ม่านรักครองพนา ตอนที่ 4

“หากข้ารักษาเอ็งไม่ได้ ข้าก็ไม่ควรอยู่ตรงนี้ให้ผู้ใดกราบไหว้อีก”

“ข้าไม่อยากให้พ่อครูช่วยข้าแล้ว”

“...”

“พ่อครูต้องเจ็บและทนทุกข์ทรมานเพราะช่วยข้ามามากพอแล้ว”

“อย่าได้คิดเชื่อคำแม่เฒ่า คนที่เอ็งควรเชื่อฟังมีเพียงข้า”

“...”

“เว้นเสียแต่ว่า เอ็งไม่อยากพบหน้าข้าอีก”

“...”

“ข้าใจร้ายกับเอ็งรึ”

“พ่อครูไม่เคยใจร้าย”

เดือนอ้ายตอบกลับเสียงเบาและรู้สึกว่าใบหน้าของพ่อครูแสงไฟเลื่อนเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ

เดือนอ้ายรับรู้เพียงแค่หัวใจของตัวเองเต้นแรงและเขินอายในทุกครั้งที่ใกล้ชิดพ่อครูแสงไฟ แต่กลับไม่เคยรู้ว่าตัวเขาต้องใช้ความอดทนและอดกลั้นเพียงใดเมื่ออยู่กับเธอ

“ข้าไม่ชอบที่เอ็งหลบหน้า จนนึกอยากใจร้ายกับเอ็งสักครั้ง”

“ใจร้ายอย่างไร”

“หากเอ็งอยากรู้ ก็หลบหน้าข้าอีกสิ”

“...เอ่อ กำไลนี้ช่วยอะไรรึ”

เดือนอ้ายที่รู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดของพ่อครูแสงไฟรีบก้มหน้าหลบสายตาเขา แล้วเอ่ยถามถึงสรรพคุณของกำไลเส้นนี้เพื่อกลบเกลื่อนอาการทำตัวไม่ถูกของตัวเอง

“ป้องกันภูตผี สิ่งไม่ดีรอบตัว”

“ป้องกันพี่เสือได้รึไม่”

“กำไลป้องกันไม่ได้ แต่ข้าปกป้องเอ็งได้”

“พ่อครูไม่ได้อยู่กับข้าตลอด”

“ตลอดที่เอ็งก้าวเท้าออกมาจากเรือน”

“พ่อครูแสงดีกับข้านัก จนข้าตายก็ไม่อาจจะตอบแทนได้หมด”

“...”

“หากมีสิ่งใดที่พ่อครูต้องการ หรืออยากให้ข้าทำ ได้โปรดเอ่ยปากบอกข้า”

“อย่าได้คิดมาก ทุกอย่างมีเวลาของมัน”

มือใหญ่ลูบหัวเดือนอ้ายเบา ๆ ก่อนจะดึงกลับมาวางลงบนต้นขา เดือนอ้ายจึงพนมมือแล้วก้มกราบลงไปที่พื้น

พ่อครูแสงไฟมองเดือนอ้ายที่คลานเข่าถอยหลังก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังประตูเพื่อออกไปข้างนอก ซึ่งหลังจากที่เดือนอ้ายออกไปแล้ว กุมารใบบุญที่แนบหูแอบฟังเสียงอยู่นอกประตูก็ปรากฏตัวนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้าพ่อครูแสงไฟแทนที่เดือนอ้ายทันที

“พ่อจ๋ายิ้มอยู่ใช่รึไม่”

“...”

“พ่อจ๋ายิ้มได้ ใบบุญก็สุขใจ”

“หายไปอยู่ที่ใดมา”

น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปแตกต่างจากตอนที่พูดคุยกับเดือนอ้ายอย่างสิ้นเชิง ทำให้เด็กน้อยที่นุ่งโจงกระเบนสีขาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้วมองหน้าพ่อครูแสงไฟอย่างรู้ทัน ว่าพ่อจ๋ากำลังเปลี่ยนเรื่อง

“ใบบุญไม่ได้เถลไถล ใบบุญไปเฝ้าแม่เฒ่ามาจ้ะ”

“...”

