บทที่ 23 ศิษย์เอกคนแรก กับเคล็ดวิชา 'หายใจทิ้ง'

ข่าวลือเรื่อง "จอมยุทธ์หลินซีเหยา ผู้ใช้วิชานิทราสยบมาร" แพร่สะพัดไปทั่วจวนอ๋องและลามไปถึงคณะราชทูตแดนเหนืออย่างรวดเร็วปานสายลม

ผลกระทบแรกที่ติดตามมาคือ... ความสงบสุขยามรุ่งสางของหลินซีเหยาพังทลายลง!

ยามเหม่า (05.00-06.59 น.)

"ท่านอาจารย์! ท่านอาจารย์ตื่นเถิด! ศิษย์มารอรับการชี้แนะแล้ว!"

เสียงตะโกนดังก้องปานอัสนีบาตฟาดของ ทัวป๋าเลี่ย องค์ชายหมาป่าคลั่ง ดังสนั่นหน้าเรือนเหมันต์พิสุทธิ์ ปลุกไก่ทั้งเล้าให้ตื่นตระหนกบินว่อน

หลินซีเหยา ที่กำลังมุดตัวอยู่ในก้อนผ้าห่มดุจหนอนไหม สะดุ้งเฮือก

"ผู้ใด... ผู้ใดมาวางเพลิงเรือน..."

จ้าวจินหลง ที่ตื่นนานแล้วและกำลังสวมอาภรณ์อยู่ หัวเราะ หึๆ

"ศิษย์เอกของเจ้ามารอคารวะน่ะสิ... ลุกไปดูหน่อยหรือไม่ ท่านจอมยุทธ์?"

"ไม่เอา..." หลินซีเหยานำหมอนปิดหู "ขับไล่เขาไปที แจ้งว่าข้ากำลังเข้าฌาน (หลับลึก) ห้ามรบกวน"

จ้าวจินหลงส่ายหน้า เดินออกไปเปิดประตู

ทัวป๋าเลี่ยยืนคุกเข่าอยู่หน้าเรือน แววตามุ่งมั่นแรงกล้าดุจเปลวเพลิง

"ท่านอ๋อง! ข้าขอพบท่านอาจารย์หลิน! ข้าใคร่จะเรียนรู้วิชาจิตสงบ!"

"พระชายายังไม่ตื่นบรรทม" จ้าวจินหลงตอบเสียงเรียบ "วิชาของเขาลึกล้ำ จำต้องใช้เวลาสะสมพลังในยามเช้า... เจ้ากลับไปก่อนเถิด"

"มิได้!" ทัวป๋าเลี่ยยืนกราน "ข้าจะนั่งรอตรงนี้! จนกว่าอาจารย์จะเห็นใจ!"

จ้าวจินหลงถอนหายใจ เจ้าหมอนี่มันวิปลาสแท้จริง

"ตามใจเจ้า... แต่อย่าส่งเสียงดัง มิเช่นนั้นข้าจะเตะเจ้าออกไปนอกกำแพงจวน"

...

ยามสาย ตะวันโด่ง

หลินซีเหยาเดินลากเท้าออกมาจากห้องนอน สภาพเกศายุ่งเหยิง ดวงตาปรือปรอย ในมือถือซาลาเปาไส้ครีมกัดค้างไว้

ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ทัวป๋าเลี่ยก็กระโจนเข้ามาคำนับ

"ท่านอาจารย์! ในที่สุดท่านก็ออกจากฌาน!"

หลินซีเหยาเคี้ยวซาลาเปาตุ่ยๆ มองยักษ์ปักหลั่นตรงหน้า

"เจ้ายังอยู่อีกหรือ? ...ว่างงานมากหรือไร?"

"ข้าใคร่จะเรียนวิชา 'นิทราสยบมาร' ขอรับ!" ทัวป๋าเลี่ยตาเป็นประกาย "ข้าเป็นคนใจร้อน วู่วาม ทำให้ลมปราณแตกซ่านบ่อยครั้ง ข้าใคร่จะฝึกจิตให้นิ่งสงบดั่งขุนเขาเยี่ยงท่าน!"

หลินซีเหยาถอนหายใจ เดินไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้โยกตัวโปรด

"วิชานี้ฝึกยากนะ... เจ้าทนไหวหรือ?" ข้ออ้างไล่แขก

"ข้าทนไหว! ให้บุกน้ำลุยไฟข้าก็ยอม!"

