อารัมภบท

สามเดือนผ่านไป

เรือนแม่หมอ (ช่วงค่ำ)

“น้ำอบ ลัลนาคลอดแล้วรึ”

เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของ เดือนอ้าย เอ่ยถาม น้ำอบ หญิงสาวที่ยืนลูบท้องที่เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ของตนอยู่ข้าง เดโช คนรักของเธอ ทำให้น้ำอบหันมามองเดือนอ้ายและตอบกลับเสียงใสด้วยความดีใจและแสนยินดี

“คลอดแล้ว เอ็งไม่ต้องห่วงมันแข็งแรงดีทั้งแม่ทั้งลูก ข้าได้ยินเสียงแม่หมอพูดว่ามันได้ลูกชาย”

“จริงรึ ลัลนาเก่งเหลือเกิน”

ดวงตาคู่สวยที่คราแรกเต็มไปด้วยความกังวลของเดือนอ้ายแต่เมื่อได้ยินว่าเพื่อนรักอย่าง ลัลนา คลอดลูกแล้วอีกทั้งยังปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกก็ทำให้เธอรู้สึกเบาใจ สายตาก็เป็นประกายริมฝีปากเล็กสีชมพูระเรื่อเป็นธรรมชาติก็คลี่ยิ้มและชะเง้อมองขึ้นไปบนเรือนแม่หมอด้วยความดีใจ

ซึ่งเดือนอ้ายรู้ข่าวว่าลัลนาและควันธูปย้ายจากเรือนมาอยู่เรือนแม่หมอเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่ไม่รู้ว่าคลอดวันนี้จึงไม่ได้มาดูตั้งแต่แรกแต่เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของชาวบ้านว่าลัลนาส่งเสียงเจ็บปวดเห็นทีจะคลอดวันนี้ก็ทำให้เดือนอ้ายออกจากเรือนมาหาทันที แม้จะช่วยอะไรไม่ได้แต่ก็อยากมาเป็นกำลังใจและอยู่เคียงข้างเพื่อนของเธอ

และเหตุที่เดือนอ้ายไม่ค่อยรู้ข่าวคราวของผู้ใดเพราะเธอเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในเรือน แทบไม่เคยออกมาเห็นเดือนเห็นตะวัน จะออกจากเรือนก็แค่ตอนค่ำที่ผู้คนหลับใหลเพื่อไปอาบน้ำยังลำธาร เพราะเธอไม่ค่อยแข็งแรงและเป็นเพราะ...

“เอ็งขึ้นไปดูสิ ไพรพายก็อยู่บนเรือน”

“ขึ้นไปได้รึ”

“ขึ้นได้ แต่ข้าท้องอยู่พ่อครูไม่ให้ขึ้นไป”

“พ่อครูรึ”

“พ่อครูเปลวเทียน”

“มีผู้อื่นอีกรึไม่”

เดือนอ้ายเอ่ยถามเสียงเบาทำให้น้ำอบมองหน้าเธออย่างนึกรู้ว่าเหตุใดเดือนอ้ายถึงถามเช่นนี้ เพราะเรื่องที่เดือนอ้ายหลบหน้าพ่อครูแสงไฟมาตลอดหลายเดือนทุกคนต่างรู้และสังเกตได้

“พ่อครูทั้งสองนั่นแหละ เพราะลัลนามันคลอดตอนค่ำ เกรงว่าจะมีสิ่งไม่ดีมากล้ำกราย”

“งั้นรึ เช่นนั้นข้ารออยู่ข้างล่างดีกว่า ขึ้นไปจะเกะกะเสียเปล่า ๆ”

สิ้นเสียงหวานดวงตาคู่สวยของเดือนอ้ายที่มองขึ้นไปบนเรือนแม่หมอแล้วเห็นร่างสูงของชายผู้หนึ่งที่นุ่งผ้าโสร่งสีขาวก้าวเดินออกมาหยุดยืนอยู่บริเวณชานเรือน ก็รีบก้มหน้าและเดินไปยืนอยู่ข้างหลังเดโชและน้ำอบ

