริฐ!" หลินซีเหยาตาเป็นประกาย "ท่านป้อนข้าด้วยนะ ข้าไม่มีแรงยกตะเกียบแล้ว" (ข้ออ้างยอดนิยม)

จ้าวจินหลงส่ายหน้ายิ้มๆ หยิบชามข้าวต้มมาป้อนถึงริมฝีปาก

"เจ้ามันง่อยเปลี้ยเสียขาจริงๆ ... หากไม่มีข้า เจ้าจะอยู่อย่างไรฮึ?"

หลินซีเหยากลืนข้าวต้มลงคอ แล้วยิ้มตาหยี

"ก็เพราะมีท่านอย่างไรเล่า ข้าถึงทำตัวเหลวไหลเช่นนี้ได้... ท่านต้องเลี้ยงดูข้าไปตลอดชีวิตเลยนะ ห้ามทอดทิ้งข้าเด็ดขาด"

วาจาซื่อๆ ที่เหมือนการสารภาพรักแต่แท้จริงคือการหาเจ้ามือเลี้ยงดูกระแทกใจท่านอ๋องอย่างจัง

จ้าวจินหลงวางชามลง แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้

"เลี้ยงดูเจ้าไปตลอดชีวิตน่ะย่อมได้... แต่ของเปล่าไม่มีในโลกนะ พระชายา"

"เอ๋?" หลินซีเหยาชะงัก "จะเก็บเบี้ยหรือ? ข้าไม่มีเบี้ยนะ ข้ามีแต่ตัว..."

"นั่นแหละที่ข้าปรารถนา..."

จ้าวจินหลงกดร่างบางลงกับเตียงนุ่ม มือหนาลูบไล้เอวบางเบาๆ

"ราตรีนี้อากาศหนาว... ข้าต้องการ 'เตาผิง' ส่วนตัว... และครานี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกกอดอยู่ฝ่ายเดียวแน่"

หลินซีเหยากระพริบตาปริบๆ มองสายตาที่เริ่ม 'ไม่บริสุทธิ์' ของท่านอ๋องที่เริ่มเรียนรู้จากตำราปกขาวที่แอบอ่านมา

"เอ่อ... ท่านพี่... พรุ่งนี้ท่านต้องตื่นเช้าไปล่าสัตว์นะ..."

"ช่างหัวสัตว์มันเถิด" จ้าวจินหลงงึมงำ ซุกหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่น "ข้าจะล่า 'กระต่ายขี้เซา' ตัวนี้ก่อน"

ราตรีในป่าใหญ่ ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ...

แต่ในกระโจมของชินอ๋อง กลับร้อนระอุจนแทบไหม้!

และแน่นอน... คนทั้งค่ายที่นอนหนาวสั่นสะท้านอยู่ภายนอก ต่างก็ได้ยินเสียงท่านอ๋องที่ดุภรรยาหรือถูกภรรยายั่ว? แว่วมาตามสายลม ทำให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกลกว่าเดิม!