บทที่ 16 บทเรียนรักฉบับคนขี้เกียจ และเอวที่หายไป

ภายในห้องนอนกว้างขวางของเรือนเหมันต์พิสุทธิ์ แสงเทียนส่องสว่างวูบไหวสะท้อนเงาของคนสองคนที่กำลังแนบชิดกันอยู่บนเตียงใหญ่

อาภรณ์ตัวนอกถูกโยนทิ้งไปกองที่พื้นนานแล้ว เหลือเพียงเสื้อตัวในสีขาวบางเบาที่หลุดลุ่ยจนแทบไม่ปกปิดเรือนกาย

จ้าวจินหลง ชินอ๋องหนุ่มผู้รักษาพรหมจรรย์ ถอนริมฝีปากออกมาจากความหวานฉ่ำของคนใต้ร่าง ลมหายใจของเขาหอบพร่า นัยน์ตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง บัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟราคะที่ถูกกดทับมานานปี

"แฮ่ก... ท่านพี่..."

หลินซีเหยา นอนระทดระทวย พวงแก้มแดงซ่าน ดวงตาดอกท้อฉ่ำน้ำปรือปรอย ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างตะกละตะกลาม

"ข้า... หายใจไม่ทัน..."

"ก็ผู้ใดใช้ให้เจ้ากลั้นหายใจเล่า" จ้าวจินหลงเสียงแหบพร่า มือหนาลูบไล้ไปตามเอวบางคอดกิ่ว สัมผัสผิวกายที่เนียนลื่นราวกับแพรไหมชั้นดีกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายเขาจนแทบคลั่ง

"ปลดออกเสีย..." ท่านอ๋องสั่งสั้นๆ

"หือ? ข้าต้องปลดเองหรือ?" หลินซีเหยาเบะปาก "ขี้เกียจยกแขน... ท่านทำให้สิ"

จ้าวจินหลงแค่นหัวเราะในลำคอ

"ได้... ข้าจะ 'ปอก' เจ้าให้เกลี้ยงเกลาเหมือนปอกลิ้นจี่เลยคอยดู"

มือแกร่งกระชากปมเชือกที่เอวของหลินซีเหยาออกเพียงครั้งเดียว เสื้อตัวในแยกออกจากกัน เผยให้เห็นเรือนร่างขาวผ่องดุจหิมะยอดเขาฉางซาน ยอดอกสีหวานชูชันรับสัมผัสอากาศเย็น

จ้าวจินหลงกลืนน้ำลายเอือก เขาเคยเห็นเรือนร่างบุรุษในสนามรบมานับไม่ถ้วน แต่หามีผู้ใด... หามีผู้ใดเลยที่จะงดงามและน่าทะนุถนอมเท่าคนตรงหน้า

ผิวขาวจัดตัดกับผ้าปูที่นอนสีเข้ม รูปร่างบอบบางแต่มีน้ำมีนวลน่าบีบขยำ

"งามยิ่งนัก..." ท่านอ๋องพึมพำ ก่อนจะก้มหน้าลงซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น ไล่ลงมาขบเม้มทำรอยสีกุหลาบไว้ที่ไหปลาร้าเพื่อตีตราจอง

"อ๊ะ...เจ็บ..ท่านพี่ อย่ากัด..." หลินซีเหยาสะดุ้ง ร้องประท้วงเสียงเครือ "ข้ามิใช่ซาลาเปานะ!"

"แต่เจ้าหอมยิ่งกว่าซาลาเปา"

ลิ้นร้อนลากไล้ผ่านแผ่นอก ลงมาหยอกเย้ากับยอดอกสีสวย หลินซีเหยาแอ่นอกรับสัมผัสโดยไม่รู้ตัว มือเรียวสอดเข้าไปขยุ้มกลุ่มผมสีดำขลับของท่านอ๋อง

"อือ... มัน... รู้สึกประหลาด..." หลินซีเหยาครางเสียงหลง ความรู้สึกวูบวาบแล่นปราดไปทั่วท้องน้อย ขาเรียวเริ่มเสียดสีกันไปมาด้วยความกระสันซ่านที่ไม่คุ้นเคย

จ้าวจินหลงเงยหน้าขึ้นมา สายตาแพรวพราวระยิบระยับ

"ประหลาดหรือ? นี่เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้น"

เขาดึงรั้งกางเกงตัวสุดท้ายของหลินซีเหยาออกไปพ้นปลายเท้า แล้วแทรกกายแกร่งเข้ามาอยู่ระหว่างขาเรียวขาว จับขาข้างหนึ่งพาดบ่ากว้างของตน

ท่าทางที่น่าอายนี้ทำให้หลินซีเหยาหน้าแดงแปร๊ดจนถึงใบหู พยายามจะหุบขาหนี

"ท่านพี่... ท่านี้มัน... ลมเย็นเข้า..."

"ประเดี๋ยวก็ร้อน"

จ้าวจินหลงคว้ากระปุกขี้ผึ้งหอที่ตระเตรียมการมาอย่างดีควักเนื้อครีมลื่นๆ ออกมา แล้วป้ายลงที่ช่องทางคับแคบด้านหลัง

"อ๊ะ!" หลินซีเหยาสะดุ้งเฮือก เกร็งตัวทันทีเมื่อนิ้วยาวสอดแทรกเข้ามา "เจ็บ! มีสิ่งใดเข้ามา!"