ทำให้ พ่อครูแสงไฟ ที่มองลงมายังกลุ่มคนด้านล่าง มองด้วยสายตาและใบหน้าที่นิ่งเรียบ

ขายาวก้าวเดินลงบันไดด้วยท่าทางนิ่งสงบและแสนสง่า แขนแกร่งข้างขวายกขึ้นมากำมือไว้ที่บริเวณขอบผ้านุ่ง แขนอีกข้างตกอยู่ข้างลำตัวและบ่าซ้ายมีผ้าสีขาวสะอาดวางพาด ใบหน้าและสายตามองตรงไปยังทางเบื้องหน้า พ่อครูแสงไฟเดินผ่านคนที่ยืนอยู่ด้านล่างไปโดยไม่แม้แต่จะหันมอง

เดือนอ้ายยืนก้มหน้ามองเท้าของพ่อครูแสงไฟที่เดินผ่านไปด้วยหัวใจที่เจ็บหน่วง จนกระทั่งมั่นใจว่าพ่อครูแสงไฟเดินจากไปไกลแล้วจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย

“น้ำอบขึ้นมาได้แล้ว! เดือนอ้าย!”

เสียงของไพรพายที่ดังขึ้นเรียกสติเดือนอ้ายที่ยืนมองพ่อครูแสงไฟราวกับคนที่ตกอยู่ในภวังค์ให้หันกลับไปมอง และเมื่อไพรพายเห็นเดือนอ้ายเธอก็รีบส่งเสียงเรียกด้วยความดีใจและรีบเดินลงมาหาในทันที

“จะตกเรือน!”

แต่น้ำเสียงเข้มที่พูดดุตามหลังไพรพายมานั้นก็ทำให้ทั้งสามคนที่กำลังจะเดินเข้าไปหาไพรพายชะงัก แต่ไพรพายกลับหันไปส่งยิ้มหวานให้พ่อครูเปลวเทียนอย่างไม่กลัว

“ข้าจะไปบอกเอ็งที่เรือนอยู่เชียว”

“เหตุใดไม่บอกข้าตั้งแต่แรก”

เดือนอ้ายเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจเมื่อไพรพายเดินลงมาหาและจับมือเธอไปกุมไว้ ทำให้ไพรพายมองเพื่อนรักด้วยสายตาที่อ่อนโยน

“ลัลนามันสั่งไว้ กลัวเอ็งจะเป็นห่วงเช่นนี้”

“จะไม่ห่วงได้อย่างไรเพื่อนข้าทั้งคน แล้วมันเจ็บท้องนานรึไม่”

“ตั้งแต่โพล้เพล้ แต่ก็ไม่นานหรอก เลิกห่วงมันได้แล้ว! มันแข็งแรงทั้งแม่ทั้งลูก ตอนนี้อุ้มลูกซุกอกผัวอยู่ สบายใจเชียว”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว เอ็งก็อย่าวิ่ง ท้องยังอ่อนอยู่”

เดือนอ้ายพยักหน้ารับรู้ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและไม่ลืมที่จะกำชับไพรพายด้วยน้ำเสียงเอ็ดดุ เพราะตอนนี้ไพรพายท้องแล้ว

ซึ่งคนที่เป็นห่วงไพรพายเสียยิ่งกว่าใครก็คือชายหนุ่มที่นุ่งโสร่งสีดำยืนอยู่บนชานเรือนอย่าง พ่อครูเปลวเทียน แล้วมองไพรพายไม่ละสายตาทำให้คนอื่น ๆ ที่อยู่รอบตัวไพรพายรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

พ่อครูเปลวเทียนยืนมองไพรพายพาเดือนอ้าย น้ำอบและเดโชขึ้นมาบนเรือนแล้วเดินไปจับมือเล็กของไพรพายมากุมไว้ด้วยความหวงแหนไม่อยากให้เธออยู่ห่างตัว แต่ก่อนที่ทั้งหมดจะเดินเข้าไปในเรือนแม่หมอ พ่อครูเปลวเทียนก็มองไปเห็น กุมารใบบุญ ยืนแอบมองอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ จึงยกยิ้มมุมปากสายตาก็เป็นประกายแสนเจ้าเล่ห์