“แม่เฒ่ามองพ่อจ๋ากับเดือนอ้ายไม่ละสายตาเลย”

“อืม”

“แม่เฒ่าไม่ยอมให้เดือนอ้ายมายุ่งกับพ่อจ๋าแน่”

“หากคิดว่าทำได้ ก็ทำ”

ตกดึก

เรือนเดือนอ้าย

เรือนร่างอรชรที่ใบหน้าไร้ซึ่งหัวสวมนอนตะแคงอยู่บนผ้าปูรองนอนสีแดงชิดติดริมผนัง หันหน้ามายังหิ้งบูชาที่ตั้งอยู่ชิดติดผนังอีกฝั่งโดยมีผ้าม่านผืนแดงปิดกั้น เนื่องจากเดือนอ้ายมักจะฝันร้ายจึงทำให้เธอเป็นคนขี้ระแวง ยามนอนหลับที่ไร้ซึ่งสติและไม่สามารถปกป้องดูแลตัวเองได้ ก็จะนอนหันหลังชิดติดผนังเพื่อให้รู้สึกอุ่นใจว่าจะไม่มีผู้ใดหรือสิ่งใดแอบเข้ามาทางด้านหลังเธอ

แต่ในค่ำคืนนี้ที่เดือนอ้ายเข้านอนด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มเพราะมีความสุขมาตลอดทั้งวันจึงทำให้เธอหลับสนิท กลับมีสิ่งหนึ่งกำลังคืบคลานเข้าไปใกล้ มันเข้าไปใกล้แล้วนั่งยิงยองคร่อมอกของเดือนอ้าย

เพราะช่วงเวลาที่มันสามารถเข้าใกล้เดือนอ้ายและทำในสิ่งที่ต้องการได้มีเพียงแค่ตอนที่เธอถอดหัวสวมออกเท่านั้น

แต่เมื่อมันก้มหน้าเข้าไปหาใบหน้าสวยกลับกระเด็นออกห่าง และรู้สึกเจ็บปวดจนต้องหนีหายเข้าไปป่าที่มืดมิด

หลงเหลือไว้เพียงคราบน้ำลายที่หยดอยู่บนพื้นเพราะมันนั่งมองเดือนอ้ายอยู่ใกล้ ๆ มาโดยตลอด

เช้า

ทันทีที่ตื่นนอนเดือนอ้ายก็รีบขยับลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปยังพื้นเรือนข้างผ้าที่ปูนอน ทำให้เห็นว่ามีคราบน้ำที่ดูเหนียวหยดอยู่บนพื้นหลายหยดและครั้งนี้มันหยดลงบนผ้าผืนแดงที่เดือนอ้ายปูรองนอนบ่งบอกว่ามันเข้ามาใกล้เธอมากกว่าครั้งก่อน ๆ

ซึ่งมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เดือนอ้ายเห็นจึงทำให้เธอต้องคอยมองสังเกตในทุกเช้าที่ตื่นนอน แต่ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาที่เดือนอ้ายไม่ได้ไปหาพ่อครูแสงไฟให้ช่วยรักษา เธอก็พบเจอบางสิ่งบางอย่างบ่อยมากขึ้น และชัดเจนมากขึ้นว่ามันเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ ทั้งยามที่ถอดหัวสวมและยามที่ไม่ถอด

เดือนอ้ายยกมือข้างซ้ายที่สวมใส่กำไลของพ่อครูแสงไฟขึ้นมาจับและแนบอกไว้พร้อมกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“หากพ่อครูเชื่อว่าข้าจะหายดี ข้าก็จะเชื่อพ่อครู”

ความอ่อนแอและความรู้สึกเหนื่อยล้าที่จะสู้ราวกับถูกปัดเป่าให้เลือนหายไปและถูกแทนที่ด้วยกำลังใจที่ได้รับจากชายผู้หนึ่ง ชายผู้ซึ่งเป็นดั่งความหวังและที่ยึดเหนี่ยวของเดือนอ้าย เธอจะสู้เพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตอยู่เลี้ยงดูพ่อแม่ และหวังว่าจะมีโชคชะตาวาสนา ได้เคียงคู่อยู่ข้าง ๆ พ่อครูแสงไฟ

