บทที่ 19 วาจาสิทธิ์กับราตรีแห่งพันธนาการ

รถม้าของจวนชินอ๋องแล่นฝ่าความมืดมิดแห่งรัตติกาลกลับสู่เรือนหอ บรรยากาศภายในรถเงียบสงัดวังเวงจนน่าขนลุก... สำหรับ หลินซีเหยา

เขานั่งตัวลีบติดมุมรถ ลอบชำเลืองมองสามีที่นั่งกอดอกหลับตาพริ้มอยู่ที่เบาะตรงข้าม รอยยิ้มมุมปากของ จ้าวจินหลง นั้นดูเจ้าเล่ห์และอันตรายยิ่งกว่าโจรป่าร้อยเล่ห์

"ท่านพี่..." หลินซีเหยาเรียกเสียงอ่อย "เรื่องเชือกกับเทียน... ข้าเพียงแค่ล้อเล่น ท่านคงไม่..."

จ้าวจินหลงลืมตาขึ้น นัยน์ตาสะท้อนแสงตะเกียงวาววับดุจดวงดาว

"เปิ่นหวางเป็นคนรักษาคำพูด... ในเมื่อภรรยาป่าวประกาศสรรพคุณสามีไว้ดิบดีเพียงนั้น ข้าจะทำให้เจ้าเสียหน้าได้อย่างไร?"

...

ณ เรือนเหมันต์พิสุทธิ์

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องนอน จ้าวจินหลงอุ้มหลินซีเหยาโยนลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบาแรงนัก ก่อนจะเดินไปที่ลิ้นชักหัวเตียง รื้อค้นสิ่งของบางอย่างออกมา

"นั่นสิ่งใด?" หลินซีเหยาถามเสียงสั่นเครือ ถดกายหนีไปจนชิดหัวเตียง

ในมือของท่านอ๋อง มิใช่เชือกป่านหยาบกร้านอย่างที่คิด แต่เป็น 'แถบผ้าแพรไหมสีแดงสด' ยาวเหยียด มันคือผ้าผูกเอวของชุดเจ้าสาวที่หลินซีเหยาเคยสวมใส่

"เชือกมันหยาบ เกรงว่าจะบาดผิวสวยๆ ของเจ้า..." จ้าวจินหลงยิ้มพราย เดินคุกเข่าขึ้นมาบนเตียง "ใช้เจ้านี่แทนก็แล้วกัน"

"ท่านพี่! อย่านะ ข้าเกียจคร้านจะเล่นงิ้วกับท่าน!"

"เจ้ามิต้องเล่น... เจ้าเพียงแค่อยู่นิ่งๆ"

จ้าวจินหลงรวบข้อมือขาวผ่องทั้งสองข้างของหลินซีเหยาขึ้นเหนือศีรษะ พันธนาการด้วยผ้าแพรสีแดงชาด ผูกเงื่อนตายยึดไว้กับหัวเตียงไม้แกะสลักอย่างแน่นหนา

ภาพที่ประจักษ์แก่สายตาทำเอาลมหายใจของท่านอ๋องสะดุด

ผิวขาวจัดของหลินซีเหยา ตัดกับสีแดงสดของผ้าแพร แขนเรียวที่ถูกดึงรั้งเผยให้เห็นช่วงลำตัวที่แอ่นโค้ง เสื้อคลุมหลุดลุ่ยลงมาที่ไหล่ลาด ช่างเป็นภาพที่ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนได้อย่างชะงัดนัก

"งดงามยิ่งนัก..." จ้าวจินหลงพึมพำ ก้มลงประทับจูบหนักๆ ที่แอ่งชีพจรข้อมือ

"อื้อ... ท่านพี่... มันตึง..." หลินซีเหยาบิดข้อมือไปมา แต่ยิ่งดิ้นรน ผ้าแพรก็ยิ่งรัดแน่น "ปล่อยข้านะ..."

"ไหนเจ้าบอกแม่นางซูเหยาว่าเจ้าชอบถูกพันธนาการ?" จ้าวจินหลงเลิกคิ้ว แสร้งยั่วเย้า มือหนาเริ่มปลดสายคาดเอวของหลินซีเหยาออก

"และเจ้าบอกว่า... ข้าชอบใช้ 'เทียน' สินะ?"

