บทที่ 20 การล้างมลทินฉบับคนขี้เกียจ และจุดจบของจอมลวงโลก

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ เรือนเหมันต์พิสุทธิ์ บรรยากาศเงียบสงบผิดปกติวิสัย เพราะวันนี้พระชายาหลินซีเหยาตื่นสายกว่าทุกวัน ซึ่งปกตินั้นก็สายมากอยู่แล้ว

"โอ๊ย..." เสียงครางแผ่วเบาดังลอดออกมาจากก้อนผ้าห่มบนเตียง หลินซีเหยาค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมา สภาพเกศายุ่งเหยิง ขอบตามีรอยคล้ำจางๆ เขาพยายามจะขยับกายลุกขึ้น แต่ความร้าวระบมที่ช่วงเอวและสะโพกแล่นปราดขึ้นมาจนน้ำตาเล็ด

"ท่านอ๋องคนบ้า! ท่านอ๋องคนมุสา! ไหนบอกว่ารอบเดียว!" หลินซีเหยาทุบหมอนระบายโทสะ

"ข้าบอกว่า 'รอบเดียวสำหรับราตรีนี้' แต่ข้ามิได้บอกว่ารอบละกี่ชั่วยามนี่" สุรเสียงทุ้มต่ำอย่างคนอารมณ์ดีดังขึ้นจากโต๊ะน้ำชา จ้าวจินหลง นั่งจิบชาอย่างเกษมสำราญ อยู่ในชุดเต็มยศสีน้ำเงินเข้มปักลายพยัคฆ์ ดูสง่างามและทรงอำนาจ ต่างจากบุรุษที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาเมื่อคืนราวฟ้ากับเหว

"ตื่นแล้วหรือ? มากินข้าวต้มสิ ข้าให้คนเพิ่มไข่เยี่ยวม้าให้เจ้าด้วย" ท่านอ๋องกวักมือเรียก

"ข้าลุกไม่ไหว!" หลินซีเหยาเบะปาก "ท่านต้องรับผิดชอบ! วันนี้ข้าจะไม่ทำสิ่งใดทั้งนั้น ข้าจะนอนเป็นผัก!"

"ตามใจเจ้า" จ้าวจินหลงวางถ้วยชาลง เดินเข้ามาอุ้มภรรยาพร้อมผ้าห่มไปวางที่เก้าอี้ตั่งนุ่มๆ แล้วป้อนข้าวต้มให้ถึงริมฝีปาก "กินให้อิ่มหนำ... เพราะบ่ายนี้เรามีที่ที่ต้องไปเยือน"

"ไม่ไป!" หลินซีเหยาเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ "ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าจะนอน"

"เราจะไป 'จวนตระกูลหลิน'" จ้าวจินหลงเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "ไปชำระบัญชีเรื่อง 'ข่าวลือ' ที่ทำให้เจ้าต้องมัวหมองมาตลอดหลายปี"

หลินซีเหยาชะงัก ช้อนสายตามองสามี "ข่าวลือที่ว่าข้าแพศยาน่ะหรือ? ช่างมันเถิด ข้าเกียจคร้านจะแก้ข่าว ปากคนยาวกว่าปากกา..."

"แต่ข้าไม่ชอบ" จ้าวจินหลงวางชามข้าวลง เช็ดปากให้ภรรยา "ภรรยาข้าสะอาดบริสุทธิ์ดุจหยกเนื้อดี แต่กลับถูกสาดโคลนว่าเป็นกรวดทราย... เปิ่นหวางยอมมิได้ วันนี้ข้าจะไปตบปากคนพวกนั้นให้เจ้าดู"

...

ณ จวนตระกูลหลิน

บรรยากาศในจวนตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อขบวนเกี้ยวหยกขาวของชินอ๋องและพระชายาเคลื่อนมาจอดเทียบหน้าประตู หลินลู่ (บิดา) , ฮูหยินรอง, และ หลินเมิ่ง รีบออกมาต้อนรับด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง โดยเฉพาะหลินเมิ่งที่หน้าซีดเผือด นางได้ยินข่าวเล่าลือเรื่อง "ท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยม" และ "มือสังหาร" มาแล้ว

"ถวายบังคมท่านอ๋อง ถวายบังคมพระชายา!" ทุกคนคุกเข่าลงกับพื้นธรณี

จ้าวจินหลงก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าองอาจ ก่อนจะหันไปประคองกึ่งอุ้มหลินซีเหยาลงมา หลินซีเหยาวันนี้สวมชุดผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ปักลายดอกบัว ดูสูงส่งและงดงามราวกับเทพเซียนแม้ท่าทางจะดูง่วงงุนก็ตาม

"ลุกขึ้นเถิด ท่านพ่อตา" จ้าวจินหลงเอ่ยเสียงเรียบ แต่มิยิ้มแย้ม "วันนี้ข้าพาซีเหยากลับมาเยี่ยมบ้าน... และมีเรื่องใคร่จะ 'สอบถาม' สักหน่อย"

...

