บทที่ 15 โทสะของคนค้างคา กับการกลับนครที่น่าหวาดเสียว

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในค่ายพักแรมเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บและรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากเรือนกายของท่านแม่ทัพใหญ่

จ้าวจินหลง ตื่นบรรทมแต่เช้ามืดเพราะมิอาจข่มตาหลับจากความขุ่นข้องหมองใจ ควบม้า 'ทัณฑ์สวรรค์' ออกไปกลางลานล่าสัตว์ด้วยแววตาแดงก่ำดุจปีศาจร้าย

การแข่งขันล่าสัตว์รอบสุดท้ายเริ่มขึ้น... แต่มันดูประหนึ่ง "การระบายโทสะ" ของท่านอ๋องเสียมากกว่า

ฟิ้ว! ฉึก!

ฟิ้ว! ฉึก!

ลูกธนูพุ่งออกจากแล่งด้วยความเร็วปานอัสนีบาต ทุกดอกเข้าเป้าอย่างแม่นยำ ไม่ว่าจะเป็นกวางป่าที่ปราดเปรียวที่สุด หรืออินทรีที่โผบินสูงเสียดฟ้า

หามีสัตว์ตัวใดรอดพ้นเงื้อมมือของท่านอ๋องผู้กำลัง "เดือดดาลถึงขีดสุด" ไปได้

"ตายเสียเถิด! เจ้าพวกมารผจญ!" ในห้วงความคิดคำนึงถึงใบหน้ามือสังหารเมื่อคืน

"บังอาจขัดจังหวะข้า!" ยิงหมูป่ากระเด็นไปสามตลบ

"ข้าจะควักตับไตไส้พุงพวกเจ้า!" ระบายความแค้นที่มิได้ลิ้มลอง 'กระต่ายน้อย'

เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ผู้อื่น ต่างพากันขี่ม้าหลบฉากด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง มิมีผู้ใดกล้าแย่งชิงเหยื่อ หรือแม้แต่จะเฉียดกรายเข้าใกล้รัศมีสังหารของชินอ๋อง

"ทะ... ท่านอ๋องทรงพิโรธเรื่องมือสังหารเมื่อคืนเป็นแน่แท้" ขุนนางผู้หนึ่งกระซิบเสียงสั่นเครือ

"ถูกแล้ว! พระองค์คงโกรธแค้นที่พวกมันบังอาจบุกรุกเข้าไปถึงเตียงพระชายา ความรักภรรยาของท่านอ๋องช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก!"

หารู้ไม่ว่า... ความจริงแล้วท่านอ๋องเพียงแค่หาที่ระบายพละกำลังที่ล้นเหลือ เพราะเมื่อคืนเครื่องติดแล้วมิได้ดับลงต่างหาก!

...

กลับมาที่ "ตำหนักผ้า"

หลินซีเหยาเพิ่งจะตื่น เขาเดินขยี้ตาออกมาหน้ากระโจม เห็นกองภูเขาซากสัตว์ที่ท่านอ๋องล่ามาได้วางกองพะเนินเทินทึก

"โอ้โห..." หลินซีเหยาอุทาน "นี่ท่านพี่ตั้งใจจะเปิดโรงชำแหละเนื้อสัตว์หรืออย่างไร?"

จ้าวจินหลงที่เพิ่งขี่ม้ากลับมา ลงจากหลังม้าด้วยท่าทางถมึงทึง เดินดุ่มๆ เข้ามาหาภรรยา

"ตื่นแล้วรึ? กินข้าวเสีย เราจะเดินทางกลับเมืองหลวงทันทีหลังมื้อเที่ยง"

"เหตุใดจึงเร่งรีบนัก?" หลินซีเหยาถามพลางรับถ้วยน้ำชาจากอาเป่า "การแข่งขันยังมิจบมิใช่หรือ?"

"จบสิ้นแล้ว" จ้าวจินหลงตอบห้วนๆ "ข้าล่าสัตว์ในป่าแถบนี้จนเกือบหมดสิ้นป่าแล้ว ไม่มีสิ่งใดให้ล่าแล้ว"

หลินซีเหยามองสามีตาปริบๆ

โกรธเคืองผู้ใดมา? หรือว่าหิวข้าว?

