อ้อมกอดของสามี

          หญิงสาวเดินนำร่างสูงมาจนถึงเรือนเดิมที่อาศัยอยู่ก่อนที่จะไปออกรบที่ชายแดน

          “ตั้งแต่ที่รู้ข่าวว่าท่านพี่จะกลับมาข้าได้ให้บ่าวรับใช้มาซ่อมแซมเรือนของเราแล้วเจ้าค่ะ”

          “เจ้ายังคงเป็นคนรอบคอบไม่เปลี่ยน หลายปีมานี้ลำบากเจ้าแล้ว”

          “ลำบากอะไรกัน เป็นท่านแม่ทัพต่างหากที่ตรากตรำอยู่ที่ชายแดน ข้าเพียงแค่รอท่านอยู่ที่นี่ก็เท่านั้น”

          “ห้องด้านข้างเจ้าได้ให้คนมาทำความสะอาดรึไม่” เขาเปลี่ยนเรื่อง

          “เจ้าค่ะ”

          “ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ข้าจะไปนอนที่นั่น” บอกเสียงเรียบ 

          “ทำไมล่ะเจ้าคะ ห้องนี้ออกจะกว้างขวางพวกเราสามารถอาศัยอยู่ด้วยกันได้สบาย” ใบหน้านวลถามด้วยความฉงน

          “ข้าแค่เหนื่อยน่ะ อีกทั้งพวกเราทั้งคู่ยังไม่เคยร่วมหอกันคงดีกว่าหากหาฤกษ์เข้าหอใหม่”

          อวี้เหม่ยระบายยิ้มออกมา หลังจากได้ยินเขาอธิบาย เรื่องพวกนี้มีหรือที่นางจะไม่รู้เพียงแต่ไม่คิดว่าบุรุษอกสามศอกอย่างสามีนางจะให้ความสำคัญกับเรื่องจุกจิกพวกนี้

          “ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้เพ่ยอิงไปตรวจดูความเรียบร้อยให้ก่อนนะเจ้าคะ”

          หลิงเหยียนพยักหน้ารับรู้ เวลาผ่านไปไม่นานนักห้องนั้นก็พร้อมให้เขาได้พักอาศัยอยู่จนกว่าจะได้ฤกษ์เข้าหอใหม่จากพ่อบ้านไห่

          แทนที่แม่ทัพหนุ่มจะรีบเข้านอนเหมือนที่ควรจะเป็น ทว่าเขากลับขมวดคิ้วเข้าหากันราวกับมีเรื่องให้คิดเสียมากมายกว่าจะข่มตาหลับลงได้ก็เป็นเวลาดึกดื่น เขาถึงได้ผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

          รุ่งสางของอีกวันบ่าวรับใช้คนสนิทได้เรียกเข้าอยู่หน้าห้องเพราะมีเรื่องด่วน

          “มีอันใดหรือ ทำไมถึงมาปลุกข้าตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้” เขาถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

          “มีคนจากในวังมาขอรับ ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ท่านเข้าวัง”

          ทันทีที่ได้ยินคำตอบ เขารู้ได้ทันทีว่าวันนี้ต้องเกิดอะไรขึ้น ออกรบครานี้แม้จะได้ชัยชนะกลับมา ทว่าต้องแลกกับชีวิตของทหารมากมายรวมทั้งชีวิตของบิดาเขาด้วยเช่นกัน เห็นทีเข้าวังครั้งนี้คงมีเรื่องไม่ดีมากกว่าเรื่องดีแล้วกระมัง

          “เจ้ารีบไปเตรียมตัวเถิด” เขาสั่งหลี่จื้อ จากนั้นปิดประตูห้องเพื่อเตรียมตัวเข้าวังเช่นกัน

          ในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความตึงเครียด ขุนนางน้อยใหญ่ต่างถกเถียงกันไปมา มิใช่เรื่องอื่นนั่นคือเรื่องบิดา          ผู้ล่วงลับของเขา