ในโถงรับรอง

หลินซีเหยานั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้ที่มีเบาะรองนั่งขนสัตว์ที่พกพามาเอง จิบชาชั้นเลิศที่บ่าวไพร่รีบนำมาถวาย ส่วนคนตระกูลหลินนั่งตัวเกร็งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"ท่านอ๋องมีเรื่องอันใดจะสอบถามหรือพ่ะย่ะค่ะ?" หลินลู่ถามเสียงสั่นเครือ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก

"ข้าใคร่รู้ว่า..." จ้าวจินหลงวางถ้วยชาลงดัง กึก! "ข่าวลือที่ว่าหลินซีเหยา 'มักมากในกาม' และ 'ผ่านมือบุรุษมานับร้อย' ...มันเริ่มต้นมาจากที่ใด?"

ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้อง หลินเมิ่งก้มหน้าต่ำ มือจิกกระโปรงแน่น

"เอ่อ... คือ... มันเป็นเพียงข่าวลือชาวบ้าน..." ฮูหยินรองพยายามแก้ต่าง

"ชาวบ้าน?" จ้าวจินหลงแค่นหัวเราะ "ข้าให้หน่วยองครักษ์เงาสืบมาแล้ว ต้นตอของข่าวลือมิได้มาจากตลาด... แต่มาจาก 'งานเลี้ยงน้ำชาในสวนหลังเรือน' ของตระกูลหลินเมื่อสามปีก่อน"

สายตาคมกริบตวัดไปมองหลินเมิ่ง "คุณหนูใหญ่หลิน... วันนั้นเจ้าพูดอันใดกับสหายของเจ้าบ้าง จำได้หรือไม่?"

หลินเมิ่งตัวสั่นเทิ้ม "มะ... หม่อมฉัน... หม่อมฉันจำมิได้เพคะ!"

"จำมิได้?" จ้าวจินหลงหยิบม้วนกระดาษออกมาจากอกเสื้อ โยนลงตรงหน้านาง "นี่คือคำให้การของสาวใช้คนสนิทของเจ้า นางสารภาพว่าเจ้าเป็นผู้สั่งให้ปล่อยข่าว เพราะริษยาที่ซีเหยางดงามกว่า และมีบุรุษมาติดพันมากกว่า!"

"ไม่จริง! ใส่ร้าย! หม่อมฉันถูกใส่ร้าย!" หลินเมิ่งกรีดร้อง ปฏิเสธเสียงแข็ง

หลินซีเหยามองพี่สาวที่กำลังดิ้นพล่าน แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ "พี่หญิง... ยอมรับเสียเถิด ข้าเกียจคร้านจะฟังเสียงกรีดร้องของท่าน มันแสบแก้วหู"

"เจ้าหุบปากนะ นังตัวดี!" หลินเมิ่งหลุดกิริยา ตวาดใส่น้องชาย "เจ้ามันก็แค่เศษสวะ! ถึงข้าจะเป็นคนปล่อยข่าว แต่ผู้ใดจะล่วงรู้ว่าลับหลังเจ้าทำตัวเยี่ยงไร! เจ้าอาจจะแพศยาจริงๆ ก็ได้!"

"บังอาจ!"

จ้าวจินหลงตบโต๊ะจนน้ำชาในถ้วยกระฉอก พื้นสะเทือนเลื่อนลั่น "ต่อหน้าเปิ่นหวาง เจ้ายังกล้าสามหาว!"

ท่านอ๋องลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ข่มขวัญทุกคนจนแทบหยุดหายใจ "ข้าคือสามีของหลินซีเหยา... ข้าย่อมรู้แจ้งที่สุดว่าภรรยาข้าเป็นเช่นไร"

เขาเดินไปหยุดอยู่กลางห้อง ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงกังวาน "ในคืนเข้าหอ... และทุกค่ำคืนที่ผ่านมา หลินซีเหยาคือผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง! ร่างกายของเขาไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนข้า! หลักฐานคือ... ความไร้เดียงสาที่ข้าสัมผัสได้ด้วยตนเอง!"

"คำยืนยันจากปาก 'ชินอ๋อง จ้าวจินหลง' ...พวกเจ้าคิดว่าไม่เพียงพอหรือ!?"

หลินลู่รีบโขกศีรษะกับพื้น "เพียงพอพ่ะย่ะค่ะ! เชื่อแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ลูกเมิ่งโง่เขลา บังอาจใส่ร้ายพระชายา ขอท่านอ๋องโปรดอภัย!"

