All Chapters of ข้าเพียงอยากนอนเฉยๆ เหตุใดท่านอ๋องจึงตามใจข้านัก: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากผ่านศึกหนักในม่านมุ้งมาและได้เสวยขาหมูสมใจปรารถนา ชีวิตของหลินซีเหยาก็หวนคืนสู่ครรลองแห่งความสงบสุขและเกียจคร้านอีกคำรบหนึ่ง แต่ทว่าความสงบสุขในจวนชินอ๋องนั้นมักจะดำรงอยู่ได้ไม่นานนักยามบ่ายแก่ๆ ณ สวนหลังจวนอันร่มรื่นหลินซีเหยากำลังนอนไกวเปลญวนใต้ต้นท้อที่แผ่กิ่งก้านสาขา โดยมี 'เสี่ยวเฮย' สุนัขหน้าตาถมึงทึง นอนเฝ้าระวังภัยอยู่เบื้องล่าง และ อาเป่า คอยพัดวีให้อย่างรู้งานบรรยากาศกำลังเคลิบเคลิ้มชวนฝัน จู่ๆ พ่อบ้านฟู่ก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยท่าทางตระหนก"พระชายา! พระชายาพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"หลินซีเหยาขมวดคิ้วเรียวทั้งที่ยังหลับตาพริ้ม "สิ่งใดอีกล่ะ... อัคคีภัยหรือ?""มิใช่พ่ะย่ะค่ะ! แต่เป็น 'องค์ชายทัวป๋าเลี่ย' แห่งเผ่าหมาป่าอุดร นำคณะราชทูตมาเยือนโดยมิได้นัดหมาย! บัดนี้รอคอยอยู่ที่ห้องโถงรับรองแล้วพ่ะย่ะค่ะ!""ทัวป๋าเลี่ย?" หลินซีเหยาทวนนาม "ผู้ใดกัน? สหายร่วมวงสุราของท่านพี่กระนั้นหรือ?""มิใช่พ่ะย่ะค่ะ! เขาคือองค์ชายนักรบผู้บ้าคลั่งแห่งแดนเหนือ! ได้รับสมญานามว่า 'หมาป่าคลั่ง' เขามาเพื่อท้าประลองยุทธ์กับท่านอ๋อง แต่ท่านอ๋องยังมิกลับจากค่ายทหาร เขาจึงยืนกรานว่าจะขอพ

ข่าวเรื่ององค์ชายทัวป๋าเลี่ยแห่งแดนเหนือ "กลับใจ" กลายเป็นผู้ใฝ่ธรรมะเพราะโดนจ้องจนขวัญหนีดีฝ่อ สร้างความปิติยินดีให้แก่ฮ่องเต้ยิ่งนัก พระองค์จึงจัดงานเลี้ยงฉลองใหญ่ในวังหลวง เพื่อเลี้ยงส่งคณะราชทูตแดนเหนือ และต้อนรับคณะราชทูตจาก "แคว้นหนาน" แดนทักษิณ ที่เพิ่งเดินทางมาถึงแคว้นหนาน นั้นขึ้นชื่อลือชาเรื่องความเป็นเมืองบัณฑิต ผู้คนรักการศึกษา ร่ายกวี วาดภาพ และมักจะดูแคลนแคว้นจ้าวว่าเป็นพวก "คนเถื่อนบ้าพลัง" ที่ดีแต่ใช้กำลังเข้าห้ำหั่น...ณ ท้องพระโรง งานเลี้ยงหลวงบรรยากาศแบ่งแยกเป็นสองฝั่งชัดเจน ฝั่งขวาคือขุนนางฝ่ายบู๊และคณะทูตแดนเหนือที่ดื่มสุราเฮฮาครื้นเครง ส่วนฝั่งซ้ายคือคณะทูตแคว้นหนานที่สวมชุดบัณฑิตยาวรุ่มร่าม นั่งจิบชาด้วยท่าทางเย่อหยิ่งจองหองหลินซีเหยา นั่งประทับอยู่ข้าง จ้าวจินหลง บนตั่งรองประธาน เขากำลังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่สัปหงก โดยมีท่านอ๋องคอยแอบหยิกเอวเบาๆ เพื่อปลุกให้ตื่นเป็นระยะ"ท่านพี่... ข้าใคร่กลับจวน..." หลินซีเหยากระซิบเสียงเครือ "ตาข้าจะปิดอยู่รอมร่อ พวกบัณฑิตนั่นร่ายกวีอันใดยาวเหยียด ฟังมิรู้ความเลย""อดทนหน่อยเถิด" จ้าวจินหลงกระซิบตอบ "ประเดี๋ยวก็จบสิ้น