เมื่ออาบน้ำผลัดผ้าและออกไปนั่งกินปลาย่างที่เรือนพ่อกับแม่จนอิ่มแล้ว ซึ่งถือว่าเป็นการกินอาหารร่วมกันในรอบหลายเดือนจึงทำให้พ่อและแม่ของเดือนอ้ายมีความสุขที่เห็นลูกสาวออกมาจากเรือนและกินได้เยอะ 

เดือนอ้ายก็เดินถือตะกร้าผ้าของพ่อครูแสงไฟที่เอามาจากเรือนเขาเมื่อวานนี้ไปยังลำธารด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม

แต่เมื่อเห็นแม่เฒ่าเดินมาขวางทางก็ทำให้เดือนอ้ายเริ่มหน้าซีด ราวกับคนที่มีชนักติดหลัง

“จะไปซักผ้าให้พ่อครูแสงรึ”

“...จ้ะ”

“ส่งมาให้ข้าเถิด ไม่ใช่สิ่งที่เอ็งพึงทำ”

“ข้าเพียงแค่ตอบแทนที่พ่อครูช่วยรักษาข้า ข้าไม่เคยคิดล่วงเกินพ่อครูแสงเลยจ้ะ”

“เอ็งไม่คิด แต่ผู้อื่นที่เห็น มีผู้ใดบ้างที่ไม่คิดเช่นเอ็ง”

เดือนอ้ายก้มหน้ามองผ้าผืนสีขาวที่อยู่ในตะกร้าและกำมือจับขอบตะกร้าไว้แน่นด้วยความรู้สึกที่ทั้งอึดอัดและกดดัน จากหญิงชราที่ยืนถือไม้เท้าแล้วมองมายังเธอนิ่ง ๆ

“แม่เฒ่า”

เดือนอ้ายเงยหน้าขึ้นมองแม่เฒ่าและเอ่ยเรียกออกมาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่แววตาของเธอกลับแน่วแน่และไม่คิดยอมแพ้อีกต่อไป

“ข้ารักพ่อครูแสงไฟจ้ะ”

“...”

“แม่เฒ่าได้โปรดอย่าขัดขวาง อย่าสั่งไม่ให้ข้าพบหน้าพ่อครูแสงอีกเลยนะจ๊ะ”

“หากชายผู้นั้นไม่ใช่พ่อครู และไม่ใช่ลูกชายของข้า ข้าจะไม่ห้ามและไม่เข้าไปยุ่ง”

“...”

“ขึ้นชื่อว่าพ่อครูจะต้องปกป้องผู้คนที่นี่”

เดือนอ้ายมองแม่เฒ่าก้าวเดินเข้ามาหาด้วยดวงตาที่สั่นระริก มองมือเหี่ยวย่นที่วางลงบนหลังมือของเธอด้วยความกลัว กลัวในสิ่งที่แม่เฒ่ากำลังจะพูดออกมา

“แต่เดือนอ้าย สิ่งที่เอ็งเป็นไม่ว่าข้าหรือพ่อครูคนก่อนจนมาถึงพ่อครูแสงไฟก็ไม่อาจจะรักษาเอ็งได้ จนปัญญานัก”

“...”

“และหากพ่อครูแสงยังดื้อรั้นหาทางรักษาเอ็งต่อไป ที่แห่งนี้จะเสียเขาไปและข้าก็จะต้องเสียลูกชาย”

“ฮึก”

เสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวตัวเล็กผู้เคราะห์ร้ายที่มีโชคชะตาแสนอาภัพทำให้หัวใจของแม่เฒ่านั้นเจ็บปวด แต่จำต้องใจแข็งและใจร้ายเอ่ยพูดต่อไปราวกับคนที่ไร้ซึ่งหัวใจและความรู้สึก

“ในเมื่อรู้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นแล้ว ก็อย่าได้คิดสู้ในหนทางที่เห็นแก่ตัว”

“...”

“เอ็งกับพ่อครูแสงไฟมิใช่คู่กัน”