การกลับมาของเขา

เวลาได้ผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่า หลิวอวี้เหม่ยมองไปทั่วทั้งฝ่ามือของตัวเองที่บัดนี้รอยบอบช้ำจากการถูกน้ำร้อนลวกหายดีแล้ว

          “ฮูหยิน!” เสียงเรียกของสาวใช้ดังขึ้นทำให้นางหลุดจากภวังค์

          “มีอะไรงั้นหรือ”

           “คือว่า แฮ่ก ๆ ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วเจ้าค่ะ! บ่าวในจวนบอกว่าเห็นขบวนรถม้ากับทหารจำนวนมากผ่านด่านประตูใหญ่ของเมืองหลวงแล้ว”

           “จริงรึ!” นางเอ่ยด้วยความดีใจ หลังจากได้ยินสิ่งที่เพ่ยอิงบอก

          “เจ้าค่ะ

          เถียนไฉ่หงเห็นลูกสะใภ้มายืนรอตรงประตูใหญ่หน้าจวนอยู่ก่อนแล้ว หลังจากทราบข่าวว่าแม่ทัพหลิงเหยียนมาถึงแล้วเอ่ยถามขึ้น

          “เจ้าก็มาด้วยรึ”

          “ข้าต้องมาอยู่แล้วสิเจ้าคะ สามีข้ากลับมาทั้งที”

          “อย่าได้ปากดีไปฟ้องหลิงเหยียนเชียว มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”

          นางหาได้มีกะจิตกะใจฟังคำขู่ของมารดาเลี้ยงของสามี แต่จดจ่อมองไปยังถนนหน้าจวนด้วยใจเต้นระทึกเต็มที เพราะในที่สุดจะได้เจอคนที่ตนรอมาเนิ่นนาน

          “ฮูหยิน ท่านแม่ทัพมาถึงแล้วเจ้าค่ะ” เสียงสาวใช้ร้องบอกเจ้านายของตน

          “ข้าเห็นแล้ว” นางเอ่ยตอบ ในขณะที่สายตาจดจ้องไปที่ชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังควบม้ามาที่จวนตระกูลหลิง โดยมิได้สังเกตว่ามีรถม้าตามหลังมาด้วย หลิวอวี้เหม่ยยังไม่ทันจะได้เอื้อนเอ่ยอันใด นางก็เห็นเขาเดินจับมือสตรีนางหนึ่งลงจากรถม้า ภาพตรงหน้าที่เห็นทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันทำให้ใจของนางเจ็บปวดรวดร้าวขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามปราม

          “หึ” เถียนไฉ่หงเหยียดยิ้ม ก่อนหันกลับไปมองลูกสะใภ้ด้วยท่าทียิ้มเยาะ ยามเห็นใบหน้าสตรีอ่อนวัยกำลังหน้าเสีย เมื่อเห็นสามีของตนเดินควงคู่มากับสตรีที่ไหนก็ไม่รู้

          “ฮูหยิน” เขาเอ่ยเรียกแม่เลี้ยงของตนว่าฮูหยิน ด้วยไม่เคยคิดว่านางเป็นมารดาถึงได้เอ่ยอย่างเป็นทางการเช่นนี้

          “ท่านแม่ทัพเล่า เหตุไฉนถึงมีเพียงเจ้ากับแม่นางผู้นี้”

          “ท่านพ่อตายแล้วขอรับ”

          “เจ้าว่าอะไรนะ!”

          “ท่านพ่อถูกฝ่ายศัตรูลอบทำร้ายทำให้สิ้นชีพในสนามรบ”

          “มะ...ไม่จริง ท่านพี่!” เถียนไฉ่หงทรุดตัวนั่งลงกับพื้นร้องไห้ปานจะขาดใจ

          “ท่านแม่ทัพ” อวี้เหม่ยเรียกสามีพร้อมเข้าสวมกอด ทันทีที่เข้าสวมกอดแนบอกแกร่งของผู้เป็นสามี นางรู้ได้ทันทีว่าอ้อมกอดนี้ไม่ใช่อ้อมกอดที่ตนรอคอย อ้อมกอดแสนอบอุ่นที่คะนึงหามาเนิ่นนาน ทว่าตอนนี้กลับเย็นเฉียบประหนึ่งแผ่นน้ำแข็งก็มิปาน อีกทั้งสายตาของเขาที่มองมายังเรียบเฉยเสียจนหัวใจของนางเริ่มสั่นคลอน

          “ไม่ได้เจอกันหลายปี เจ้าสบายดีใช่หรือไม่” เขาถามแล้วดันตัวของนางออกห่าง ทำให้อวี้เหม่ยหน้าเสียเล็กน้อย

          “ข้า...สบายดีเจ้าค่ะ” นางใช้หางตามองไปที่มารดาสามีที่กำลังร้องห่มร้องไห้ หากไม่นับเรื่องนี้ชีวิตในจวนของนางสุขสบายดี

          “ดีแล้ว”

