Alle Kapitel von ชีวิตที่สองของปลาเค็ม: Kapitel 11 – Kapitel 20

11ข้าอยากฟัง“ซานซาน”บิดาเอ่ยเรียกแผ่วเบา นางหันกลับมามองเห็นว่าเขายืนอิงขอบประตูอยู่“ท่านพ่อมาตั้งแต่เมื่อไรเจ้าคะ ข้าเห็นว่าพิณตัวนี้น่าสนใจก็เลยดีดเล่นๆ”“นั่นเป็นพิณที่ท่านแม่ของเจ้ารักมาก”“พิณของท่านแม่หรือเจ้าคะ งดงามมากจริงๆ” เมื่อเอ่ยถึงมารดาสีหน้าของเยว่ซานซีสลดลง “สายลมตะวันตกแห่งซานซีท่านพ่อเคยได้ยินหรือไม่”“ย่อมต้องเคยได้ยินอยู่แล้ว เพลงพิณนี้มารดาของเจ้าแต่งตอนที่นางกำลังตั้งครรภ์เจ้าอยู่ ในวันเกิดของพ่อเจ้าก็บรรเลงให้ผู้คนฟังทุกปี”“เช่นนั้นท่านพ่อบรรเลงเพลงพิณนี้เป็นหรือไม่ ข้าอยากฟัง”ผู้เป็นบิดามองอย่างประหลาดใจ เยว่ซานซีพูดราวกับว่าไม่เคยได้ฟังเพลงพิณนี้มาก่อน ทั้งที่ตัวนางเองก็เล่นได้ยอดเยี่ยมกว่าผู้ใด“เอ่อ...ข้าอยากฟังผู้อื่นเล่นให้ฟังเจ้าค่ะ อยากรู้ว่าเพลงพิณนี้ผู้อื่นจะบรรเลงได้สุขหรือเศร้า”“เพลงที่แม่ของเจ้าแต่งขึ้นมาเพื่อเจ้า ย่อมเป็นบทเพลงแห่งความสุข แต่พ่อเล่นไม่เป็น คนที่เล่นเพลงนี้ได้อีกคนคือพี่เสิ่นของเจ้า”“เช่นนั้นข้าขอยืมพิณตัวนี้สักประเดี๋ยว”พูดจบก็อุ้มพิณวิ่งออกจากห้องไป เยว่ซานซีวิ่งมาหยุดอยู่หน้าเรือนเล็กแล้วกวาดตามองหาเสิ่นเวยหลง เห็นเงาร่า

13ข้าไม่ได้บ้าเมื่อแสงอาทิตย์สาดทอ อุณหภูมิยามซื่อเริ่มอบอุ่น ทั่วบริเวณอาบไล้ด้วยสีทองอร่ามของแสงแดด เส้นแสงหลายสายลอดผ่านช่องหน้าต่างแคบๆ พอกระทบกับดวงหน้าเยว่ซานซีรู้สึกเหมือนถูกรบกวนจึงดึงผ้าห่มคลุมโปงพอจัดการเรื่องจ้างฟู่เฉิงแล้วนางไม่มีอะไรต้องกังวล ต่อจากนี้ไปก็แค่กินๆ นอนๆ รอให้พายุลูกใหม่มาเยือน เมื่อถึงตอนนั้นนางก็จะได้กลับไปมิติปัจจุบันเสียที หวังว่าเช้านี้จะได้นอนหลับเต็มอิ่มยาวนาน เพราะเมื่อคืนสั่งซวงเออร์สาวใช้ส่วนตัวไว้แล้วว่าห้ามปลุกก่อนยามอู่เด็ดขาด“คุณหนู คุณหนูตื่นเถิดเจ้าค่ะ ท่านหมอจากกองปราบมาตรวจอาการให้แล้ว”ความคิดยังไม่ทันสะเด็ดน้ำ! เสียงของซวงเอ๋อร์ดังขึ้นที่ด้านนอก เยว่ซานซีเลิกผ้าห่มเสียงดังพรึ่บ เอียงคอมองไปทางประตูอย่างไม่สบอารมณ์หมออะไร มาทำไม มาตรวจใคร“คุณหนู”“ตื่นแล้วๆ”นางลุกเดินไปเปิดประตู ซวงเอ๋อร์ยกอ่างล้างหน้ามาวางไว้แล้วหยิบผ้าซับหน้ามายื่นให้“รีบล้างหน้าล้างตาเถิดเจ้าค่ะ คุณชายเสิ่นเชิญหมอที่กองปราบมาดูอาการให้แล้ว”“ดูอาการให้ใคร”“ก็เรื่องที่คุณหนูตกต้นผิงกวาจนสมองกระทบกระเทือน ทั้งท่านเจ้าเมืองและคุณชายเสิ่นเป็นห่วงคุณหนูมากก็เลยให้หม

