บทที่ 21 รางวัลของคนขี้เกียจ กับความพยายาม (ที่แสนสั้น) บนหลังมังกร

รถม้าของจวนชินอ๋องแล่นเข้าสู่ประตูจวนด้วยความเร็วชนิดที่ล้อแทบไม่ติดพื้น ทันทีที่หยุดสนิท จ้าวจินหลง ก็อุ้ม หลินซีเหยา ลงจากรถแล้วเดินดุ่มๆ เข้าเรือนเหมันต์พิสุทธิ์ โดยไม่สนใจเสียงทักทายของบ่าวไพร่

"เตรียมน้ำร้อน! ไม่ต้องตามเข้ามา!"

เสียงสั่งเฉียบขาดดังไล่หลัง ก่อนที่ประตูห้องนอนจะถูกปิดลงกลอนแน่นหนา

ภายในห้องนอน

จ้าวจินหลงวางภรรยาตัวน้อยลงบนเตียงกว้างอย่างทะนุถนอม แต่แววตาของเขากลับรุ่มร้อนดั่งไฟป่าที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง

ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่รีบเปลื้องผ้าของตนออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำ เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ผิวสีแทนเข้มตัดกับรอยแผลเป็นจางๆ ที่ดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ

เขาทิ้งตัวลงนอนหงายบนเตียง ซ้อนแขนทั้งสองข้างรองศีรษะ แล้วยักคิ้วให้หลินซีเหยาที่นั่งตาแป๋วอยู่ปลายเตียง

"มาสิ... เปิ่นหวางพร้อมรับการปรนนิบัติแล้ว"

จ้าวจินหลงยิ้มมุมปาก สายตาจับจ้องไปที่คนงาม "ไหนเจ้าบอกว่าจะ 'ขยับเอง' ...อย่าให้ข้ารอนาน"

หลินซีเหยากลืนน้ำลายเอือก มองดู 'ความพร้อม' ของสามีที่ตื่นตัวชูชันอยู่กลางลำตัว ขนาดของมันทำเอาเขาใจหายวาบทุกครั้งที่เห็น

นี่ข้า... ต้องจัดการเจ้านี่เองเหรอ?

"เอ่อ... ท่านพี่..." หลินซีเหยาเริ่มลังเล "ข้าว่า... ให้ท่านทำเหมือนเดิมก็ดีนะ ข้ากลัวทำไม่ถูก..."

"ห้ามคืนคำ" จ้าวจินหลงเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย "คนตระกูลหลินพูดแล้วไม่คืนคำ... เร็วเข้า หรือจะให้ข้าจับเจ้ามัดอีกรอบ?"

คำขู่นั้นได้ผลชะงัด หลินซีเหยารีบคลานเข่าขึ้นไปบนเตียง ค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนออกทีละชิ้น ผิวขาวเนียนละเอียดปรากฏแก่สายตา ท่ามกลางแสงเทียนสลัวที่ช่วยขับเน้นความเย้ายวน

หลินซีเหยาขยับตัวขึ้นไปคร่อมทับหน้าท้องแกร่งของจ้าวจินหลง สะโพกมนวางทับลงบนส่วนร้อนผ่าวที่แข็งขึง สัมผัสถึงความร้อนที่แผ่ออกมาผ่านผิวเนื้อ

"ใจกล้าหน่อย..." จ้าวจินหลงกระซิบเสียงแหบพร่า มือหนาเอื้อมไปหยิบกระปุกน้ำมันหอม ส่งให้ภรรยา "เตรียมตัวให้พร้อม... ข้าจะนอนเฉยๆ ตามที่เจ้าขอ"

หลินซีเหยารับน้ำมันมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาชโลมน้ำมันลงบนช่องทางด้านหลังและส่วนนั้นของสามี นิ้วเรียวค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปเบิกทางให้ตัวเอง ใบหน้าหวานเหยเกเล็กน้อยด้วยความคับแน่น

"อือ... ท่านพี่... ทำไมวันนี้มันดูใหญ่กว่าเดิม..." หลินซีเหยาบ่นงึมงำ

"เพราะข้าตื่นเต้นกับรางวัลของเจ้าไงล่ะ" จ้าวจินหลงตอบหน้าตาย สายตาจ้องมองยอดอกสีหวาน

เมื่อเตรียมพร้อมเสร็จสรรพ หลินซีเหยาสูดหายใจลึก เขาจับแก่นกายใหญ่โตของสามีจ่อที่ปากทางเข้า แล้วค่อยๆ กดสะโพกลงมาช้าๆ

สวบ...

