บทที่ 26 ขอนอน12ชั่วยาม

ณ ห้องหอ เรือนเหมันต์พิสุทธิ์

ประตูไม้บานใหญ่ถูกเตะเปิดออกด้วยฝ่าเท้าของผู้เป็นเจ้าของเรือน ก่อนจะถูกปิดลงอย่างรวดเร็วด้วยเท้าข้างเดิมเพื่อกั้นลมหนาวและสายตาของบ่าวไพร่

จ้าวจินหลง อุ้มร่างนุ่มนิ่มของ หลินซีเหยา เข้ามาในห้องที่อบอุ่นด้วยเตาถ่านและแสงเทียนสลัว วางคนงามลงบนเตียงกว้างที่ปูด้วยขนสัตว์หนานุ่มอย่างทะนุถนอม ราวกับเกรงว่า "บัวลอย" ลูกนี้จะบอบช้ำคามือ

"ถึงห้องแล้ว..." หลินซีเหยาพึมพำเสียงงัวเงีย พยายามจะมุดตัวหนีเข้าผ้าห่มตามสัญชาตญาณ "ข้าล่วงเข้าสู่นิทรา... ขอนอน..."

"มิได้" จ้าวจินหลงกดไหล่บางไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดบนใบหน้าคมคาย "เจ้ากินถังหูลู่มาทั้งคืน ตัวเหนียวเหนอะหนะเยี่ยงนี้จะนอนได้อย่างไร? จำต้องชำระกายเสียก่อน"

"เกียจคร้าน..." หลินซีเหยาเบะปาก ทำตัวเหลวเป๋วเป็นวารี "ท่านเช็ดตัวให้ข้าหน่อย... นะๆ"

"หึ... ย่อมได้ เปิ่นหวางจะ 'ปรนนิบัติ' ให้เจ้าทุกซอกทุกมุมเลยทีเดียว"

...

ในถังน้ำไม้หอม

ไอน้ำร้อนลอยกรุ่น กลิ่นหอมของกลีบกุหลาบและสมุนไพรช่วยผ่อนคลายความเมื่อยล้า

หลินซีเหยาถูกจับเปลื้องอาภรณ์จนล่อนจ้อน ผิวขาวเนียนละเอียดดุจหยกมันแพะต้องแสงเทียนเป็นประกายวาววับ ยอดอกสีหวานชูชันขึ้นเพราะความหนาวเย็นของอากาศภายนอกที่ยังหลงเหลือ

จ้าวจินหลงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาอุ้มภรรยาลงไปแช่ในน้ำอุ่น ก่อนจะก้าวตามลงไปเบียดเสียดในถังใบเดียวกัน ทำให้น้ำล้นซู่ออกมา

"อื้อ... ท่านพี่... มันคับแคบ" หลินซีเหยาบ่นอุบอิบ เมื่อแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของสามี

"แคบสิดี... จักได้ใกล้ชิด"

มือหนาเริ่มปฏิบัติการ 'ชำระกาย' เขาควักน้ำอุ่นลูบไล้ไปตามท่อนแขนเรียว ไหล่ลาด และลำคอระหง นิ้วมือสากระคายจากการจับดาบ ลากผ่านผิวเนียนนุ่ม สร้างความวาบหวามจนหลินซีเหยาขนลุกซู่

"ซีเหยา... ผิวเจ้าลื่นมือยิ่งนัก" จ้าวจินหลงกระซิบชิดใบหู ก่อนจะขบเม้มติ่งหูเบาๆ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ

มือปลาหมึกเริ่มเลื้อยต่ำลง ผ่านหน้าท้องแบนราบ ลงไปสู่จุดอ่อนไหวใต้น้ำ

"อ๊ะ! ...ท่าน... ท่านบอกจะอาบน้ำ!" หลินซีเหยาสะดุ้งเฮือก มือเรียวรีบคว้าข้อมือหนาไว้ แต่แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงแม่ทัพ

"ก็อาบอยู่นี่อย่างไรเล่า... ข้าเกรงเจ้าล้างมิสะอาด"

จ้าวจินหลงมิฟังคำทักท้วง ปลายนิ้วสะกิดหยอกเย้าส่วนกลางลำตัวที่กำลังตื่นตัวช้าๆ ใต้น้ำอุ่น

หลินซีเหยาขาอ่อนระทวย ศีรษะพิงซบกับไหล่หนาอย่างหมดแรง ริมฝีปากเผยอครางเสียงแผ่ว

"อื้อ... ท่านพี่... อย่ากลั่นแกล้ง... มันเสียวซ่าน..."

