INICIAR SESIÓNแรงต่อยของชายผู้เป็นนักรบย่อมไม่ธรรมดา หากเป็นผู้อื่นรับแรงกระแทกนั้นอาจกระอักเลือดตายไปแล้ว แต่นี่เพราะเป็นองครักษ์จางจึงมีเพียงเลือดไหลซึมออกมาด้านข้างเล็กน้อย
“ข้าสั่งให้นำยาห้ามครรภ์มา เหตุใดจึงนำยาห้ามครรภ์ที่จะทำให้นางท้องไม่ได้อีกตลอดชีวิตมาให้แทน” หลงเฉิงปรับเสียงให้อ่อนลงเล็กน้อย ไม่เข้าใจเช่นกันว่าเหตุใดจึงได้โกรธเคืองคนสนิท จนถึงขั้นลงไม้ลงมือเพราะสตรีแปลกหน้าเพียงผู้เดียว
“นายท่าน ข้ามิได้” จางตงฟูแย้งพลางใช้หลังมือเช็ดเลือดออก “ยานั่นเพียงแจ้งโรงหมอไปว่าขอยาห้ามครรภ์ นี่คือเทียบที่ได้รับมาขอรับ”
ตงฟูล้วงเอาแผ่นกระดาษที่หมอจนรายการสมุนไพรและอัตราส่วนเอาไว้อย่างถี่ถ้วน องค์ชายสามที่รับไปแล้วส่งกระดาษแผ่นนั้นต่อให้หมอที่จับชีพจรของจางฟานอวี้อยู่
หมอชรารับเอามาดูแล้วก็พยักหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “เทียบยานี้ได้มาจากโรงหมอฝั่งขวาถัดจากร้านผ้าหรือไม่”
“ขอรับท่านหมอ ข้าแจ้งว่านายท่านต้องการยาไปให้อนุ หากกล่าวว่ายานี้นำมาให้ฮูหยินเกรงว่าจะไม่จัดยาให้” ตงฟูพยักหน้ารับ พร้อมกับอธิบายการกระทำของตน
“พวกท่าน…เห็นทีจะไปผิดที่” หมอชราส่ายหน้า “หมอโรงนั้น มารดาตรอมใจเพราะสามีเชิดชูอนุและบุตรอนุมากกว่าบุตรของฮูหยินเอก เมื่อมาเปิดโรงหมอจึงมีจิตใจไม่ปกติไปบ้าง หากมาขอยาห้ามครรภ์ให้อนุก็จะจัดยาที่ทำให้ท้องไม่ได้อีกมาให้เสมอ”
“เป็นอย่างที่ท่านอาจารย์ว่าเอาไว้ขอรับ คนแถวนี้รู้กันดีแล้ว แต่เพราะเมื่อมีโรคแปลกประหลาดก็มีเพียงท่านหมอหานที่รักษาได้จึงยังไม่ถูกขับไล่ไปไหน ทั้งยังมีเหล่าฮูหยินเอกถือหางว่าทำถูกต้องแล้ว” ลูกศิษย์ที่ติดตามมากล่าวเสริมกับอาจารย์ของตน
จางฟานอวี้จดจำบางอย่างได้ทันที หากเป็นคนเดียวกัน หมอหานผู้นี้ชาติก่อนก็เป็นคนจัดเทียบยาให้แก่นาง ครั้งนั้นนางสำลักเอาน้ำเข้าไปมาก และติดไข้ป่า องค์ชายรองที่ไม่อาจทนเห็นสตรีที่มีใบหน้าถอดแบบจากคนรักมาถึงเจ็ดส่วนต้องตกตายได้ จึงพาไปรักษาอย่างเต็มที่ และมีเพียงหมอหานที่รักษานางได้
โจวซ่งหลงจึงนำมาเป็นพวกเลี้ยงดูไว้อย่างดี จนวันหนึ่งก็ได้เก็บเกี่ยวเมล็ดที่หว่านไป เพราะหมอผู้นี้เป็นผู้เดียวที่รักษาอ๋องน้อยแคว้นเปาได้ ยามนั้นอ๋องน้อยผู้ติดตามมาท่องเที่ยวกับคณะทูตถูกพิษประหลาด หากรักษาไม่ได้ย่อมเป็นชนวนสงครามกับแคว้นพันธมิตรแน่ โจวซ่งหลงที่เป็นผู้นำหมอมาจึงได้ชื่อว่าเป็นองค์ชายผู้หยุดสงคราม