15หลบหน้าเพราะคำว่าเอ็นดู ลูกชาย พี่ชาย ในบางครั้งก็เปรียบเสมือนชนักที่ปักกลางหลัง ยิ่งเยว่เยี่ยนซีดีด้วยเท่าไร หัวใจของเสิ่นเวยหลงยิ่งหนักอึ้งมากเท่านั้นก่อนออกเรือนหลัก เสิ่นเหวยหลงได้วางจดหมายที่เก็บได้วันนั้นไว้บนโต๊ะ จากนั้นกลับไปที่กองปราบจัดการงานอื่นๆ ต่อจนดึกดื่น ครั้นเมื่อเสร็จจากภารกิจของวันนี้แล้วจึงกลับมาพักผ่อน ในระหว่างที่เดินอยู่บริเวณทางเดินสวนหย่อม เห็นแสงเทียนจุดส่องสว่างอยู่ปีกระเบียงที่ยื่นออกไปในสระ ตั้งใจมองดีๆ เห็นมีคนอยู่ตรงนั้นเยว่ซานซีกำลังฟุบตัวหลับสนิทอยู่กับโต๊ะ ไม่รู้ว่านางมานานเท่าไรแล้ว ครั้งก่อนเขาเคยบอกไปว่าไม่สะดวกต้อนรับนางบ่อยๆ แต่ดูเหมือนว่านางจะไม่เชื่อฟังเสียเลย“เจ้ามานี่หน่อย”ชายหนุ่มร้องเรียกทหารนายหนึ่งซึ่งกำลังทำหน้าที่เดินตรวจตรารอบจวน“มีอะไรหรือขอรับ”“ไปปลุกคุณหนูให้กลับไปนอนห้อง หากนางถามหาข้าเจ้าบอกไปว่าข้าไม่ได้กลับมานอนที่จวน”ทหารนายนั้นทำหน้างุนงงแต่ก็รีบไปทำตามคำสั่ง เสี้ยวขณะที่เยว่ซานซีเดินผ่านเสิ่นเวยหลงเข้าไปหลบหลังต้นไม้ รอให้นางเข้าเรือนไปก่อนจึงกลับไปที่เรือนเล็กท้ายจวนเยว่ซานซีเดินเข้าเรือนหลักด้วยอาการสะลึมสะลือ อ