ณ ห้องหอ เรือนเหมันต์พิสุทธิ์ประตูไม้บานใหญ่ถูกเตะเปิดออกด้วยฝ่าเท้าของผู้เป็นเจ้าของเรือน ก่อนจะถูกปิดลงอย่างรวดเร็วด้วยเท้าข้างเดิมเพื่อกั้นลมหนาวและสายตาของบ่าวไพร่จ้าวจินหลง อุ้มร่างนุ่มนิ่มของ หลินซีเหยา เข้ามาในห้องที่อบอุ่นด้วยเตาถ่านและแสงเทียนสลัว วางคนงามลงบนเตียงกว้างที่ปูด้วยขนสัตว์หนานุ่มอย่างทะนุถนอม ราวกับเกรงว่า "บัวลอย" ลูกนี้จะบอบช้ำคามือ"ถึงห้องแล้ว..." หลินซีเหยาพึมพำเสียงงัวเงีย พยายามจะมุดตัวหนีเข้าผ้าห่มตามสัญชาตญาณ "ข้าล่วงเข้าสู่นิทรา... ขอนอน...""มิได้" จ้าวจินหลงกดไหล่บางไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดบนใบหน้าคมคาย "เจ้ากินถังหูลู่มาทั้งคืน ตัวเหนียวเหนอะหนะเยี่ยงนี้จะนอนได้อย่างไร? จำต้องชำระกายเสียก่อน""เกียจคร้าน..." หลินซีเหยาเบะปาก ทำตัวเหลวเป๋วเป็นวารี "ท่านเช็ดตัวให้ข้าหน่อย... นะๆ""หึ... ย่อมได้ เปิ่นหวางจะ 'ปรนนิบัติ' ให้เจ้าทุกซอกทุกมุมเลยทีเดียว"...ในถังน้ำไม้หอมไอน้ำร้อนลอยกรุ่น กลิ่นหอมของกลีบกุหลาบและสมุนไพรช่วยผ่อนคลายความเมื่อยล้าหลินซีเหยาถูกจับเปลื้องอาภรณ์จนล่อนจ้อน ผิวขาวเนียนละเอียดดุจหยกมันแพะต้องแสงเทียนเป็นประกายวาววับ ยอดอกสีห

วันที่สามของการรับเลี้ยงเด็กปีศาจในสายตาผู้อื่น แต่เป็นเด็กดีในสายตาคนเกียจคร้านจ้าวหมิง หรือองค์ชายหก เริ่มซึมซับวิถีแห่งการ "หลบเลี่ยงภาระ" จาก หลินซีเหยา ไปจนหมดสิ้นทุกกระบวนท่ายามสาย ณ ศาลาริมน้ำอันร่มรื่นบนโต๊ะหินอ่อน เต็มไปด้วยกระดาษเซวียนจื่อ พู่กัน และแท่นหมึกจ้าวหมิงนั่งหน้ามุ่ย น้ำตาคลอเบ้า มือเล็กๆ กำพู่กันแน่นจนสั่นระริก"อาหญิง... ข้ามิอยากคัดตำรา... ข้าเมื่อยขบข้อมือยิ่งนัก" เด็กน้อยงอแง "ราชครูสั่งให้ข้าคัด 'ตำรากตัญญู' ร้อยจบก่อนเสด็จพ่อเสด็จกลับ... ข้าเพิ่งคัดได้เพียงสามจบเท่านั้น"หลินซีเหยาที่นอนกินองุ่นอย่างสำราญอยู่บนตั่งข้างๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่"ร้อยจบ? ...ราชครูของเจ้าคงว่างงานมากกระมัง ถึงสั่งงานวิปลาสเยี่ยงนี้""อาหญิงช่วยข้าหน่อยเถิด..." จ้าวหมิงออดอ้อนหลินซีเหยาเหลือบตามองกองกระดาษ"ข้าช่วยมิได้ดอก ลายมือข้าไก่เขี่ยยิ่งกว่าเจ้าเสียอีก... แต่ทว่านะ อาหมิง..."เขาดีดกายลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก"คนฉลาดเขาไม่ใช้แรงกายเข้าแลกหรอก... เขาใช้ 'สติปัญญา'""ใช้สติปัญญา?""ถูกต้อง... เจ้าดูนี่" หลินซีเหยาหยิบพู่กันมา จุ่มน้ำหมึก แล้วนำพู่กันอีกสามด้ามมามัดรวมกัน

การมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาในจวนชินอ๋อง มิได้ทำให้ความวุ่นวายทวีคูณแต่อย่างใด ในทางตรงกันข้าม... มันกลับทำให้บรรยากาศดู "เชื่องช้า" ลงกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำจ้าวอัน (อันอัน) คุณชายน้อยวัยสี่ขวบปี ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้อย่างน่าอัศจรรย์หรืออาจกล่าวได้ว่ามิได้ปรับเลย เพราะเขายังคงนอนเป็นกิจวัตรยามสาย ณ ศาลาริมสระบัวหลินซีเหยาและจ้าวอัน นอนเรียงเคียงกันอยู่บนตั่งไม้ไผ่ตัวใหญ่ ทั้งคู่ผินหน้าไปทางสระบัว เหม่อมองมัจฉาที่แหวกว่ายวนเวียนไปมาท่วงท่าของทั้งคู่เหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว... มือข้างหนึ่งเท้าคาง อีกข้างวางพาดหน้าท้อง และสายตาว่างเปล่าไร้จุดหมาย"ท่านอาหญิง..." จ้าวอันติดเรียกตามจ้าวหมิง ทั้งที่ความจริงต้องเรียกท่านแม่บุญธรรม หรือท่านน้า"หือ?""ปลาว่ายน้ำ... มิเหนื่อยหรือ?""เหนื่อยสิ... ดูสิ มันว่ายไปก็อ้าปากพะงาบๆ ไป... น่าเวทนายิ่งนัก""อือ... เป็นมนุษย์ดีกว่ากระมัง นอนเฉยๆ ก็มีข้าวกิน"บทสนทนาที่ดูไร้แก่นสารแต่แฝงปรัชญาความเกียจคร้าน ดำเนินไปอย่างเนิบนาบทันใดนั้น จ้าวจินหลง ก็เดินย่างสามขุมเข้ามาพร้อมดาบไม้ไผ่สองเล่ม"ลุกขึ้นได้แล้วทั้งแม่ทั้งลูก!" ท่านอ๋องประกาศก้อง "วันนี