"มิต้องบุกน้ำลุยไฟหรอก..." หลินซีเหยาเอนหลังพิงพนัก "เพียงแค่นั่งเฉยๆ ... ห้ามขยับ ห้ามเจรจา ห้ามคิด... ทำได้หรือไม่?"

"เพียงแค่นั้นหรือขอรับ?"

"อืม... เคล็ดวิชาคือ 'ลมหายใจทิ้ง'" หลินซีเหยามั่ววิชาสดๆ "ปล่อยวางทุกสิ่ง ทำตัวให้ประดุจก้อนศิลา... ไม่ยินดียินร้ายต่อสิ่งรอบข้าง... เริ่มได้"

ทัวป๋าเลี่ยรีบนั่งขัดสมาธิบนพื้นหญ้า หลับตาปี๋ เกร็งกายแข็งทื่อ พยายามทำสมาธิอย่างหนักหน่วง

ส่วนหลินซีเหยา... กินซาลาเปาหมด ก็หลับตาลง แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปในทันที

...

หนึ่งชั่วยามผ่านไป (2 ชั่วโมง)

แสงแดดเริ่มแรงกล้า แมลงเริ่มบินว่อน

ทัวป๋าเลี่ยเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ร่างกายสั่นเทิ้มเพราะความเมื่อยขบและการฝืนเกร็ง

ยาก... ยากเย็นแสนเข็ญเหลือเกิน! การอยู่นิ่งๆ โดยมิคิดสิ่งใดไฉนมันทรมานเพียงนี้!

เขาแอบลืมตาข้างหนึ่งลอบมองดูอาจารย์

ภาพที่ประจักษ์ทำเอาเขาศรัทธาแรงกล้า!

หลินซีเหยานอนหลับสนิทบนเก้าอี้โยก ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบจับสัมผัสไม่ได้

มี 'ผีเสื้อ' ตัวหนึ่งบินมาเกาะที่จมูกโด่งรั้นของเขา แต่หลินซีเหยามิขยับ มิปัดป้อง และมิตื่น

เขานิ่งสงบจนกลมกลืนไปกับธรรมชาติ แม้แต่ผีเสื้อยังเข้าใจว่าเขาเป็นบุปผา!

"ยอดเยี่ยม..." ทัวป๋าเลี่ยพึมพำ "จิตสังหารเป็นศูนย์... ผสานกายเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ... นี่คือขั้นสุดยอดของวรยุทธ์!"

หารู้ไม่ว่า... หลินซีเหยาเพียงแค่เกียจคร้านจะปัดผีเสื้อ เพราะกำลังฝันดีอยู่

...

"ทำสิ่งใดกันอยู่?"

สุรเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังขึ้น

จ้าวจินหลงกลับมาจากค่ายทหาร เห็นภาพชายแปลกหน้า (ทัวป๋าเลี่ย) นั่งจ้องหน้าภรรยาเขาที่กำลังหลับปุ๋ย ระยะห่างช่างดูอันตราย

ความหึงหวงพุ่งทะยาน!

"ท่านอ๋อง!" ทัวป๋าเลี่ยหันมา "ข้ากำลังฝึกจิตกับท่านอาจารย์! ดูสิ ท่านอาจารย์เข้าฌานลึกจนผีเสื้อเกาะจมูกยังไม่ไหวติง!"

จ้าวจินหลงมองดูภรรยา... เข้าฌานบ้าบออันใด นั่นมันหลับลึกจนน้ำลายจะยืดแล้ว!

"ทัวป๋าเลี่ย..." จ้าวจินหลงเดินเข้ามาขวาง บังร่างภรรยาไว้มิดชิด "การฝึกจิตจบสิ้นแล้ว... ต่อไปเป็นวิชา 'ภาคปฏิบัติ'"

"ภาคปฏิบัติ?"

"ถูกต้อง..." จ้าวจินหลงหักข้อนิ้วดังกรอบแกรบ "เจ้าบอกว่าเจ้าวู่วามใช่หรือไม่? เช่นนั้นมาประลองกับข้าที่ลานประลองเดี๋ยวนี้! ข้าจะช่วย 'ดัดนิสัย' ให้เจ้าเอง!"