"เสียวซ่านหรือ? เช่นนั้นชอบหรือไม่?"

จ้าวจินหลงเร่งจังหวะมือ ปรนเปรอจนคนในอ้อมกอดตัวสั่นเทา เสียงน้ำกระเพื่อมไหวดังประสานกับเสียงครางกระเส่า

ในที่สุด หลินซีเหยาก็เกร็งกระตุก ปลดปล่อยออกมาในมือของสามี ร่างกายอ่อนยวบยาบเหมือนขี้ผึ้งลนไฟ

"แฮ่ก... แฮ่ก... พอแล้ว... ข้าเหนื่อย..." หลินซีเหยาหอบหายใจ ตาปรือปรอย "จักนอน..."

"เพิ่งเริ่มต้นเอง... 'บัวลอย' ลูกนี้เพิ่งล้างน้ำเสร็จ ยังมิได้ชิมเลย"

จ้าวจินหลงยกยิ้มร้ายกาจ อุ้มร่างที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นจากน้ำ เช็ดตัวให้อย่างลวกๆ แล้วพาไปที่เตียง

...

บนเตียงกว้าง

หลินซีเหยาถูกกดให้นอนราบลงกับฟูกหนา เกศาสีดำขลับแผ่สยายตัดกับผ้าปูที่นอนสีขาว ดวงตาดอกท้อฉ่ำน้ำมองดูสามีที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนเองออก เผยให้เห็นรูปร่างกำยำแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งบุรุษเพศ

"ซีเหยา..." จ้าวจินหลงทาบทับลงมา กักขังคนใต้ร่างไว้ในอ้อมแขน

"ราตรีนี้เจ้าอธิษฐานว่ากระไรนะ? ...ขอนอน 12 ชั่วยามรึ?"

"ชะ... ใช่..."

"เสียใจด้วย... ราตรีนี้เปิ่นหวางมิอนุญาตให้นอน"

ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบลงมาอย่างดูดดื่มและรุนแรงกว่าที่ริมแม่น้ำ ลิ้นร้อนซอกซอนเข้าไปควานหาความหวานล้ำภายในโพรงปาก เกี่ยวรัดดูดดึงลิ้นเล็กที่พยายามหลบหลีกแต่ก็พ่ายแพ้และจูบตอบอย่างเงอะงะ

มือหนาฟอนเฟ้นไปทั่วเรือนร่างขาวผ่อง บีบเคล้นสะโพกมนอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะแยกเรียวขาขาวออกกว้าง

"ท่านพี่... เบามือหน่อย... พรุ่งนี้ข้าเดินไม่ไหวแน่..." หลินซีเหยาร้องประท้วงเสียงสั่น

"มิต้องเดิน... ข้าจะอุ้มเจ้าเองตลอดชีวิต"

จ้าวจินหลงชโลมน้ำมันหอมกลิ่นดอกท้อลงบนช่องทางคับแคบ นิ้วยาวค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปเพื่อเบิกทาง

หลินซีเหยาหน้ามุ่ยด้วยความอึดอัด แต่ก็ผ่อนคลายลงเมื่อจ้าวจินหลงจูบปลอบประโลมไปทั่วใบหน้าและลำคอ

"อึก... แน่น..."