“ผู้รักษาโรคประหลาดผู้นั้น มีนามว่าหานปาเหวินหรือไม่”
“ถูกต้องแล้ว นั่นนามของหมอหาน แม่นางรู้ได้อย่างไรกัน”
“เคยได้ยินมาน่ะ” ฟานอวี้ยกยิ้มบาง ก่อนจะกล่าวต่อ “สรุปคือครั้งนี้เป็นคราวซวยของข้างั้นสิ มดลูกเสียไปแล้วเช่นนี้ ข้าไปเป็นนางคณิกาเลยดีหรือไม่ ไม่ต้องเสี่ยงท้องเหมือนคณิกาคนอื่นๆ คงรับแขกสบายใจดีทีเดียว” นางหัวเราะอย่างจนใจ
จางฟานอวี้มองหน้าหมอผู้ช่วยที่เบิกตาโพลงไม่อาจเชื่อหูตนเองว่าจะมีสตรีกล่าววาจาเช่นนี้ “แค่หาข้อดีปลอบใจตนเองเท่านั้น ข้าหรือจะกล้าทำเช่นนั้น”
“นางลั่นวาจาว่าจะมีสามีเดียว หากผิดคำพูดโดยที่ข้ายังมิได้อนุญาตคงได้เห็นดีกัน” โจวหลงเฉิงกล่าวพร้อมกับเผยรอยยิ้มเย็น
องครักษ์ที่มีได้รู้เรื่องมาก่อนลอบมองตงฟูที่ส่ายหน้าว่าอย่าเพิ่งสงสัยประการใดเลย แต่เรื่องที่องค์ชายต้องการให้ปิดบังอย่างไรก็คงไม่พ้นต้องรู้กันทั้งหน่วยแน่แล้ว
“นายท่านกับแม่นางอย่ากล่าวเช่นนั้น จับชีพจรแล้วมดลูกของแม่นางยังดี เพราะอาเจียนออกมาเป็นส่วนใหญ่แล้ว กินยาบำรุงเลือดและมดลูกให้ดี เมื่อครบเทียบแล้วตรวจซ้ำ หากไม่มีอันใดก็ยังท้องได้ เพียงแต่อาจจะยากกว่าทั่วไปเสียหน่อย”
หมอชราจดเทียบยาแล้วก็ส่งให้แก่บุรุษที่ยืนสีหน้าดำคล้ำด้านข้าง เห็นทีคงมิใช่อนุ แต่อาจเป็นเพียงแค่คู่รักที่ยังไม่ได้ตบแต่งให้เรียบร้อยจึงต้องหาทางป้องกันคำครหาเอาไว้ เพราะหากเป็นฮูหยินแล้วคงไม่มีเหตุให้ต้องดื่มยาเช่นนี้
“ท่านเองก็ต้องถนอมฮูหยินไว้ให้มาก หากนางมีเรื่องทุกข์ใจการตั้งครรภ์ก็จะยิ่งยากเย็น” หมอชราที่เห็นว่าแม่นางน้อยดูน่าสงสารไม่น้อย จึงช่วยพูดหนุนหลังหวังว่าจะทำให้สามีของสตรีผู้นี้ใจดีกับนางให้มากหน่อย
“หมอบ้านั่น ไปเอาตัวมาให้ข้า” องค์ชายสามสั่งออกไป
“เดี๋ยว!” ฟานอวี้แย้ง “ท่านจะทำอันใดท่านหมอผู้นั้น”
“มันคิดทำให้ผู้อื่นท้องไม่ได้โดยไม่เต็มใจ ข้าก็จะทำให้มันทำคนอื่นท้องไม่ได้โดยไม่เต็มใจบ้าง” หลงเฉิงเอ่ยเสียงเรียบ
“ท่านไม่ได้ยินหรือว่าหมอผู้นี้รักษาโรคประหลาดได้ เพียงแค่ออกหนังสือให้ท่านเจ้าเมืองติดป้ายไว้หน้าร้านหมอก็เพียงพอ เท่านี้ก็ไม่มีใครหลงไปซวยเพิ่ม ข้าเองก็มิได้เป็นอันใดแล้ว”