หลินเมิ่งหน้าซีดเป็นไก่ต้ม นางรู้ตัวแล้วว่าหมดหนทางต่อสู้ "หม่อมฉัน... หม่อมฉันผิดไปแล้ว..."

จ้าวจินหลงมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม "ความริษยาทำให้เจ้าอัปลักษณ์ยิ่งกว่าปีศาจ... โทษฐานหมิ่นพระเกียรติพระชายา โทษประหารคือตัดศีรษะ..."

"ท่านพี่!" หลินซีเหยารีบเรียก

"ว่าอย่างไร?" จ้าวจินหลงหันมาเสียงอ่อนลงทันที

"อย่าประหารเลย... โลหิตสาดเลอะเทอะ ข้าเกียจคร้านจะเห็นภาพสยดสยอง ประเดี๋ยวฝันร้าย" หลินซีเหยาโบกมือ "เอาเพียงแค่... ส่งนางไปบวชชีที่วัดบนยอดเขาซงซานตลอดชีวิตก็พอ ให้สวดมนต์สงบจิตใจ... อ้อ วัดนั้นต้องเดินขึ้นบันไดพันขั้นนะ นางจะได้เลิกฟุ้งซ่าน"

จ้าวจินหลงยิ้มกริ่ม "ความคิดเข้าท่า... วัดซงซานกันดารและหนาวเหน็บ เหมาะแก่การดัดนิสัย"

"ทหาร! ลากตัวหลินเมิ่งไป! ส่งตัวไปวัดซงซานเดี๋ยวนี้! ห้ามผู้ใดไปเยี่ยม ห้ามกลับเมืองหลวงชั่วชีวิต!"

"ไม่นะ! ท่านพ่อช่วยข้าด้วย! กรี๊ดดดด!" หลินเมิ่งถูกทหารลากตัวออกไป ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ค่อยๆ เลือนหายไป

หลินลู่และฮูหยินรองนั่งตัวสั่น มิกล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง

จ้าวจินหลงหันกลับมานั่งลงข้างหลินซีเหยา เปลี่ยนสีหน้าเป็นอบอุ่นทันที "พอใจหรือไม่?"

"อื้ม..." หลินซีเหยาพยักหน้า หาววอดใหญ่ "จัดการเสร็จสิ้นแล้วใช่หรือไม่? ข้าหิวแล้ว... ได้ยินว่าครัวตระกูลหลินมี 'ซุปไก่ดำตุ๋นยาจีน' รสเลิศมาก"

หลินลู่รีบเงยหน้า "จะ... จัดเตรียมเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ! จะให้คนยกมาถวายเดี๋ยวนี้!"

...

ขากลับจวนอ๋อง (บนรถม้า)

หลินซีเหยานอนหนุนตักท่านอ๋องอย่างสบายใจ ความหนักอึ้งในใจที่ถูกคนตราหน้ามาหลายปีถูกยกออกไปจนหมดสิ้น

"ท่านพี่..." 

"หืม?" 

"ขอบคุณนะ"

จ้าวจินหลงลูบเกศานุ่มของภรรยา "เรื่องเพียงเท่านี้เอง... ข้าบอกแล้วว่าข้าจะเลี้ยงดูเจ้า จะดูแลเจ้า... ผู้ใดที่ทำให้เจ้าขุ่นข้องหมองใจ ข้าจะจัดการให้สิ้นซาก"

"ท่านดีที่สุดเลย..." หลินซีเหยาถูไถใบหน้ากับหน้าท้องแกร่ง "คืนนี้... ข้าจะมอบรางวัล"

"รางวัล?" จ้าวจินหลงตาเป็นประกาย "อย่าบอกนะว่า..."

"คืนนี้ข้าจะยอม... 'ขยับเอง'" หลินซีเหยากระซิบเสียงเบา หน้าแดงระเรื่อ "ท่านเพียงแค่นอนเฉยๆ ... ข้าจะปรนนิบัติท่านเอง"

ตู้ม! พลุแตกในความคิดคำนึงของท่านอ๋อง!

จ้าวจินหลงกลืนน้ำลายเอือก เร่งตะโกนบอกคนขับรถม้า "บังคับม้าให้เร็วที่สุด! กลับจวนเดี๋ยวนี้! ผู้ใดชักช้าข้าจะสั่งโบย!"

รถม้าพุ่งทะยานออกไปราวกับติดปีก หลินซีเหยาแอบยิ้มเจ้าเล่ห์ หึหึ... ขยับเองที่ว่า คือขยับไปหยิบหมอนให้ท่านนอนต่างหากเล่า เจ้าทึ่มเอ๋ย! (หรือเขาจะยอมจริงๆ ต้องรอลุ้น)