ม่านรักครองพนา ตอนที่ 5

ตกดึก

เสียงบานประตูไม้ไผ่ฝั่งตำหนักถูกเปิดออกในช่วงกลางดึกที่บรรยากาศรอบเรือนไม้สงบเงียบและปกคลุมไปด้วยความมืด มีเพียงแค่แสงจากดวงจันทร์และแสงจากคบไฟหน้าเรือนที่มีชาวบ้านแวะเวียนมาจุดให้พ่อครูแสงไฟเป็นประจำเท่านั้น ที่ทำให้บริเวณหน้าเรือนของพ่อครูแสงไฟที่เจ้าของเพิ่งจะเปิดประตูแล้วก้าวเดินออกมาสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนพอสมควร

ทุกอย่างยังคงถูกวางไว้ที่เดิม รวมทั้งตะกร้าสานที่มีผ้าผืนสีขาวถูกพับเรียงไว้ในนั้นอย่างเรียบร้อยวางอยู่หน้าเรือนนอนของพ่อครูแสงไฟ

ใบหน้าหล่อคมคายนิ่งเรียบ สายตาไร้ซึ่งความคิดให้คาดเดา มองไปยังตะกร้าสานพร้อมกับขายาวที่ก้าวเดินเข้าไปหาและก้มลงไปยกมันขึ้นมาเพื่อนำกลับเข้าไปในเรือนนอนของตน

ซึ่งก่อนหน้านี้นับตั้งแต่เช้าที่เดือนอ้ายออกไปจากเรือนเขา พ่อครูแสงไฟก็เข้าฌานทำสมาธิตัดขาดจากโลกภายนอก โดยมีกุมารใบบุญคอยเป็นหูเป็นตาหากเกิดเหตุใดขึ้นก็จะเป็นผู้ที่ปลุกเขาให้ออกจากสมาธิ

แต่เรื่องบางเรื่องกุมารใบบุญก็ไม่อาจจะปริปากพูดได้ ด้วยเกรงว่าจะถูกคนที่มีอำนาจเหนือกว่าเอ็ดดุและลงโทษ

พ่อครูแสงไฟนำตะกร้าสานมาวางลงไว้ข้างหีบผ้าที่อยู่มุมเรือน ร่างสูงย่อตัวลงนั่งคุกเข่าแล้วยกมือไปจับผ้าผืนขาวที่ถูกพับเรียงไว้อย่างดีขึ้นมาถือ มือเรียวก็ลูบสัมผัสผ้าด้วยความเบามือทำให้ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ไม่ใช่เพียงแค่กลิ่นของแสงแดดและกลิ่นกายของพ่อครูแสงไฟ แต่เป็นกลิ่นของผู้ที่เป็นคนซักผ้าเหล่านี้ปะปนมาด้วย กลิ่นของเดือนอ้าย

ริมฝีปากสีสดเป็นธรรมชาติระบายยิ้มออกมาบาง ๆ แล้วนำผ้ากลับไปวางไว้ที่เดิม แต่เมื่อสายตามองไปยังหีบผ้าที่พ่อครูแสงไฟแทบจะไม่เคยเปิดมัน เพราะผ้านุ่งและผ้าที่ใช้เป็นประจำถูกจัดวางไว้บนโต๊ะไม้ที่อยู่ไม่ไกล ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นผ้าสีขาวสะอาดตาหมดทั้งสิ้น

มือเรียวเอื้อมไปเปิดหีบผ้าทำให้ของที่อยู่ข้างในปรากฏแก่สายตา ผ้าผืนสีแดงมากมายที่พ่อครูแสงไฟได้ใช้ครั้งสุดท้ายก็เมื่อตอนที่อายุสิบห้าปีและหลังจากนั้นเมื่ออายุครบสิบหกปีก็ถูกเปลี่ยนให้มานุ่งผ้าผืนสีขาวเฉกเช่นเดียวกับพ่อครูเปลวเทียน 

เพียงแต่เมื่อทั้งสองได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อครู ณ ที่แห่งนี้ พ่อครูเปลวเทียนก็เปลี่ยนจากผ้าผืนขาวเป็นผ้าผืนดำ ดำมืดเหมือนเส้นทางที่เขาเลือกเดินศึกษา