“กล้าดีอย่างไรมาตัดสินใจแทนข้า” องค์ชายสามดุฟานอวี้ออกไป มือบีบข้อแขนของฟานอวี้จนสีซีด “มิใช่ว่าข้ากำลังเรียกร้องให้เจ้าหรือ”
ฟานอวี้พยายามดึงมือนั้นออก ปากก็ต่อคำกับผู้เป็นองค์ชาย “หมอรักษาโรคประหลาดในแคว้นจะมีกี่คนกัน วันหน้าอาจต้องใช้มันสมองของเขา นำมาเป็นพวกเสียไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ”
“นายท่านปล่อยแม่นางเถิด ยามนี้ร่างกายยังอ่อนแอ” หมอชราร้องห้าม
“ท่านหมอกลับเสียก่อนเถิด ข้าจะให้คนไปส่ง” จางตงฟูที่เห็นว่าทั้งสองคนเริ่มโต้เถียงกันแล้วจึงเชิญแขกให้กลับไปก่อน ทั้งยังต้องเตรียมน้ำอาบไว้ให้พร้อมด้วย พลางคิดไปว่าสตรีแซ่จางเป็นจุดกำเนิดความลำบากขององครักษ์เช่นเขาเกินไปหรือไม่
เมื่อคนออกจากห้องไปทั้งหมดแล้ว ฟานอวี้ก็กัดมือขององค์ชายสามให้ปล่อยข้อมือนางทันที
“อะ!…” โจวหลงเฉิงปล่อยเสียงร้องก่อนจะกัดฟันกลั้น ด้วยต้องรักษาภาพพจน์ หลงเฉิงถอยห่างไปก่อนที่แม่นางจางจะคลุ้มคลั่งกัดเขาอีกครั้งหนึ่ง
“องค์ชายไม่เคยได้ยินข่าวลือหมอหานผู้นี้มาก่อน หม่อมฉันก็เข้าใจ แต่จะมีโทสะตัดสินใจโดยที่ยังไม่ฟังความให้รอบด้านไม่ได้”
“ทำถึงขนาดนี้ ยังคิดจะปกป้องมันเอาไว้ เปิ่นหวางจะล้างแค้นให้ เหตุใดต้องมาขัดขวาง” องค์ชายสามไม่เข้าใจความคิดของฟานอวี้เลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่ทุกวันที่เขาจะออกหน้าล้างแค้นให้ผู้ใด
“เช่นนั้นให้คนไปสืบมาก่อนดีหรือไม่เพคะ ว่าความสามารถของหมอหานอยู่ขั้นใด หากไม่คุ้มค่าแก่การอภัยของพระองค์ค่อยจัดการก็ยังไม่สาย” ฟานอวี้เบะปากตาตกดั่งลูกหมาเศร้าสร้อย “แต่อย่างไรหม่อมฉันก็มิได้คิดว่าเขาผิดจนต้องปลิดชีพอยู่ดี”
โจวหลงเฉิงนั่งลงบนเตียงถอนหายใจคำโต ดวงหน้าฉายชัดว่าเบื่อหน่ายปนตกตะลึง “เปิ่นหวางเชื่อแล้ว เจ้าอ่อนนุ่มเกินกว่าจะเป็นสายให้ผู้ใดจริงๆ”
ฟานอวี้เปลี่ยนสีหน้ามาเป็นขมวดคิ้วทันใด “เอ๊ะ! นั่นหมายความว่าโง่หรือไม่เพคะ”
“คิดอ่านมากเกินไปก็จะเจ็บหัวเปล่าๆ เปิ่นหวางหมายถึงเจ้าอ่อนโยนต่างหากเล่า” หลงเฉิงยิ้มน้อยๆ เขาหมายความว่านางโง่งมนั่นถูกต้องแล้ว แต่หากนางมิได้รู้แน่ชัดเหตุใดจะต้องยอมรับด้วยเล่า
“หม่อมฉันน่ะหรือ” จางฟานอวี้ยกนิ้วชี้มายังตนเองส่ายหน้าไม่เชื่อถือคำพูดของผู้เป็นองค์ชาย “กัดคนก็ยังนับว่าอ่อนโยนอีกหรือ ประหลาดจริง”