          “ว่าแต่สตรีผู้นั้นเป็นใครหรือเจ้าคะ” ในที่สุดนางก็ได้ถามสามีของตัวเองว่าสตรีแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาที่แท้เป็นใครกัน

          “นางเป็นบุตรสาวของรองแม่ทัพลี่น่ะ”

          “แล้วทำไมนางถึงกลับมาพร้อมท่านล่ะเจ้าคะ”

          “ตอนนี้นางไร้ที่พึ่ง ครอบครัวของนางล้วนตายไปหมดแล้ว นับจากนี้ไปนางจะมาอาศัยอยู่ที่นี่ด้วย”

          ร่างบางหันไปมองหน้าสตรีนางนั้นด้วยความเห็นใจที่ต้องสูญเสียครอบครัว

          “ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้นางอยู่เรือนรับรองก็แล้วกัน”

          “ลี่ถิง”

          “เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ”

          “มาคารวะฮูหยินของข้าสิ”

          “ลี่ถิง คารวะฮูหยิน” เอ่ยพร้อมโน้มตัวลงเคารพตามมารยาท แม้นางจะรู้สึกไม่พอใจที่ท่านแม่ทัพไม่ได้แนะนำนางให้ฮูหยินของเขารู้จักอย่างเป็นทางการว่านางมีฐานะใด

          “ตามสบายเถิด อยู่ที่นี่กฎในจวนไม่ได้เข้มงวดเหมือนค่ายทหาร ขอเพียงเจ้าทำตามกฎของตระกูลเป็นพอ อย่างที่เจ้าเห็นสตรีที่กำลังร้องไห้อยู่คือมารดาเลี้ยงของท่านแม่ทัพ แม้นางจะไม่ใช่แม่แท้ ๆ แต่ถ้าหากอยู่ที่นี่เจ้าจะต้องเคารพนาง ไม่ต่างจากท่านแม่ทัพ”

          “ลี่ถิง คารวะฮูหยิน” นางพูดขึ้นอีกครั้ง ทำให้เถียนไฉ่หงลุกขึ้นยืนพร้อมวางท่าประหนึ่งเป็นเจ้าของจวน

          “หน้าตาของเจ้าสะสวยใช้ได้ มิน่าเล่าหลิงเหยียนถึงได้พาเจ้าเข้าจวนมาด้วย เห็นทีคงไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้วกระมัง”

          “ฮูหยิน” แม่ทัพหนุ่มเรียกหญิงวัยชราเสียงเข้ม ก่อนหันไปมองหน้าฮูหยินของตัวเอง

          “หากไม่มีอันใดแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถิด ข้าจะให้สาวใช้นำทางไปที่เรือนรับรอง”

          “ขอบคุณฮูหยินที่มีน้ำใจ ถ้าเช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว”

          คล้อยหลังลี่ถิง ทำให้ตอนนี้เหลือเพียงพวกเขาสามคนเท่านั้น

          “ศพของสามีข้าอยู่ที่ใด”

          “ข้าฝังศพของท่านพ่อไว้ที่บ้านเดิมสกุลหลิงแล้วขอรับ”

          “เหตุใดเจ้าถึงทำตามอำเภอใจ เจ้าควรถามความเห็นข้าก่อนมิใช่รึ”

          “ทุกอย่างเป็นความต้องการของท่านพ่อ ว่าแต่ท่านเถิดตัดสินใจแล้วรึยังว่าจะอยู่ที่นี่ต่อไปหรือจะกลับบ้านเดิม”

          “เจ้าถือดีอย่างไรถึงกล้ามาไล่ข้า!”

          “ท่านไม่ใช่ทั้งมารดาผู้ให้กำเนิดข้า ทั้งยังไม่ใช่คนที่เลี้ยงดูข้ามาอีก มิหนำซ้ำยังไม่ใช่ฮูหยินเอกที่ตบแต่งเข้ามาอย่างถูกต้องตามประเพณี ท่านว่าข้าพูดถูกหรือไม่”

          “เจ้านิสัยเหมือนมารดาของเจ้าไม่มีผิด! มิน่าเล่าท่านแม่ทัพถึงไม่เคยเห็นลูกในไส้อย่างเจ้าอยู่ในสายตา” ท้ายประโยคนางค่อนแคะลูกเลี้ยงด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

          หลิงเหยียนกำหมัดแน่น ยามหวนคิดถึงเหตุการณ์ในอดีตที่บิดาขอตัดขาดจากมารดาทำให้บ้านแตกสาแหรกขาด ต้นเหตุมาจากสตรีผู้นี้

          “ท่านแม่ทัพเพิ่งเดินทางมาถึงคงเหนื่อยไม่น้อย ข้าว่าพวกเรารีบกลับเรือนกันเถิด” อวี้เหม่ยห้ามทัพ ถึงแม้ว่าจะไม่อยากทำก็ตามที ทว่ามีสายตานับสิบคู่จ้องมองมาทำให้ต้องทำแบบนี้