(ความหมายโดยนัย: ออกไปให้ห่างจากเมียข้าเดี๋ยวนี้ เจ้ายักษ์!)

ทัวป๋าเลี่ยตาโต "ประลองกับเทพสงคราม! เป็นเกียรติอย่างยิ่ง!"

ทั้งสองเดินดุ่มๆ ไปที่ลานฝึกยุทธ์

ทิ้งให้หลินซีเหยานอนหลับอย่างสงบสุขต่อไป โดยมีผีเสื้อบินวนเวียนอยู่ที่เดิม

...

ยามเย็น

ทัวป๋าเลี่ยเดินโซซัดโซเซออกจากจวนอ๋อง สภาพสะบักสะบอม หน้าตาปูดบวม แต่แววตาเปี่ยมสุข

"ขอบคุณท่านอ๋องที่ชี้แนะ! ขอบคุณท่านอาจารย์หลินที่สอนวิชาจิตสงบ! ข้าบรรลุแล้ว!"

เขาเดินกลับที่พักทูตด้วยความภาคภูมิใจ โดยเข้าใจไปเองว่าที่จ้าวจินหลงอัดเขาน่วม คือการถ่ายทอดวิชาลับ

...

กลับมาที่ห้องนอน

จ้าวจินหลงเดินเข้ามาในห้อง ทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียงที่หลินซีเหยากำลังนั่งให้ อาเป่า หวีเกศาให้

"เจ้าตัวแสบ..." ท่านอ๋องบีบแก้มภรรยาเบาๆ "ไปล่อลวงอันใดทัวป๋าเลี่ยอีกเล่า? มันเดินยิ้มหน้าบานกลับไป ทั้งที่โดนข้าซ้อมจนน่วม"

"ข้าเปล่าล่อลวง..." หลินซีเหยาทำปากยื่น "ข้าเพียงแค่สอนให้เขานั่งเฉยๆ ... การอยู่นิ่งๆ มันช่วยลดทอนความบ้าคลั่งได้จริงๆ นะ"

"แล้วเจ้าเล่า?" จ้าวจินหลงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ "วันนี้นั่งเฉยๆ มาทั้งวันแล้ว... หายบ้าคลั่งหรือยัง?"

"ข้ามิเคยบ้าคลั่งเสียหน่อย"

"เช่นนั้นคืนนี้..." จ้าวจินหลงกระซิบข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ "ข้าจะทำให้เจ้าคลั่งเอง... เอาให้ร้องขอชีวิตยิ่งกว่ายามทัวป๋าเลี่ยโดนข้าซ้อมเลย ดีหรือไม่?"

หลินซีเหยาขนลุกซู่ รีบมุดตัวหนีเข้าผ้าห่ม

"ไม่เอา! วันนี้ข้าสอนศิษย์มาทั้งวัน ข้าเหน็ดเหนื่อย! ข้าขอลาหยุด!"

"ศิษย์ลาได้... แต่อาจารย์ต้องรับผิดชอบ" จ้าวจินหลงตลบผ้าห่มขึ้น มุดตามเข้าไปทันที

"มานี่... มาสอนวิชา 'ประสานหยินหยาง' ให้ข้าหน่อย ข้าลืมกระบวนท่าไปหมดสิ้นแล้ว..."

"ท่านพี่! ท่านมันคนลามก! ท่านจำแม่นยิ่งกว่าตำราพิชัยสงครามเสียอีก!"

"จำแม่นก็ต้องทบทวน... ปฏิบัติ!"

เสียงหัวเราะและเสียงประท้วงดังลอดออกมาจากมุ้ง ก่อนจะเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงเตียงไม้ที่เริ่มทำหน้าที่ของมันอีกครา

...

หมายเหตุท้ายบท:

ในบันทึกพงศาวดารแคว้นจ้าว ได้มีการจารึกไว้ว่า...

"ทัวป๋าเลี่ย องค์ชายแดนเหนือ ผู้โหดเหี้ยม กลับใจกลายเป็นผู้ใฝ่สงบ หลังได้รับการชี้แนะจากพระชายาหลิน... โดยเคล็ดวิชาที่เขาพร่ำบ่นเสมอคือ 'จงทำตัวให้ประดุจก้อนศิลา แล้วผีเสื้อจะมาเกาะจมูกเอง'"