โจวหลงเฉิงกระแอมเล็กน้อย มือลูบรอยฟันที่ยังไม่จางหายของแม่นางเขี้ยวคม ก่อนตัดเปลี่ยนเรื่อง “คำลือที่เจ้าได้ยินมามีความว่าอย่างไร หากเขาเก่งมากเพียงนั้นก็บรรยายมาเถิด”
“ก่อนจะบรรยาย เราอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนดีหรือไม่ องค์ชายไปดูให้เห็นกับตาที่โรงหมอหานจะเข้าใจชัดเจนกว่า”
จางฟานอวี้ขอเพียงอย่างเดียว คือขอให้เมื่อไปถึงที่โรงหมอหานมีคนไข้สาหัสมารักษา อย่างที่เห็นทุกวันในชาติก่อนด้วยเถิด
ถ้ายังไม่ป่วยก็รีบป่วยกันนะเจ้าคะ
บทส่งท้าย หงส์เคียงมังกรหลังสงครามยุติตามการลงนามของโจวหลงเฉิงในฐานะฮ่องเต้พระองค์ใหม่ เขาไม่ได้คิดถึงการขยายแผ่นดินก่อนสิ่งใด แต่คิดถึงการทำให้แผ่นดินที่มีอยู่กลับมาแข็งแรงดังเดิม เมืองชายแดนที่พังทลายได้รับการฟื้นฟู ถนนหนทาง คูคลอง สะพาน ถูกสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว กรมโยธาถูกส่งออกไปทุกทิศที่สำคัญคือไม่มีการเก็บภาษีเพิ่มจากชาวบ้าน เหมืองทองตามแผนที่ในมิติของฟานอวี้ถูกขุดมาใช้เพียงสองแห่ง ส่วนที่เหลืองทั้งฟานอวี้และหลงเฉิงตกลงว่าจะไม่แตะต้องหรือโลภมากไปเอามา เพราะเพียงเท่านี้รายได้จากทองคำมากพอจะซ่อมบ้านเมือง สร้างยุ้งฉาง สำนักศึกษา และสถานพยาบาล ทำให้ผู้คนมีงานทำ มีข้าวกิน และเริ่มยิ้มได้อีกครั้งหลา
บทที่ 84 ไม่ปิดบังเรื่องใดอีกขณะเดียวกันคณะทูตจากแคว้นโม่เองกำลังเดินทางขอมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้พระองค์ใหม่ของแคว้นโจว จุดมุ่งหมายเพื่อเจรจาสงบศึก แต่โจวหลงเฉิงจะยินยอมหรือไม่นั้นเป็นอีกประการหนึ่งหลงเฉิงเห็นแล้วว่ากองทัพของแคว้นโจวที่นำด้วยปืนใหญ่และระเบิดสามารถเอาชนะแคว้นศัตรูได้ไม่ยากเย็น และแสนยานุภาพจากการทำลายทัพใหญ่ของแคว้นโม่ก็เพียงพอที่จะทำให้แคว้นอื่นไม่กล้าคิดพิเรนทร์ในช่วงเวลานี้ในช่วงเดียวกันนี้แคว้นเปาที่นำโดยจวิ๋นอ๋องก็นำคณะทูตมาหวังว่าเงื่อนไขที่เคยตกลงร่วมกันในรัชสมัยของฮ่องเต้พระองค์ก่อนจะยังคงไว้ตามเดิม เพราะหากแคว้นโจวคิดจะทำให้แคว้นเปายอมเป็นแคว้นบรรณาการก็คงไม่ยากเกินไปนัก