เขาหยิบขวดกระเบื้องเคลือบใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ เปิดจุกออก กลิ่นหอมร้อนแรงของน้ำมันระเหยโชยแตะนาสิก

"น้ำมันจันทน์อุ่น..." จ้าวจินหลงเทน้ำมันอุ่นร้อนลงบนฝ่ามือ แล้วประกบลงบนยอดอกสีหวานที่ชูชันผ่านเนื้อผ้าบางเบาของหลินซีเหยา

"อ๊า!" หลินซีเหยาสะดุ้งเฮือก ร่างกายบิดเร่า ความร้อนวูบวาบซึมผ่านอาภรณ์ลงสู่ผิวเนื้อ

"ร้อน... มันร้อน..."

"ประเดี๋ยวก็ดี..."

จ้าวจินหลงกระชากสาบเสื้อของคนใต้ร่างออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่อาบไล้ด้วยแสงเทียนสลัว มือชุ่มน้ำมันอุ่นร้อนลูบไล้ไปทั่วแผ่นอก เน้นย้ำวนเวียนที่ยอดถันจนมันแข็งขึงสู้มือ หลินซีเหยาหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงซ่าน สองมือที่ถูกมัดกำผ้าแพรแน่น

"ท่านพี่... พอแล้ว... เสียวซ่าน... อือ..."

จ้าวจินหลงมิฟังคำทัดทาน เขาไล้มือต่ำลงผ่านหน้าท้องแบนราบที่เกร็งกระตุก ไปจนถึงส่วนอ่อนไหวที่ตื่นตัวเต็มที่ เขากอบกุมมันไว้ด้วยมือเดียว รูดรั้งเนิบนาบแต่หนักหน่วง

"อ๊ะ... อ๊า... เร็ว... เร็วอีก..." หลินซีเหยาเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว สะโพกสอบขยับสวนทางมืออย่างห้ามมิได้

"ใจร้อนจริง..." ท่านอ๋องยิ้มมุมปาก เขาปล่อยมือจากส่วนหน้า แล้วสอดนิ้วที่ชุ่มน้ำมันเข้าไปสำรวจช่องทางด้านหลังที่คุ้นเคย

"อึก!"

ความอุ่นร้อนของน้ำมันทำให้ช่องทางผ่อนคลายได้เร็วกว่าปกติ นิ้วแกร่งสอดแทรกเข้าไปอย่างง่ายดาย ควานหาจุดกระสันที่เขาจดจำได้แม่นยำ

"ตรงนี้สินะ..."

กึก! เขางอนิ้วกดเน้นย้ำจุดนั้น

"ฮื๊ออออ! ท่านพี่! ตรงนั้น... ไม่ไหว... มันลึก..." หลินซีเหยาหวีดร้อง น้ำตาซึมที่หางตา ขาเรียวเกร็งจิกที่นอนแน่น

"เจ้าบอกว่าข้า 'เจ็ดหน' มิใช่หรือ? นี่เพิ่งเริ่มต้นเองนะ"

จ้าวจินหลงถอนนิ้วออก แล้วแทนที่ด้วยความใหญ่โตของตนที่ปวดหนึบจนแทบระเบิด เขาจับขาเรียวข้างหนึ่งพาดบ่า อีกข้างปล่อยให้พาดลงข้างเตียง เปิดทางให้ตนเองแทรกกายเข้าไปได้ลึกที่สุด

"มองข้า... ซีเหยา"

จ้าวจินหลงสั่งเสียงพร่า ขณะกดส่วนปลายเข้าไปที่ปากทาง

หลินซีเหยาปรือตามองภาพสามีที่ดูดุดันและงดงามเย้ายวนเหลือร้าย เส้นผมสีดำระใบหน้าคมคาย เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ

สวบ!

"อ๊าาาาา!"

หลินซีเหยาร้องลั่นเมื่อความใหญ่โตกระแทกเข้ามาจนสุดโคนในคราวเดียว ข้อมือที่ถูกมัดกระตุกเกร็งจนผ้าแพรตึงเปรี๊ยะ

"แน่น... เจ้าจะรัดข้าให้ขาดเลยหรือ..." จ้าวจินหลงคำราม กัดฟันข่มความเสียวซ่าน แช่นิ่งไว้เพื่อให้คนใต้ร่างปรับตัว เขาโน้มตัวลงไปจูบซับน้ำตาที่แก้มใส แล้วเลื่อนมาดูดดึงริมฝีปากบวมเจ่ออย่างหิวกระหาย เมื่อหลินซีเหยาเริ่มผ่อนคลาย จ้าวจินหลงก็เริ่มขยับสะโพก จังหวะรักในครานี้มิได้อ่อนโยนเหมือนครั้งก่อน แต่มันดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความต้องการที่อัดอั้น

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง ผสานกับเสียงเตียงไม้ที่โยกไหวอย่างรุนแรง

"อ๊ะ... อ๊ะ... ท่านพี่... ลึกไป... จุก... ฮื่อ..."