"ท่านพี่... ท่านดูเคร่งเครียดนะ" หลินซีเหยาเอื้อมมือไปจิ้มแขนแกร่งเบาๆ "มามะ... มาให้ข้าเกาพุงให้ไหม? เสี่ยวเฮยชอบให้ทำเช่นนี้นะ เวลาหงุดหงิด"

จ้าวจินหลงก้มมองมือนุ่มนิ่มนั่น แล้วสูดลมหายใจลึก

เกาพุง? เจ้าเห็นข้าเป็นสุนัขหรือไร?

แต่พอมองหน้าซื่อๆ ไร้เดียงสาของภรรยา ความโกรธก็ระเหยหายไปกึ่งหนึ่ง เหลือไว้แต่ความ... 'มันเขี้ยว'

"มิต้องเกาพุง..." จ้าวจินหลงกระซิบเสียงลอดไรฟัน ก้มลงกระซิบข้างใบหูให้ได้ยินกันเพียงสองคน

"เก็บแรงนิ้วของเจ้าไว้เถิด... กลับถึงจวนเมื่อใด เจ้าจักได้ใช้มัน 'เกา' อย่างอื่นแน่"

หลินซีเหยาขนลุกซู่ รีบชักมือกลับทันควัน

สายตาเยี่ยงนี้อีกแล้ว! เหตุใดข้ารู้สึกว่าชะตาขาดกำลังรออยู่ที่เมืองหลวงหนอ?

...

การสืบสวนเบื้องหลัง

ก่อนขบวนเสด็จจะเคลื่อนย้าย องครักษ์เงาเข้ามารายงานผลการสอบสวนมือสังหารที่รอดชีวิต คนที่โดนหมอนฟาดจนศีรษะบวมปูด

"ทูลท่านอ๋อง... มันรับสารภาพแล้วพ่ะย่ะค่ะ ว่าผู้ว่าจ้างคือคนของ 'หอการค้าทิศอุดร'"

จ้าวจินหลงขมวดคิ้ว "พวกพ่อค้าหน้าเลือดนั่นรึ? พวกมันกล้าดีอย่างไรมาลอบสังหารข้า?"

"มิใช่ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ... เป้าหมายของพวกมันคือ พระชายา"

"ว่ากระไรนะ?"

"พวกมันได้รับว่าจ้างให้มา... เอ่อ... 'ทำลายความบริสุทธิ์' และ 'ลักพาตัว' พระชายา เพื่อให้ท่านอ๋องเสื่อมเสียพระเกียรติพ่ะย่ะค่ะ"

เพล้ง!

ถ้วยชาในมือท่านอ๋องแตกละเอียดคามือ เศษกระเบื้องบาดนิ้วจนโลหิตซึม แต่จ้าวจินหลงมิรู้สึกเจ็บปวด

ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่แท้จริง

"ทำลายความบริสุทธิ์? ..." น้ำเสียงเย็นเยียบดุจมัจจุราช "พวกมันกล้าแตะต้องคนของข้า..."

หลินซีเหยาที่นั่งกินขนมอยู่ข้างๆ สะดุ้งโหยงกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไป

"ท่านพี่... เศษแก้วบาดมือแล้ว" เขาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเลือดให้อย่างเบามือ มิได้รู้ความนัยว่าตนเองคือเป้าหมาย

จ้าวจินหลงมองภรรยาที่ก้มหน้าก้มตาทำแผลให้เขา

ความรู้สึกหวงแหนพุ่งทะยานขึ้นสมอง

"องครักษ์เงาฟังคำสั่ง!" จ้าวจินหลงสั่งเสียงเรียบ "กลับไปถึงเมืองหลวงเมื่อใด... ถล่มหอการค้าทิศอุดรให้ราบคาบ! จับตัวการมาลงโทษสถานหนัก! ผู้ใดที่กล้าคิดร้ายต่อพระชายา ข้าจะทำให้มันร้องขอความตาย!"

"รับทราบ!"

...

ขบวนเดินทางกลับ

การเดินทางกลับเมืองหลวงเต็มไปด้วยความตึงเครียดสำหรับผู้อื่น แต่สำหรับหลินซีเหยา มันคือการนอนมาราธอนอีกครั้งในรถม้าดัดแปลง

แต่ครานี้... จ้าวจินหลงมิได้ขี่ม้านำขบวน

เขาเข้ามานั่งเบียดเสียดอยู่ในรถม้าคันเดียวกับหลินซีเหยา!

