ม่านรักครองพนา ตอนที่ 8

“ผู้ต่ำต้อยเช่นมึง กล้าดีอย่างไรมาลองดีกับกู!”

น้ำเสียงเข้มคล้ายชายแก่ตะคอกใส่พ่อครูแสงไฟที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้หน้าหิ้งบูชาด้วยท่าทางนิ่งสงบ โดยที่สองแขนของขวัญถูกพ่อและแม่จับตรึงแขนไว้คนละข้างไม่ให้ลูกสาวของตนที่ยังไม่แน่ชัดว่าเป็นอะไรพุ่งเข้าไปหาพ่อครูแสงไฟ

แม้ว่าก่อนหน้านี้พ่อครูจะสวดท่องบริกรรมคาถาเพื่อขับไล่ แต่บางอย่างที่สิงสู่อยู่ในตัวของขวัญกลับไม่ยอมออกไป

พ่อครูแสงไฟหันไปหยิบม้วนสายสิญจน์แล้วนำมาพันรอบหัวของขวัญ ซึ่งเธอก็ยังคงมีท่าทีพยศและต่อต้านไม่ยอมให้พ่อครูแสงไฟทำในสิ่งที่ต้องการได้โดยง่าย ฝ่ามือใหญ่จึงวางลงที่หัวทับสายสิญจน์สีขาวที่พันส่วนอีกมือก็ยกขันน้ำมนต์ที่ถูกปลุกเสกแล้วมาถือไว้พร้อมกับสวดท่องบริกรรมคาถา

“มึงจะลองดีกับกูรึ!”

“มะโทรัง อะตะระโร เวสะวะโน นะหากปิ ปิสาคะตาวาโหมิ มหายักขะ เทพะอนุตะรัง เทพะดา เทพะเอรักขัง ยังยังอิติ เวสะวะนัน ภูตัง มหาลักชามะนง มะภูอารักขะ นะพุททิมะมัตตะนัง กาลปะติทิศาสัพเพยักขา ปะลายัตตะนิ”

สิ้นเสียงสวดท่องพ่อครูแสงไฟก็ยกขันน้ำมนต์เทราดตั้งแต่หัวจนเปียกชุ่มไปทั้งตัวของขวัญ ทำให้หญิงสาวตัวเล็กกรีดร้องและดิ้นทุรนทุรายจนผู้เป็นพ่อและแม่แทบจะสู้แรงไม่ไหว 

ซึ่งแรงนั้นมันมากเกินกว่าจะเป็นแรงของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แต่ก็ไม่อาจจะสู้แรงจากฝ่ามือใหญ่ข้างขวาเพียงข้างเดียวของพ่อครูแสงไฟที่จับหัวของเธอได้

สิ้นเสียงกรีดร้อง ขวัญที่นั่งขัดสมาธิอยู่ที่พื้นตรงหน้าพ่อครูแสงไฟก็ก้มหน้าลงแล้วหมดสติแน่นิ่งไป ทำให้ผู้เป็นพ่อกับแม่รีบปรี่เข้ามาประคองลูกสาวพร้อมกับส่งเสียงเรียกสติด้วยกลัวว่าลูกของตนจะเป็นอะไรไป

“ออกไปแล้ว”

“ผีเข้ามันรึพ่อครู”

“อืม”

“ผี ผีมันมาจากที่ใดพ่อครู”

“ในป่า มันปากไม่ดีส่งเสียงทักเรียกกลับเรือน มันจึงตามมา”

“อีลูกโง่!”

ผู้เป็นแม่ส่งเสียงก่นด่าพร้อมกับยกมือขึ้นหมายจะตบตีลูกสาว แต่ถูกผู้เป็นพ่อยกแขนขึ้นบังไว้

“ตบตีมันตอนนี้มันก็ไม่รู้! รอมันฟื้นขึ้นมาก่อนค่อยสั่งสอน”

“มันจะฟื้นขึ้นมาเมื่อใดพ่อครู แล้วผีป่าตนนั้นจะกลับมาสิงสู่มันอีกรึไม่”

“ไม่กี่ชั่วยามมันก็ฟื้น เอ็งเอาว่านพะตะบะนี้ไปโปรยไว้ให้รอบเรือนมัน ใส่ไว้ใต้หมอนและที่นอนของมันด้วย”

“จ้ะพ่อครู ขอบพระคุณนะจ๊ะที่ช่วยมัน หากไม่ได้พ่อครูแสงช่วย ลูกข้าคงจะตายเป็นแน่”

เจ้าของใบหน้าหล่อคมคายพยักหน้าให้แล้วมองผู้เป็นพ่อและแม่ของขวัญที่ยกมือขึ้นประนมไหว้แล้วก้มลงกราบที่พื้น และนึกทดไว้ในใจเป็นบุญคุณที่ชายผู้นี้ช่วยเหลือครอบครัวของพวกเขา

พ่อครูแสงไฟมองผู้เป็นพ่ออุ้มลูกสาวที่สลบไสลไร้สติขึ้นไว้ในอ้อมแขนแล้วพาออกไปจากตำหนัก แล้วทำการม้วนเก็บสายสิญจน์รวมทั้งขันน้ำมนต์ที่ว่างเปล่าไปไว้ที่เดิม แล้วลุกเดินตามหลังออกไปหยุดยืนอยู่ข้างนอก ทำให้ผู้คนที่ชะเง้อมองสองผัวเมียที่อุ้มลูกสาวออกมาต่างรีบก้มหน้าและแยกย้ายออกไปจากหน้าเรือนของพ่อครูแสงไฟ