หลินซีเหยาครางไม่ได้ศัพท์ ศีรษะสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก ทุกครั้งที่จ้าวจินหลงสวนกายเข้ามา มันโดนจุดกระสันซ้ำๆ จนเขารู้สึกเหมือนสมองขาวโพลน ตัวลอยคว้างอยู่กลางเวหา

"ผู้ใดเป็นคนของข้า?" จ้าวจินหลงถามเสียงเข้ม ขณะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น

"ข้า... อ๊ะ... ข้าเอง..."

"ตอบให้ชัดเจน!" เพียะ! มือหนาฟาดลงที่สะโพกมนเบาๆ เป็นการลงทัณฑ์ที่น่าอาย

"อ๊า! ...ข้าเป็นของท่าน! ...ซีเหยาเป็นของจินหลง! ...อื้อ!"

คำตอบที่น่าพอใจทำให้ท่านอ๋องคำรามลึก เขาจับเอวสอบไว้มั่น แล้วโหมกระหน่ำแรงรักระลอกสุดท้ายอย่างมียั้งแรง

"พร้อมกันนะ... เด็กดี..."

"ไม่ไหว... จะออก... อ๊าาาาา!"

หลินซีเหยาเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ปลดปล่อยธารอารมณ์ออกมาเลอะหน้าท้องและอกแกร่งของสามี จ้าวจินหลงคำรามก้อง กดกระแทกเน้นหนักอีกสองสามครา ก่อนจะปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนเข้าไปในกายภรรยาจนล้นทะลัก

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนสองคน

จ้าวจินหลงซบหน้าลงกับอกบางที่กระเพื่อมขึ้นลงแรงๆ เขาจูบซับเหงื่อที่หน้าผากหลินซีเหยา ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดผ้าแพรสีแดงที่ข้อมือออกให้ ทันทีที่เป็นอิสระ หลินซีเหยาก็ทิ้งแขนลงข้างตัวอย่างหมดแรง ข้อมือขาวมีรอยแดงจางๆ จากการเสียดสี

"เจ็บหรือไม่?" จ้าวจินหลงถามเสียงอ่อนโยน พลิกข้อมือมาจูบเบาๆ

"เจ็บ..." หลินซีเหยาเบะปาก น้ำตายังคลอเบ้า "เจ็บไปหมดทั้งตัวเลย... ท่านมันปีศาจ... ท่านมันคนมุสา..."

"ข้าโกหกตรงที่ใด?"

"ท่านบอกจะนอนเฉยๆ ... แต่นี่ข้าเหนื่อยกว่าวิ่งรอบจวนเสียอีก!" หลินซีเหยาโวยวาย เสียงแหบแห้ง "แถมยังมัดข้าอีก... ท่านมันนิยมความรุนแรงจริงๆ ด้วย!"

จ้าวจินหลงหัวเราะร่า รวบตัวคนขี้บ่นเข้ามากอดแนบอก

"ก็ผู้ใดใช้ให้เจ้าไปป่าวประกาศเยี่ยงนั้นเล่า... ข้าก็เพียงแค่สนองเจตนาของพระชายา"

เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่

"นอนเถิด... สัญญาว่ารอบเดียว สำหรับราตรีนี้ "

หลินซีเหยาซุกหน้าเข้าหาอกอุ่นอย่างเคยชิน แม้วาจาจะบ่น แต่ดวงใจกลับรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างประหลาด

เอาเถอะ... ถึงจะรุนแรงไปหน่อย แต่ก็... รู้สึกดียิ่งนัก

"ท่านพี่..."

"หืม?"

"คราวหน้า... ไม่เอาเชือกแล้วนะ"

"อืม..."

"แต่น้ำมันอุ่นนั่น... ก็มิเลวนะ"

จ้าวจินหลงชะงัก ก้มมองคนในอ้อมกอดที่หลับตาพริ้ม รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าท่านอ๋อง

หึ... ดูเหมือนกระต่ายน้อยจะเริ่มติดใจบทเรียนของสุนัขป่าเสียแล้วสิ