บทที่ 83 ไม่คู่ควร“ตกลงแล้วเมื่อใดตงฟูจะกลับมาเมืองหลวงเพคะ” โจวฮุ่ยฟางเฟยที่เพิ่งจะยอมออกมาจากตำหนักน้ำค้างของมารดาเอ่ยถามพี่ชาย คืนนั้นที่เสิ่นม่านหนิง น้องชายที่ยังเป็นทารก และฟานอวี้ถูกนำตัวไป แม้ฟางเฟยจะไม่ถูกทำร้ายทางกายมากมายแต่กบฏกลุ่มนั้นสร้างแผลใจใหญ่เอาไว้ สายตาที่กบฏทั้งสองมองมาหยาบคายติดตาจนไม่อาจลืมเลือนโชคดีที่นางคิดอ่านได้รวดเร็วโกหกออกไปว่ากำลังตั้งครรภ์ จึงไม่ถูกทำลายศักดิ์ศรี เต๋อเฟยใช้โอกาสที่กบฏผู้นั้นกำลังตัดสินใจว่าจะทำอย่างไร เสนอตัวให้พวกเขาทำกับนางอย่างที่คิดจะทำกับบุตรสาวแทน แม้เสิ่นว่านจูจะมีอายุ แต่ความงามไม่อ่อนด้อย และหากเทียบกันแล้วอาจงดงามกว่าองค์หญิงห้าเสียด้วยซ้ำผู้เป็นมารดารอให้บุรุษน่าตายเข้าใกล้ แล้วปักปิ่นพิษที่ซ่อนไว้กับต
บทที่ 82 ไฟลามจางเมิ่งฟานอวี้ถูกยื้อชีวิตไว้ได้ราวกับปาฏิหาริย์ บาดแผลจากระเบิดไม่ได้น่าเป็นห่วงนัก นางเพียงแค่มีแผลภายนอกและอาการฟกช้ำ แต่สิ่งที่น่ากังวลคือครรภ์นี้ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก ทั้งยังไม่แข็งแรงด้วยยาห้ามครรภ์ที่เคยดื่มเมื่อครั้งที่หมอหานเข้าใจผิด“หนทางที่ดีที่สุดคือการให้พระชายานอนนิ่งๆ จนกว่าครรภ์จะแข็งแรง”“เมื่อใดหลานข้าจึงจะฟื้นกันหมอหาน” โม่ซินอี๋ถูกรับตัวเข้าวังมาเมื่อสามารถจัดการให้อยู่ในความสงบได้แล้ว“ย่อมขึ้นอยู่กับเง็กเซียนแล้วฮูหยินผู้เฒ่า แม้ผู้คนจะเชื่อว่าตัวข้าเป็นหมอเทวดา แต่ในท้ายที่สุดข้าก็เป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่ง ไม่มีสิ่งใดที่ข้าอาจหาญทำได้มากกว่านี้แล้ว”&
บทที่ 81 อาวุธนี้ข้าคิดค้นหนึ่งก้านธูปก่อนวังหลวงถูกล้อมเอาไว้ กลองตีดังสนั่นเป็นสัญญาณการรบดังตั้งแต่ยามอิ๋น ปลุกคนทั้งวังหน้าและวังหลังให้ตื่นตัวอย่างพร้อมเพรียง“เสด็จแม่!” โจวฮุ่ยฟางเฟยตื่นขึ้นเป็นคนแรกรีบหันไปเขย่ากายผู้เป็นมารดาเจ้านายฝ่ายหญิงทั้งสี่ตัดสินใจนอนรวมในห้องเดียวกัน เผื่อไว้ว่าวันหนึ่งเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นจะไม่พลัดหลงไปจากกัน เมื่อทยอยตื่นกันแล้วจางเมิ่งฟานอวี้ที่ท้องอ่อนๆ อยู่ หันมองเสิ่นเจี๋ยอวี๋หลานสาวของแม่สามีด้วยความเห็นใจ คนที่ทุกข์ใจจนปวดร้าวเห็นทีจะเป็นม่านหนิง หากว่าโจวซ่งหลงสังหารองค์ชายน้อยขึ้นมา คนที่อดหลับอดนอนดูแลคงใจสลาย“เราคาดการณ์เรื่องนี้กันไว้แล้ว อย่าได้