"ชู่ว... ผ่อนคลาย ซีเหยา... อย่าเกร็ง" จ้าวจินหลงจูบปลอบประโลมที่ขมับชื้นเหงื่อ พยายามข่มความต้องการของตัวเองเพื่อเตรียมความพร้อมให้ภรรยา "หากเจ้าเกร็ง เจ้าจะเจ็บ... เชื่อข้า ข้าอ่านตำรามาเยอะ"

"อ่าน... อ่านตำราอันใดของท่าน... อื้อ!"

นิ้วที่สองและสามตามเข้ามาขยับขยายช่องทาง หลินซีเหยารู้สึกอึดอัดดุจคนท้องผูก แต่ในความอึดอัดนั้นกลับมีความเสียวซ่านแทรกซึมเข้ามา

เขาหอบหายใจถี่ รู้สึกว่าร่างกายตัวเองเริ่มมิใช่ของตัวเองอีกต่อไป มันอ่อนระทวยและต้องการบางสิ่งที่ 'มากกว่า' นิ้ว

"พอ... พอแล้ว..." หลินซีเหยาหอบ "มันโล่งๆ ... เอาออกไป..."

"เอาออกไม่ได้... แต่จักเอา 'สิ่งอื่น' ใส่เข้าไปแทน"

จ้าวจินหลงถอนนิ้วออก แล้วแทนที่ด้วยความแข็งขึงที่ปวดหนึบมาเนิ่นนาน เขาจ่อส่วนปลายที่ช่องทางนุ่มหยุ่น

"ซีเหยา... มองข้า"

หลินซีเหยาปรือตามองภาพเบื้องหน้า สามีของเขาดูหล่อเหลาและดุดันราวกับเทพสงครามที่กำลังจะบดขยี้เมือง เหงื่อเม็ดเล็กเกาะพราวบนหน้าผาก

"ข้าจะเข้าไปแล้วนะ..."

จ้าวจินหลงค่อยๆ กดกายแทรกผ่านเข้าไปช้าๆ ความคับแน่นทำเอาเขาต้องกัดฟันกรอด

"แน่นชะมัด... เจ้าจะรัดข้าให้ตายเลยหรือ..."

"ฮึก... เจ็บ... ท่านพี่ มันใหญ่โตนัก... มันเข้ามิได้หรอก..." หลินซีเหยาจิกเล็บลงบนไหล่กว้าง น้ำตาคลอเบ้า "พอแล้ว... ข้าจะนอน... ข้าไม่ทำแล้ว..."

"สายไปแล้วเด็กดี..." จ้าวจินหลงก้มลงจูบปิดปากคนช่างเจรจา แล้วกระแทกกายเข้าไปจนสุดทางในคราเดียว!

"อื๊อออออ!" หลินซีเหยาหวีดร้องในลำคอ เสียงถูกกลืนหายไปในจูบ ร่างกายเกร็งกระตุกรับรู้ถึงความจุกเสียดที่แปรเปลี่ยนเป็นความเต็มตื้น

จ้าวจินหลงแช่นิ่งไว้ครู่หนึ่งเพื่อให้หลินซีเหยาปรับตัว เขาจูบซับน้ำตาที่หางตาให้อย่างอ่อนโยน

"เจ็บหรือไม่?"

"จุก..." หลินซีเหยาเบะปาก "เหมือนกินขาหมูไปสิบขา... แน่นท้องไปหมด..."

คำเปรียบเปรยของภรรยาทำเอาท่านอ๋องหลุดขำ แต่ก็เอ็นดูจนทนไม่ไหว

"เช่นนั้นข้าจะช่วย 'ย่อย' ให้เจ้าเอง"

จ้าวจินหลงเริ่มขยับกาย เนิบนาบแต่มั่นคง ทุกจังหวะเน้นย้ำจุดกระสันภายในจนหลินซีเหยาเริ่มครางเสียงหวาน

"อ๊ะ... อ๊า... ตรงนั้น... ท่านพี่..."

จากจังหวะเนิบนาบ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรัวเร็วและรุนแรงตามแรงอารมณ์

เตียงไม้ขนาดใหญ่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามแรงกระแทก ร่างบางของหลินซีเหยาสั่นคลอนไปตามแรงส่ง ศีรษะทุยๆ ถูไถไปกับหมอนจนผมเผ้ายุ่งเหยิง

"ไหนเจ้าบอกว่าจะนอนเฉยๆ อย่างไรเล่า..." จ้าวจินหลงกระซิบเสียงพร่า ขบเม้มที่ซอกคอ "เหตุใดเจ้าถึงรัดข้าแน่นปานนี้... ซีเหยา... เจ้ากำลังจะฆ่าข้า..."

"อื้อ... ท่านก็... ผ่อนแรงหน่อย... ข้าเหนื่อย..." หลินซีเหยาบ่นทั้งเสียงคราง "เหมือนวิ่งรอบเขาเลย... แฮ่ก..."