"ผ่อนคลายหน่อยคนดี... อย่าเกียจคร้านแม้กระทั่งหายใจสิ" จ้าวจินหลงเย้าแหย่

เมื่อเห็นว่าพร้อมแล้ว เขาจึงแทนที่นิ้วด้วยความยิ่งใหญ่ของตนเอง ค่อยๆ กดแทรกเข้าไปในความนุ่มแน่นช้าๆ

"อา..." หลินซีเหยาเชิดหน้าขึ้น เล็บจิกท่อนแขนแกร่งแน่น ความเจ็บปวดจางหายแทนที่ด้วยความซาบซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย

จ้าวจินหลงเริ่มขยับกาย เป็นจังหวะเนิบนาบแต่หนักหน่วง ทุกการกระแทกกระทั้นเน้นย้ำลึกซึ้งจนคนใต้ร่างสั่นคลอนไปทั้งตัว

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังหยาบโลนผสมผสานกับเสียงครางหวานหู

"อ๊ะ... อ๊า... ท่านพี่... ลึก... ลึกไปแล้ว..."

หลินซีเหยาหวีดร้องเสียงหลง เมื่อจุดกระสันถูกกระตุ้นซ้ำๆ ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวสอบไว้แน่นโดยมิล่วงรู้ตัว

"ซีเหยา... เจ้าช่าง... ยอดเยี่ยมนัก..." จ้าวจินหลงคำรามในลำคอ เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ หยดลงบนอกขาวของภรรยา

เขามองภาพคนงามที่บิดเร่าอยู่ใต้ร่าง ผิวขาวแดงระเรื่อ ปากบวมเจ่อ ดวงตาปรือฉ่ำ... ภาพนี้ช่างกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขายิ่งนัก

จังหวะรักเริ่มรุนแรงขึ้นดุจพายุโหมกระหน่ำ จากเนิบช้ากลายเป็นเร่าร้อนรุนแรง

เตียงไม้สักขนาดใหญ่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดประท้วงความรุนแรงของบทรัก

หลินซีเหยาสมองขาวโพลน คิดอันใดไม่ออกนอกจากส่งเสียงครางและปล่อยกายปล่อยใจไปตามการนำพาของสามี

"บัวลอยลูกนี้... หวาน... หวานล้ำไปทั้งตัว..."

จ้าวจินหลงก้มลงดูดยอดอกสีหวาน แรงดูดดึงทำให้หลินซีเหยาเสียวสะท้านจนต้องแอ่นอกรับ

"พะ... พี่จินหลง... สามี... ข้าไม่ไหว... อ๊า!"

เมื่อบทรักดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด จ้าวจินหลงเร่งจังหวะถี่กระชั้น ตอกย้ำความรักและความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของลงไปจนมิดด้าม

ร่างสองร่างเกร็งกระตุกพร้อมกัน ปลดปล่อยธารอารมณ์อุ่นร้อนออกมาจนล้นทะลัก

จ้าวจินหลงทิ้งตัวลงทับร่างบาง หอบหายใจหนักหน่วง ซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น

"รักเจ้า... ซีเหยา..."

หลินซีเหยานอนหอบแฮ่ก กายอ่อนปวกเปียกยิ่งกว่าแป้งเปียก

"ข้า... ข้าก็รักท่าน... แต่..."

"หือ?"

"เอามันออกไปได้แล้ว... แล้วก็... ข้าหิว... อยากกินบัวลอยของจริง..."

จ้าวจินหลงหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ เงยหน้ามองคนขี้เกียจที่แม้ยามเสร็จสมอารมณ์หมายก็ยังห่วงกิน

"ได้สิ... แต่ข้ายังไม่อิ่มบัวลอยลูกนี้เลย"

"หา!? ...ไม่เอาแล้ว! เอวข้าจักหัก... อื้อ!"

คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคออีกครา

ดูเหมือนว่าราตรีแห่งเทศกาลหยวนเซียวนี้จะยังอีกยาวไกล... และหลินซีเหยาคงต้องใช้สิทธิ์ 'นอน 12 ชั่วยาม' ในวันพรุ่งนี้หากตื่นไหว อย่างแน่นอน