ซึ่งผ้าเหล่านี้ไม่ว่าจะเป็นสีใดก็เป็นผ้าที่พวกเขาส่งต่อกันมาหลายช่วงอายุคน จนไม่อาจจะรู้ที่มาได้ ว่ามีได้อย่างไรและมาจากที่ใด แต่เมื่อพวกของพรานอินเข้ามาในที่แห่งนี้ พวกเขาก็นำผ้าสีแดง สีขาวและสีดำมาถวายพ่อครูทั้งสอง รวมทั้งแจกจ่ายให้ชาวบ้านไว้ใช้จำนวนมาก

พ่อครูแสงไฟมองผ้าผืนสีแดงด้วยสายตานิ่งเรียบ เขามองมันอยู่นานราวกับคนที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง อย่างที่ผู้อื่นไม่อาจจะคาดเดาความคิดของชายผู้นี้ได้ ชายผู้ที่ภายนอกนิ่งสงบ ใจดีและมีเมตตา เขาเป็นคนที่อยู่ในกรอบและเส้นทางที่ถูกต้องมาโดยตลอด จนกระทั่งพิธีเลือกคู่ที่ผ่านมา

พ่อครูแสงไฟไม่เชื่อคำของแม่เฒ่า และหันหลังให้กับทุกอย่างที่กำลังฝืนเขา เขาเดินออกนอกเส้นทางที่ถูกจัดวาง

“...”

แต่ในขณะที่พ่อครูแสงไฟกำลังมองผ้าในหีบและขบคิดบางอย่าง หูก็ได้ยินเสียงประหลาดที่ดังขึ้นมาท่ามกลางความสงบเงียบของผืนพนาในยามค่ำคืน เสียงที่คล้ายว่าจะเป็นเสียงสัตว์ป่า แต่กลับไม่คุ้นหูและไม่เคยได้ยิน 

หากจะคิดว่าเป็นเสียงของภูตผีก็ไม่อาจจะเป็นไปได้ เพราะพวกมันเหล่านั้นแม้มีอยู่จริงแต่ก็ไม่มีทางจะส่งเสียงมากวนใจ เพราะหวาดกลัวผู้ที่อาศัยอยู่ในเรือนไม้หลังนี้และเรือนไม้ที่อยู่ในป่าห่างไกลจากผู้คน

พ่อครูแสงไฟมองออกไปนอกหน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งไว้ด้วยใบหน้านิ่งเรียบ แต่ความรู้สึกและสัญชาตญาณบางอย่างก็ทำให้ร่างสูงที่นั่งคุกเข่าขยับลุกขึ้นยืนเต็มส่วนสูง แล้วเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างหน้าต่างสายตาคู่คมมองเข้าไปในป่าที่สงบนิ่ง ไร้ซึ่งสายลมพัด และเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่นี้ก็พลันหายไป

ขายาวก้าวเดินเข้าไปในป่าอย่างไม่คิดเกรงกลัวต่อสิ่งใด เขาก้าวเดินไปในทิศทางที่คิดว่าเสียงนั้นมาจากทางนี้อย่างแน่วแน่ แม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้ยินเสียงนั้นแล้วก็ตาม

“...”

“พ่อครูจ๋า”

สายตาคมมองไปยังหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งพับเพียบก้มหน้าอยู่ที่พื้นข้างต้นไม้ใหญ่ และเมื่อเธอได้ยินเสียงเท้าของพ่อครูแสงไฟก็เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับเอ่ยปากเรียกเสียงหวาน

เดือนอ้าย ค่อย ๆ ขยับลุกขึ้นยืนมองพ่อครูแสงไฟนิ่ง ๆ ก่อนที่เธอจะเดินถอยหลังออกห่างแล้วหันหลังเดินจากไปด้วยความรีบร้อน ซึ่งพ่อครูแสงไฟที่ยืนมองก็ก้าวขาเดินตามอย่างไม่รีบเร่ง เดินตามไปด้วยใบหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใด สายตาก็ว่างเปล่าจนกระทั่งเดือนอ้ายล้มลงอีกครั้ง

เดือนอ้ายหันหน้ากลับไปมองร่างสูงสง่าที่แต่งกายด้วยผ้าผืนสีขาวบริสุทธิ์ ซึ่งยืนมองเธออยู่นิ่ง ๆ แล้วขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชิดต้นไม้

“กลัวรึ”

“ข้า ข้ากลัวตัวข้าเอง”