Lahat ng Kabanata ng ม่านรักครองพนา: Kabanata 1 - Kabanata 10

สามเดือนผ่านไปเรือนแม่หมอ (ช่วงค่ำ)“น้ำอบ ลัลนาคลอดแล้วรึ”เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของ เดือนอ้าย เอ่ยถาม น้ำอบ หญิงสาวที่ยืนลูบท้องที่เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ของตนอยู่ข้าง เดโช คนรักของเธอ ทำให้น้ำอบหันมามองเดือนอ้ายและตอบกลับเสียงใสด้วยความดีใจและแสนยินดี“คลอดแล้ว เอ็งไม่ต้องห่วงมันแข็งแรงดีทั้งแม่ทั้งลูก ข้าได้ยินเสียงแม่หมอพูดว่ามันได้ลูกชาย”“จริงรึ ลัลนาเก่งเหลือเกิน”ดวงตาคู่สวยที่คราแรกเต็มไปด้วยความกังวลของเดือนอ้ายแต่เมื่อได้ยินว่าเพื่อนรักอย่าง ลัลนา คลอดลูกแล้วอีกทั้งยังปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกก็ทำให้เธอรู้สึกเบาใจ สายตาก็เป็นประกายริมฝีปากเล็กสีชมพูระเรื่อเป็นธรรมชาติก็คลี่ยิ้มและชะเง้อมองขึ้นไปบนเรือนแม่หมอด้วยความดีใจซึ่งเดือนอ้ายรู้ข่าวว่าลัลนาและควันธูปย้ายจากเรือนมาอยู่เรือนแม่หมอเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่ไม่รู้ว่าคลอดวันนี้จึงไม่ได้มาดูตั้งแต่แรกแต่เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของชาวบ้านว่าลัลนาส่งเสียงเจ็บปวดเห็นทีจะคลอดวันนี้ก็ทำให้เดือนอ้ายออกจากเรือนมาหาทันที แม้จะช่วยอะไรไม่ได้แต่ก็อยากมาเป็นกำลังใจและอยู่เคียงข้างเพื่อนของเธอและเหตุที่เดือนอ้ายไม่ค่อยรู้ข่าวคราวขอ

เดือนอ้ายยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากอดตัวเองไว้เมื่อเสือเดินออกมายืนปรากฏตัวให้เธอเห็นแบบชัดเจนพร้อมกับกระหน่ำปาก้อนหินใส่ตัวของเดือนอ้าย เพราะในร่างกายของผู้คนที่นี่จุดที่อ่อนแอที่สุดก็คือตามร่างกาย จุดที่แข็งที่สุดก็คือหัว แต่ก็ไม่ใช่ว่าร่างกายจะบอบบางจนโดนกระทบกระแทกนิดหน่อยแล้วเจ็บเพราะหัวสวมนั้นปกป้องคุ้มครองแต่หากโดนกระทำซ้ำ ๆ ต่อเนื่องด้วยแรงของผู้ที่สวมใส่หัวสวมเหมือนกัน ก็จะทำให้แรงนั้นมันมากกว่าแรงคนปกติทั่วไปที่ไม่มีหัวสวมหลายเท่าเดือนอ้ายพยายามลุกขึ้นยืนหลบหนีเพื่อเอาตัวรอดและด้วยความรีบร้อนจึงทำให้เธอล้มลงไปนั่งพับเพียบกับพื้นด้วยความแรง เสือที่ยืนมองอยู่อีกฝั่งจึงหัวเราะออกมาเสียงดังแต่เพียงไม่นานเสียงนั้นก็เงียบไป เดือนอ้ายจึงหันกลับไปมองด้วยความสงสัยเพราะนึกกลัวว่าที่เขาเงียบไปเพราะกำลังมุ่งหน้ามาหาเธอหรือเปล่า“ไป”น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่กลับเต็มไปด้วยอำนาจเอ่ยพูดออกคำสั่งเพียงคำสั้น ๆ แต่กลับทำให้เสือที่ยืนมองอยู่อีกฝั่งตัวแข็งทื่อ เมื่อได้เห็นร่างสูงในชุดผ้าขาว จึงรีบลนลานวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าทันทีแต่ไม่เพียงแค่เสือที่ตัวแข็งเพราะเดือนอ้ายที่หันหน้ากลับไปมองข้างหลังก็นิ

“หากข้ารักษาเอ็งไม่ได้ ข้าก็ไม่ควรอยู่ตรงนี้ให้ผู้ใดกราบไหว้อีก”“ข้าไม่อยากให้พ่อครูช่วยข้าแล้ว”“...”“พ่อครูต้องเจ็บและทนทุกข์ทรมานเพราะช่วยข้ามามากพอแล้ว”“อย่าได้คิดเชื่อคำแม่เฒ่า คนที่เอ็งควรเชื่อฟังมีเพียงข้า”“...”“เว้นเสียแต่ว่า เอ็งไม่อยากพบหน้าข้าอีก”“...”“ข้าใจร้ายกับเอ็งรึ”“พ่อครูไม่เคยใจร้าย”เดือนอ้ายตอบกลับเสียงเบาและรู้สึกว่าใบหน้าของพ่อครูแสงไฟเลื่อนเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆเดือนอ้ายรับรู้เพียงแค่หัวใจของตัวเองเต้นแรงและเขินอายในทุกครั้งที่ใกล้ชิดพ่อครูแสงไฟ แต่กลับไม่เคยรู้ว่าตัวเขาต้องใช้ความอดทนและอดกลั้นเพียงใดเมื่ออยู่กับเธอ“ข้าไม่ชอบที่เอ็งหลบหน้า จนนึกอยากใจร้ายกับเอ็งสักครั้ง”“ใจร้ายอย่างไร”“หากเอ็งอยากรู้ ก็หลบหน้าข้าอีกสิ”“...เอ่อ กำไลนี้ช่วยอะไรรึ”เดือนอ้ายที่รู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดของพ่อครูแสงไฟรีบก้มหน้าหลบสายตาเขา แล้วเอ่ยถามถึงสรรพคุณของกำไลเส้นนี้เพื่อกลบเกลื่อนอาการทำตัวไม่ถูกของตัวเอง“ป้องกันภูตผี สิ่งไม่ดีรอบตัว”“ป้องกันพี่เสือได้รึไม่”“กำไลป้องกันไม่ได้ แต่ข้าปกป้องเอ็งได้”“พ่อครูไม่ได้อยู่กับข้าตลอด”“ตลอดที่เอ็งก้าวเท้าออกมาจากเรือน”“พ่