"ท่านพี่... ที่กว้างขวางมีตั้งมากมาย ไฉนต้องมาเบียดข้าด้วย?" หลินซีเหยาบ่นอุบ นอนตะแคงหันหลังให้

"ข้าต้องคุ้มกันเจ้า" จ้าวจินหลงตอบหน้านิ่ง เอื้อมมือไปโอบเอวบางมากอดไว้แน่น "มือสังหารอาจจะยังมีพรรคพวกหลงเหลืออยู่ ห่างกายข้าแม้แต่ก้าวเดียวก็มิได้"

"แต่ในรถม้านี่ปลอดภัยจะตายไป..."

"เงียบเถิดน่า นอนไปเสีย" ท่านอ๋องซุกหน้าลงกับไหล่ลาด "ขอกำไรข้าหน่อย... เมื่อคืนข้าขาดทุนย่อยยับ"

หลินซีเหยาถอนหายใจ ยอมให้กอดแต่โดยดี

เอาเถอะ... เป็นหมอนข้างให้เขาก็ยังดีกว่าต้องเดินเอง

...

ถึงเมืองหลวง... และความจริงของ "หนี้สิน"

ทันทีที่ขบวนเข้าสู่จวนชินอ๋อง ประตูจวนปิดลง ปัง!

จ้าวจินหลงมิรอช้า เขาอุ้มหลินซีเหยาลงจากรถม้า แล้วเดินตรงดิ่งไปยังเรือนนอนทันที โดยไม่แยแสสายตาบ่าวไพร่ที่ออกมาต้อนรับ

"ท่านพี่! ช้าก่อน! ข้ายังมิได้กินมื้อเย็น!" หลินซีเหยาร้องประท้วง ดิ้นดุ๊กดิ๊กในอ้อมแขน

"กินในห้อง!" จ้าวจินหลงตอบเสียงเข้ม "และเจ้าคืออาหารจานหลัก!"

"ไม่เอา! ข้าไม่อร่อย! ข้าเค็ม! ข้ามิได้อาบน้ำมาทั้งวัน!" หลินซีเหยาหาข้ออ้างสารพัด

"ข้าชอบกินของเค็ม!"

ปัง!

ประตูเรือนหอถูกเตะปิดลงอย่างแรง พร้อมกับลงกลอนสามชั้น!

หลินซีเหยาถูกวางลงบนเตียงกว้างหนานุ่มที่เพิ่มชั้นเป็น 5 ชั้นแล้ว

เขารีบถดตัวหนีไปชิดหัวเตียง มองสามีที่กำลังปลดเข็มขัดด้วยท่าทางดุจพยัคฆ์หิวโซ

"ท่านพี่... ใจเย็นๆ นะ..." หลินซีเหยาพยายามเจรจา "ท่านจำได้หรือไม่... ข้าเคยบอกว่าข้าขี้เกียจ... เรื่องเช่นนี้มันใช้แรงเยอะ... ข้า..."

"เจ้ามิต้องออกแรง..." จ้าวจินหลงแสยะยิ้มที่ดูอันตรายและงดงามเย้ายวนที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา

เขาก้าวขึ้นเตียง คลานเข่าเข้าไปหาเหยื่อตัวน้อย

"ข้าบอกแล้วอย่างไร... ว่าข้าจะทำให้เจ้าเอง เจ้าเพียงแค่นอนเฉยๆ ... ทำหน้าที่ที่เจ้าถนัดที่สุด"

"นอนเฉยๆ จริงนะ?" หลินซีเหยาตาโต "ห้ามใช้ข้าแบกหามนะ?"

"หึ..." จ้าวจินหลงโน้มหน้าลงมาจนจมูกชนกัน

"แต่หากร้องคราง... ข้าไม่ถือว่าเป็นงานแบกหามนะ"

สิ้นคำพูด ริมฝีปากหยักได้รูปก็ประทับจูบลงมาปิดปากคนช่างเจรจา คราวนี้มิใช่จูบที่อ่อนโยนเหมือนในอ่างน้ำ แต่เป็นจูบที่เรียกร้อง ร้อนแรง และโหยหา อาภรณ์ที่เกะกะเริ่มถูกกำจัดออกไปทีละชิ้น... และราตรีนี้...ไร้เงาแห่งมือสังหาร ไร้ภารกิจราชการ ไร้ผู้ใดมาขัดจังหวะ มีเพียง "มังกรหนุ่มผู้หิวกระหาย" กับ "กระต่ายจอมเกียจคร้าน"

ที่จะต้องพิสูจน์กันว่า... "การนอนเฉยๆ" บนเตียงของท่านอ๋องนั้น มันจะสบายจริงดังว่าหรือไม่?