17ไม่มีหลักฐานเอาผิดไม่เหมือนกับที่คิดเอาไว้ แก่ขนาดนี้เขายังจะมีแรงวิ่งหนีอยู่หรือเปล่า เยว่ซานซีกับโม่สือปามองหน้ากันอย่างเลิ่กลัก ไม่อยากเชื่อว่าตาเฒ่าเป็นคนดี จะมีคนดีที่ไหนแอบไปทำลับๆ ล่อๆ ข้างบ้านคนอื่นราวกับว่ามาดูราวเราเอาไว้ คงหวังเข้าไปลักทรัพย์หลังพระอาทิตย์ตกดินเสียมากกว่า“แก่แล้วก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นโจรไม่ได้”เยว่ซานซีพูดเสียงกระอ้อมกระแอ้ม อยากให้เสิ่นเวยหลงตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัดแจ้งอีกสักหน่อย ดีหรือชั่วจะมองเพียงภายนอกได้อย่างไร เผื่อว่าตาเฒ่าผู้นี้หน้าแก่กว่าวัยแต่อายุจริงยังหนุ่มยังแน่นสักสี่สิบปลายๆ เพื่อทำให้เรื่องทั้งหมดถูกต้องเสิ่นเวยหลงต้องไตร่สวนให้ละเอียด“รายงานชื่อแซ่มา”“อ๊ะ! ข้าโม่สือปาอายุสิบเจ็ด”โม่สือปาเดินหน้าขึ้นมาหนึ่งก้าว ยกมือข้างหนึ่งขึ้นพร้อมรายงานชื่อแซ่ตามที่เสิ่นเวยหลงบอก ทว่าสายตาของผู้ที่นั่งอยู่เก้าอี้ประจำตำแหน่งกลับมองมาอย่างดุดัน ไม่มีดำด่าทอแต่ทำให้ขนลุกได้“อ๋อ…นั่นคงจะไม่ได้หมายถึงข้าสินะ” จากสายตาที่มองมาทำให้เริ่มรู้ตัว โม่สือปาหน้าจ๋อยถอยกลับไปยืนจุดเดิม พยักพเยิดหน้าให้ชายร่างผอมพูด“ข้าแซ่โจว นามห่าวอี้ อายุเจ็ดสิบสี่หนา

19น่าสงสารเสียงตบเข่าดังหนึ่งฉาด หงเป่าเป้ยพูดได้ถูกต้อง ที่เยว่เยี่ยนซีไม่มีบุตรชายสาเหตุหนึ่งก็มาจากเยว่ซานซี การหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับจ้าวฟู่เฉิงคือการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ เพราะบิดาห่วงบุตรและรักปักใจกับมารดามากเกินไปจึงไม่ยอมแต่งงานใหม่แม้ว่าทางราชสำนักจะติเตือนเรื่องนี้มาแล้วก็ตามบิดายังยืนยันว่าถ้าจำเป็นต้องแต่งก็จะสละตำแหน่งแล้วหวนกลับไปใช้ชีวิตตามประสาพ่อลูกคนธรรมดา หากไม่ใช่เพราะฮ่องเต้โปรดปราณ เยว่เยี่ยนซีก็คงหัวขาดไปนานแล้วเพราะขัดความประสงค์ของโอรสสวรรค์ ยังดีที่ฮ่องเต้อรุ่มอร่วยให้มาตลอดไม่ถือสาหาความแทนที่จะกระโดดลงไปในหลุมพลางตกเป็นภรรยาของจ้าวฟู่เฉิง มิสู้ให้บิดาหาแม่ใหม่แล้วมีทายาทสืบทอดจะไม่ดีกว่าหรือ นางควรกลับไปเกลี้ยกล่อมบิดาเรื่องนี้ เชื่อว่าสตรีที่ดีและคู่ควรยังมีอีกมากมาย เยว่ซานซีคิดไปก็หัวเราะคิกคัก“เป่าเป้ย เจ้าเลิกก้าวก่ายเรื่องภายในตระกูลเยว่ได้แล้ว” สวีจูเจียวปรามสหายแล้วหันมาฉีกยิ้มละมุนให้เยว่ซานซี” ขอโทษที่สหายของข้าปากมากเกินไป หวังว่าธิดาเจ้าเมืองจะไม่ถือสา”ทำเป็นพูดดีไปอย่างนั้นเอง ภายในใจสวีจูเจียวนึกขัน ยิ่งหงเป่าเป้ยพูดจาส่อเสียดเท่าไรสวีจู