ในขณะที่พูดเดือนอ้ายไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองพ่อครูที่ก้าวเดินมาหยุดยืนตรงหน้า แต่เพียงไม่นานร่างเล็กก็ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินเข้าไปหาพ่อครูแสงไฟ ใบหน้างดงามที่ถูกปิดบังไว้ด้วยหัวสวมก็มองพ่อครูแสงไฟที่ใบหน้าที่แท้จริงหลบซ่อนอยู่ในหัวสวมเช่นเดียวกันด้วยสายตาที่หวานเชื่อม“พ่อครูจ๋า”“ต้องการสิ่งใด บอกข้า”สิ้นเสียงทุ้มพ่อครูแสงไฟก็เป็นฝ่ายก้าวเดินเข้าหาเดือนอ้าย สายตาก็จับจ้องมองเธอไม่วางตาทำให้เดือนอ้ายก้าวเดินถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับต้นไม้ใหญ่ไร้ซึ่งหนทางหลบหนีแขนข้างขวาที่ไร้ซึ่งผ้าผืนสีขาวคล้องแขนไว้เช่นทุกครั้งถูกยกขึ้นไปวางมือยังลำต้นเหนือหัวของเดือนอ้ายมืออีกข้างก็วางแตะยังสะโพกผาย แล้วก้มหน้าลงมาใกล้ทำให้เดือนอ้ายต้องยกมือเล็กข้างซ้ายที่สั่นเทาขึ้นดันหน้าท้องแข็งของพ่อครูแสงไฟเอาไว้เบา ๆ“ข้า ต้องการให้พ่อครูแสงไฟอย่ายุ่งกับข้าอีก”“...”“อยู่ให้ห่างจากข้า”“หากข้าไม่ทำล่ะ”“พ่อครูจะต้องเสียใจ”“...”“หากไม่อยากแปดเปื้อนด่างพร้อยเพราะข้า อย่า ยุ่ง กับ ข้า อีก”ท้ายประโยคเสียงหวานเอ่ยพูดเน้นย้ำทีละคำด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป แต่กลับรู้สึกว่าหน้าท้องแข็งที่มือเล็กของเธอวางมือผลัก

“ผู้ต่ำต้อยเช่นมึง กล้าดีอย่างไรมาลองดีกับกู!”น้ำเสียงเข้มคล้ายชายแก่ตะคอกใส่พ่อครูแสงไฟที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้หน้าหิ้งบูชาด้วยท่าทางนิ่งสงบ โดยที่สองแขนของขวัญถูกพ่อและแม่จับตรึงแขนไว้คนละข้างไม่ให้ลูกสาวของตนที่ยังไม่แน่ชัดว่าเป็นอะไรพุ่งเข้าไปหาพ่อครูแสงไฟแม้ว่าก่อนหน้านี้พ่อครูจะสวดท่องบริกรรมคาถาเพื่อขับไล่ แต่บางอย่างที่สิงสู่อยู่ในตัวของขวัญกลับไม่ยอมออกไปพ่อครูแสงไฟหันไปหยิบม้วนสายสิญจน์แล้วนำมาพันรอบหัวของขวัญ ซึ่งเธอก็ยังคงมีท่าทีพยศและต่อต้านไม่ยอมให้พ่อครูแสงไฟทำในสิ่งที่ต้องการได้โดยง่าย ฝ่ามือใหญ่จึงวางลงที่หัวทับสายสิญจน์สีขาวที่พันส่วนอีกมือก็ยกขันน้ำมนต์ที่ถูกปลุกเสกแล้วมาถือไว้พร้อมกับสวดท่องบริกรรมคาถา“มึงจะลองดีกับกูรึ!”“มะโทรัง อะตะระโร เวสะวะโน นะหากปิ ปิสาคะตาวาโหมิ มหายักขะ เทพะอนุตะรัง เทพะดา เทพะเอรักขัง ยังยังอิติ เวสะวะนัน ภูตัง มหาลักชามะนง มะภูอารักขะ นะพุททิมะมัตตะนัง กาลปะติทิศาสัพเพยักขา ปะลายัตตะนิ”สิ้นเสียงสวดท่องพ่อครูแสงไฟก็ยกขันน้ำมนต์เทราดตั้งแต่หัวจนเปียกชุ่มไปทั้งตัวของขวัญ ทำให้หญิงสาวตัวเล็กกรีดร้องและดิ้นทุรนทุรายจนผู้เป็นพ่อและแม่แทบจะสู