"อ๊ะ... ฮึก..."

หลินซีเหยาเชิดหน้าขึ้น ครางเสียงหลงเมื่อสิ่งแปลกปลอมขนาดใหญ่แทรกผ่านเข้ามาในกาย ความจุกเสียดผสมปนเปกับความเสียวซ่าน ช่องทางนุ่มหยุ่นตอดรัดสิ่งรุกล้ำอย่างรุนแรง

"อื้ม... แน่นชะมัด..." จ้าวจินหลงครางต่ำ ขบกรามแน่นเมื่อถูกความร้อนนุ่มนิ่มโอบล้อม "ซีเหยา... ผ่อนคลายหน่อย... เจ้าจะหักมันหรือไง..."

"ก็มัน... อื้อ... มันใหญ่..." หลินซีเหยากดตัวลงมาจนสุดโคน หน้าท้องแบนราบแนบชิดกับหน้าท้องแกร่ง เขาซบหน้าลงกับอกสามี หอบหายใจหนักหน่วง

"ขยับสิ..." จ้าวจินหลงกระตุ้น มือหนาวางแหมะอยู่ที่เอวบาง แต่ไม่ยอมออกแรงช่วย "ทำหน้าที่ของเจ้า..."

หลินซีเหยาเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาฉ่ำน้ำ

"ขี้เกียจแล้วอะ... ค้างไว้แค่นี้ได้ไหม?"

เพียะ!

จ้าวจินหลงตีแก้มก้นนิ่มเบาๆ "ไม่ได้! ขยับเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นข้าจะพลิกตัวเจ้าลงไป!"

หลินซีเหยาเบะปาก แต่ก็ยอมยืดตัวขึ้น นั่งทับบนตักแกร่ง เขาเริ่มขยับสะโพกขึ้นลงอย่างเชื่องช้า เนิบนาบ ราวกับกำลังขี่ม้าชมเมือง

"อ๊ะ... อ๊า... แบบนี้... พอใจไหม..."

จ้าวจินหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความหลงใหล เรือนร่างขาวผ่องที่กำลังขยับไหวอยู่บนตัวเขา เส้นผมยาวสลวยที่สะบัดพลิ้ว ทุกจังหวะที่หลินซีเหยากดกลืนตัวตนของเขาเข้าไป มันช่างเป็นภาพที่งดงามและกระตุ้นอารมณ์ดิบจนแทบคลั่ง

ตับ... ตับ...

เสียงเนื้อกระทบกันเริ่มดังขึ้นตามจังหวะ หลินซีเหยาเริ่มจับจุดได้ ความเสียวซ่านที่จุดกระสันถูกครูดผ่านซ้ำๆ ทำให้เขาเผลอเร่งจังหวะขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"อื้อ... ท่านพี่... มันลึก... อ๊า... โดนตรงนั้น..."

เสียงครางหวานหูปลุกเร้าให้จ้าวจินหลงแทบจะทนไม่ไหว เขาอยากจะกระแทกสวนขึ้นไปใจจะขาด แต่ต้องกัดฟันอดทนเพื่อให้ภรรยาได้แสดงฝีมือ

"ดีมาก... เด็กดี... แรงอีกนิด..." จ้าวจินหลงแหงนหน้าขึ้น สูดปากด้วยความเสียว "ร่อนเอวหน่อย... ใช่... แบบนั้น..."

หลินซีเหยาทำตามอย่างว่าง่าย (ปนเมามันส์ในอารมณ์) เขาบดเบียดสะโพกลงมา หมุนวนและกดเน้นย้ำ

แต่ทว่า... ความจริงอันโหดร้ายของคนขี้เกียจก็เริ่มปรากฏ

ผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูป (ประมาณ 15 นาที)

จังหวะที่เคยเร่าร้อนเริ่มแผ่วลง... แผ่วลง...

เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผากหลินซีเหยา ขาเรียวเริ่มสั่นพั่บๆ

"แฮ่ก... แฮ่ก..." หลินซีเหยาหยุดขยับ ทิ้งตัวฟุบลงกับอกท่านอ๋อง "ไม่ไหวแล้ว... เมื่อยขา... เหนื่อย..."

"หือ?" จ้าวจินหลงที่กำลังเครื่องติดถึงขีดสุด เลิกคิ้วมอง "เจ้าขยับไปได้แค่นิดเดียวเองนะ?"

"ไม่นิดแล้ว! ตั้งนานแล้ว!" หลินซีเหยาเถียงเสียงอู้อี้ "ขาข้าสั่นไปหมดแล้ว... เอวก็จะหลุด... พอเถอะ... นอนกันเถอะ..."

จ้าวจินหลงมองภรรยาที่นอนหอบเหมือนปลาขาดน้ำ แล้วถอนหายใจยาวเหยียด

ให้ตายเถอะ... ข้าลืมไปได้ยังไงว่าเมียข้าความอดทนต่ำเตี้ยเรี่ยดินแค่ไหน

"เจ้าหมดแรงแล้ว?" ท่านอ๋องถามย้ำ

"อือ... หมดเกลี้ยง..."

"แต่ข้ายังไม่หมด..."

รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

จ้าวจินหลงพลิกตัวอย่างรวดเร็ว จับหลินซีเหยาตรึงลงกับที่นอน แล้วกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกมอยู่ด้านบน

"ว้าย! ท่านพี่! จะทำอะไร!" หลินซีเหยาร้องเสียงหลง

"ก็เจ้าทำไม่เสร็จ... ข้าก็ต้องสานต่อให้จบ" จ้าวจินหลงโน้มหน้าลงมา จมูกโด่งคลอเคลียแก้มใส "พักให้พอใจ... ต่อจากนี้หน้าที่ข้าเอง"

สิ้นคำ ท่านอ๋องก็ไม่รอช้า กระแทกกายสวนเข้าไปอย่างดุดัน รุนแรงและหนักหน่วงกว่าที่หลินซีเหยาทำเมื่อครู่ร้อยเท่า!

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

"อ๊าาาา! ท่านพี่! เบา... เบาหน่อย! อื้อ!"

หลินซีเหยาหวีดร้อง ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงรักที่โหมกระหน่ำ ขาเรียวถูกจับพาดบ่ากว้าง เปิดทางให้มังกรหนุ่มได้สำรวจถ้ำลึกจนหนำใจ

"เจ้าเป็นคนปลุกมันขึ้นมาเองนะ ซีเหยา..." จ้าวจินหลงคำรามข้างหู ขบเม้มติ่งหูแดงระเรื่อ "รับผิดชอบให้ถึงที่สุดซะ!"

บทรักดำเนินต่อไปอย่างเร่าร้อนและยาวนาน...

หลินซีเหยาได้แต่คิดในใจทั้งน้ำตาแห่งความเสียวซ่าน

รู้งี้ข้านอนเฉยๆ ตั้งแต่แรกดีกว่า... หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เลยหลินซีเหยาเอ้ย!

...

เช้าวันต่อมา

แสงแดดสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

จ้าวจินหลงตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า เขาแต่งตัวเตรียมไปว่าราชการ ผิวหน้าผ่องใสจนขุนนางต้องทัก

ส่วนบนเตียง...หลินซีเหยานอนแผ่หรา ตาเหม่อลอยมองเพดานมุ้ง

"อาเป่า..."

"ขอรับพระชายา?"

"ข้าขอลาออก..." หลินซีเหยาเสียงแหบพร่า "ข้าจะไปบวชชีเป็นเพื่อนพี่หญิง... ทางโลกมันโหดร้ายเกินไปสำหรับคนขี้เกียจอย่างข้า..."

อาเป่ากลั้นขำ "คงไม่ได้หรอกขอรับ ท่านอ๋องสั่งพ่อครัวทำ 'ขาหมูตุ๋นเห็ดหอม' ไว้รอท่านมื้อเที่ยงแล้ว" ดวงตาที่เหม่อลอยของหลินซีเหยากลับมามีประกายวิ้งวับทันที

"ขาหมูเหรอ? ...อืม... งั้นเรื่องบวชเอาไว้ก่อนก็ได้ กินขาหมูก่อนค่อยว่ากัน"