"เหนื่อยก็พัก... ประเดี๋ยวข้าทำเอง!"

จ้าวจินหลงจับเอวบางไว้แน่น แล้วโหมซัดสาดแรงรักเข้าใส่ไม่ยั้ง ราวกับพายุคลั่งที่โหมกระหน่ำใส่ดอกไม้ดอกเล็กๆ

ความเสียวซ่านพุ่งทะยานจนแตะจุดสูงสุด

หลินซีเหยาหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายเกร็งกระตุก ปลดปล่อยธารอารมณ์ออกมาเลอะหน้าท้องแกร่งของท่านอ๋อง

ชั่วลมหายใจต่อมา จ้าวจินหลงคำรามต่ำในลำคอ กดกระแทกเน้นย้ำอีกสองสามครา ก่อนจะปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนเข้ามาในกายภรรยาจนล้นทะลัก

ทั้งสองร่างกอดก่ายกันแน่น หอบหายใจประสานกันท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจเต้นโครมคราม

หลินซีเหยาตาเหลือกโพลง สมองขาวโพลน

นี่น่ะหรือ... การ 'นอนเฉยๆ' ที่ท่านพี่ว่า?

มุสา! มุสาทั้งเพ! นี่มันเหนื่อยกว่าเดินขึ้นเขาไท่ซานเสียอีก!

...

จ้าวจินหลงพลิกตัวลงนอนข้างๆ ดึงคนตัวเล็กเข้ามาในอ้อมกอด จูบขมับชื้นเหงื่ออย่างรักใคร่

"เก่งมาก... เจ้าทำได้ดีมาก"

"ข้า... ข้าจะตายแล้ว..." หลินซีเหยาพึมพำเสียงแหบ "เอวข้า... เอวข้าหายไปที่ใดแล้ว... ไม่รู้สึกถึงเอวตนเองเลย..."

"พักผ่อนเถิด..." จ้าวจินหลงลูบหลังปลอบประโลม

หลินซีเหยาหลับตาลง เตรียมจะเข้าสู่ห้วงนิทรา

แต่ทว่า...

เขารู้สึกได้ถึง "บางสิ่ง" ที่แข็งขึงขึ้นมาทิ่มหน้าท้องเขาอีกครั้ง!

หลินซีเหยาลืมตาโพลง "ท่านพี่... อย่าบอกนะว่า..."

จ้าวจินหลงยิ้มแห้งๆ แต่แววตาเป็นประกายวาววับ

"ข้าบอกแล้วอย่างไร... ว่าข้าสะสมไว้เยอะ... รอบเดียวมันไม่เพียงพอหรอกนะ พระชายา"

"ม่ายยยยยยย!" หลินซีเหยากรีดร้องในใจ

"ข้าจะนอน! ข้าจะลาออก! ข้าไม่เป็นแล้วพระชายา!"

แต่เสียงประท้วงก็ถูกปิดด้วยจูบอีกครา และค่ำคืนนั้น... หลินซีเหยาก็ได้เรียนรู้ซึ้งถึงคำว่า "สามีหนุ่มผู้กลัดมัน" ว่ามันน่ากลัวกว่ามือสังหารร้อยคนรวมกันเสียอีก!

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงตะวันสายโด่งส่องเข้ามาในห้อง จ้าวจินหลงตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นแจ่มใส ผิวพรรณเปล่งปลั่ง รัศมีบุรุษเพศจับตา เขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยพร้อมไปปฏิบัติราชการ

ส่วนบนเตียง... มีก้อนผ้าห่มนูนๆ ที่สั่นระริกน้อยๆ

"ซีเหยา... ตื่นมากินข้าวต้มหรือไม่?" ท่านอ๋องถามอย่างอารมณ์ดี

"ไปตายซะ..." เสียงแหบแห้งดังลอดออกมาจากผ้าห่ม "เอาน้ำแกงมาวางไว้... แล้วไสหัวไป... อย่าให้ข้าเห็นหน้าท่านอีกสามวัน!"

จ้าวจินหลงหัวเราะร่า เดินเข้าไปจูบก้อนผ้าห่มหนึ่งที

"พักผ่อนเยอะๆ นะเมียรัก... คืนนี้ข้าจะกลับมานวดเอวให้"

"ไม่ต้องกลับมา!"

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง หลินซีเหยาโผล่ศีรษะออกมาจากผ้าห่ม สภาพขอบตาดำคล้ำ ที่ลำคอมีแต่รอยจูบแดงเถือก ร่างกายร้าวระบมเหมือนถูกรถม้าทับ

"อาเป่า..." เขาเรียกเสียงเครือ

อาเป่ารีบวิ่งเข้ามา "คุณชาย! เป็นอย่างไรบ้างขอรับ?"

หลินซีเหยาน้ำตาซึม ชูนิ้วสั่นๆ ขึ้นมา

"ไป... ไปหาช่างไม้... สั่งทำป้ายแขวนหน้าห้องเดี๋ยวนี้"

"เขียนว่าอันใดขอรับ?"

"เขียนว่า... 'ชินอ๋องและสุนัข ห้ามเข้า'!!"