          “ฝ่าบาท แม้หลิงอี้จะตายไปแล้ว แต่เป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของเขาทำให้พวกเราเสียทหารไปนับหมื่นคน หากไม่ลงโทษให้เป็นเยี่ยงอย่างวันข้างหน้าอาจมีคนกระทำผิดซ้ำก็เป็นได้”

          “ฝ่าบาท ได้โปรดลงโทษแม่ทัพใหญ่หลิงอี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ขุนนางเกือบครึ่งเอ่ยพร้อมกัน

          “พวกเจ้าจะให้ข้าลงโทษเช่นไร ตอนนี้แม่ทัพหลิงก็ตายไปแล้ว”

          “แม้แม่ทัพหลิงอี้จะตาย แต่ลูกชายของเขายังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าจางออกความเห็น ทำให้ฮ่องเต้เริ่มรู้สึกหวั่นใจ ทันใดนั้นเองเสียงของเจิ้งกั๋วกงได้พูดขึ้นกลางท้องพระโรงว่า

          “แม้ว่าหลิงอี้จะมีความผิดที่ทำให้ทหารตาย แต่เพราะลูกชายของเขาศึกครั้งนี้แคว้นของเราถึงได้ชัยชนะกลับมา กระหม่อมขอออกความเห็นได้หรือไม่” บุรุษวัยชราถามประมุขที่นั่งอยู่หน้าบนบัลลังก์

          “เชิญเจิ้งกั๋วกงพูดมาได้เลย”

          “กระหม่อมเห็นสมควรว่าให้ลดตำแหน่งแม่ทัพหลิงเหยียนจากขุนนางขั้นสามเป็นขุนนางขั้นหกดีหรือไม่”

          “เจิ้งกั๋วกงพูดเช่นนี้เป็นเพราะตระกูลของท่านเกี่ยวดองกับตระกูลหลิงล่ะสิท่า” ใต้เท้าจางไม่วายพูดเหน็บแนม ในที่นี่มีผู้ใดไม่รู้บ้างว่าหลิงเหยียนผู้นี้เป็นหลานเขยของตาเฒ่าจากจวนกั๋วกง

          “ถ้าอย่างนั้นใต้เท้าจางลองเสนอฝ่าบาทเถิดว่าควรลงโทษตระกูลหลิงอย่างไรถึงจะเหมาะสม”

          “ออกรบถือว่าเป็นหน้าที่ของบุรุษไม่ใช่กระทำเพราะหวังความดีความชอบ ตระกูลขุนนางอย่างพวกเราใช่ว่าจะไม่ได้ไปร่วมออกรบด้วยเสียเมื่อใด”

          “ใต้เท้าจาง ท่านอย่ามัวแต่พูดจาเวิ่นเว้ออยู่เลย ท่านอยากให้ฝ่าบาทลงโทษแม่ทัพหลิงยังไงจงพูดออกมาตามตรงเถิด” รองเจ้ากรมฟ่านที่ไม่อยากทนฟังคำพูดวกไปวนมาของจางเฉวียนแทรกขึ้น

          “ควรโบยท่านแม่ทัพหลิงเฉียนร้อยที แล้วเนรเทศให้ไปเฝ้าชายแดนดีหรือไม่”

          “ข้ารับราชการมาตั้งนาน เพิ่งจะเคยเห็นคนอำมหิตตามืดบอดที่เห็นแต่ความผิดพลาดของผู้อื่นอย่างใต้เท้าจางก็วันนี้นี่เอง”

          “นี่เจ้ากล้าว่าข้าต่อหน้าฮ่องเต้เชียวรึ!”

          “เงียบปากกันให้หมด!” เสียงทรงอำนาจเอ่ยเสียงดัง ทำให้คนคนในท้องพระโรงต้องเงียบปากลงอย่างเสียมิได้