บทที่ 80 บุกวังหลวงยามเมื่อมีสงครามระหว่างแคว้นคล้ายว่าคนทุกฝ่ายคล้ายว่าจะเงียบหายตึงเครียดกันจนความรู้สึกไม่มั่นคงแผ่กระจายไปทั่วแคว้น เมืองหลวงที่เคยคึกคักก็กลายเป็นดั่งเมืองร้าง มีเพียงร้านถ่านร้านข้าวสารที่ยังขายของกันได้เพราะเป็นสิ่งจำเป็น จะมีเรื่องเอะอะเดียวก็เพียงขบวนของชินอ๋องที่มุ่งหน้าไปยังแดนตะวันตกอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรเมื่อหลายวันก่อน ชาวบ้านไปส่งขบวนแน่นหนาจนแทบเดินแทรกไม่ได้ ด้วยเป็นสงครามใหญ่ แม้ไม่อาจร่วมรบแต่ชาวบ้านก็ต้องการมีส่วน เสบียงแห้งมากมายถูกยัดเยียดให้ขบวนขององค์ชายสามซูผิงผิงเองก็อยู่ท่ามกลางชาวบ้านเช่นกัน นางถูกส่งมาสอดส่องความเป็นไปของเป้าหมายสำคัญทั้งหลาย ครั้งก่อนนางหนีทหารที่ติดตามตัวมาจากวังสามแทบไม่ทัน แต่ครั้งนี้นางแทรกตัวอยู่กับฝูงชน หากจะกลืนหายไปย่อมง่ายดายกว่า เมื่อดูจนพอแล้วจะค่อยๆ หลบ
บทที่ 13 ได้หมอมาคนหนึ่ง สิ้นคำด่าของหมอหาน เกิดความเงียบสงบอยู่ชั่วกะพริบตา แต่แล้วก็เสมือนว่ารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง ความร้อนนั้นมิได้กักเก็บทำลายตัวผู้รู้สึก เพราะบัดนี้มันพร้อมปะทุออกมาให้ผู้คนรอบข้างรับกรรมที่กวนโทสะผู้เป็นใหญ่ที่มิชอบถูกลูบคมแล้ว“เจ้า!” หลงเฉิงนำมือเข้าบีบคอหม
บทที่ 12 เยี่ยมโรงหมอ จางฟานอวี้ก้าวลงจากบันได รู้สึกอ่อนแรงไม่น้อย แต่เพื่อขัดขวางความดีความชอบของโจวซ่งหลง นางจำเป็นต้องให้องค์ชายสามเอาหมอหานมาเป็นพวกให้จงได้ สายตามองสำรวจลงไปด้านล่าง มิทันต้องหันหาก็คล้ายว่าจะเห็นโจวหลงเฉิงนั่งโดดเด่นกว่าผู้ใด องค์ชายสามเงยหน้าเมื่อรู้สึกได้ถึงส
บทที่ 11 อ่างน้ำ“เหตุใดมีน้ำเพียงอ่างเดียวเล่า” จางฟานอวี้กะพริบตาปริบๆ มองรอบห้องเห็นบ่าวหญิงสองคน คนหนึ่งเช็ดทำความสะอาดพื้น และอีกคนกำลังเตรียมน้ำอาบให้คนเข้าพักทั้งสอง ส่วนองค์ชายสามก็เพียงยืนพิงกำแพง มองดูอาภรณ์ที่จางตงฟูไปซื้อมาพยายามจับหน้าไว้ไม่ให้คิ้วตนกระตุกจนเป็นที่สังเกต เนื่องด
บทที่ 9 ไม่มีสิทธิ์ท้องตลอดชีวิต องค์ชายสามเมื่อออกมาจากห้องพักแล้ว ก็เพียงแค่ปรายตามองจางตงฟู ที่ยืนรออย่างสงบเงียบ เขาพยักหน้าเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้ลูกน้องเข้ามารายงานได้“คนที่กระจายกันไปมารวมตัวกันครบถ้วนดีแล้วขอรับ ยกเว้นแต่กลุ่มที่นายท่านจะให้ซ้อนแผนไว้ ออกเดินทางเลยดีหรือไม่ ข้าจะไปเตร