สายตาคมกริบนิ่งเรียบมองไปยังเดือนงามผู้เป็นแม่ของเดือนอ้ายแล้วพยักหน้าให้เบา ๆ ทำให้เดือนงามที่ยืนมองเหตุการณ์ต่าง ๆ ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก รีบเดินมายังเรือนพ่อครูแสงไฟในทันที

เมื่อเข้ามาในเรือนแล้วเดือนงามก็มองไปยังพื้นเรือนที่เปียกชุ่มแล้วค่อย ๆ นั่งลงห่างจากบริเวณนั้นอย่างนึกกลัว ซึ่งพ่อครูแสงไฟที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้หน้าหิ้งก็มองเดือนงามนิ่ง ๆ โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา

“เอ่อ ข้านำผลไม้มาถวายพ่อครูแสงจ้ะ”

“อืม”

“แต่พวงดอกพุ่มแดงสองพวงนี้ของเดือนอ้ายจ้ะ มันฝากข้ามาถวายพ่อครู”

“...”

“หากมันทำไม่ถูกไม่ควร ข้าจะนำกลับไปแล้วบอกให้มันทำแบบเก่ามาถวายพ่อครูนะจ๊ะ”

เดือนงามที่เห็นพ่อครูแสงไฟนั่งมองพวงดอกพุ่มแดงที่อยู่ในมือของเธอนิ่ง ๆ ก็คิดว่าเดือนอ้ายทำผิดไม่เหมาะไม่ควรที่จะนำมากราบไหว้หัวสวมซึ่งเป็นของสูงพ่อครูแสงไฟจึงไม่รับไว้ จึงค่อย ๆ ลดมือลงแล้วจะนำไปวางไว้ที่พื้นแล้วถวายเพียงแค่ผลไม้ แต่น้ำเสียงนิ่งเรียบของพ่อครูแสงไฟก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ถวายมา ทั้งหมด”

“พวงดอกพุ่มแดงนี้ด้วยรึ”

“อืม”

เดือนงามพยักหน้าแล้วค่อย ๆ คลานเข่าเข้ามานั่งลงตรงหน้าพ่อครูแสงไฟเพื่อถวายกระจาดผลไม้และพวงดอกพุ่มแดงที่วางไว้ข้างบน ซึ่งพ่อครูแสงไฟก็รับไว้แล้วยกกระจาดผลไม้ไปวางไว้ข้างตัว

ร่างสูงลุกขึ้นยืนหันหน้าเข้าหาหิ้งบูชาซึ่งมีเทียนเล่มเล็กสีขาวถูกจุดให้แสงสว่างภายในเรือนที่ปิดหน้าต่างและประตูไว้ตลอด ส่วนด้านบนสุดของหิ้งก็จะไว้สำหรับวางหัวสวมเพราะบ่อยครั้งพ่อครูแสงไฟก็มักจะนอนอยู่ในตำหนักนี้มากกว่าเรือนนอนที่อยู่ข้าง ๆ

อีกทั้งยังมีไม้มงคลถูกวางเรียงไว้เพื่อไว้สำหรับวางสายสิญจน์ที่ทำการปลุกเสกแล้วอยู่ตรงกลาง และมีพานเครื่องสักการะขนาดต่าง ๆ ที่วันนาเป็นคนทำแล้วนำมาถวายอยู่บนหิ้งทั้งสองฝั่งซ้ายและขวา

ซึ่งหิ้งไม้นั้นถูกวางตั้งอยู่บนแคร่ไม้ตัวยาวที่พ่อครูแสงไฟใช้นั่งทำพิธี และมีงาช้างหนึ่งคู่วางตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลังของพ่อครู ซึ่งงาช้างคู่นี้เป็นพญาช้างสารที่ล้มตายตามธรรมชาติเพราะกายสังขารที่ร่วงโรยและมันมาล้มลงอยู่หลังเรือนของพ่อครูแสงไฟ แต่คืนก่อนที่มันจะตายได้มาเข้าฝันพ่อครูเพื่อขอให้นำงาของมันเก็บไว้ที่นี่

พ่อครูแสงไฟวางพวงดอกพุ่มแดงของเดือนอ้ายไว้บนฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างแล้วมองด้วยสายตานิ่งเรียบ แล้วนำไปคล้องไว้ยังงาช้างทั้งสองข้างทำให้เดือนงามผู้เป็นแม่ที่เห็นยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“วันพรุ่ง”

“...”

“ให้เดือนอ้ายเข้าป่าไปถือศีลทำสมาธิในถ้ำเจ็ดวัน”

“ถือศีลทำสมาธิในถ้ำรึ ถ้ำใดรึพ่อครู”

“ก่อนตะวันขึ้นให้ออกจากเรือน จะมีผู้นำทางมันไป”

“ข้าไปกับเดือนอ้ายได้รึไม่ ข้ากลัวว่า...”

“เพียงผู้เดียว”

พูดจบพ่อครูแสงไฟก็หันหน้ากลับมามองเดือนงามด้วยใบหน้าและสายตานิ่งเรียบ และเอ่ยพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เดือนงามไม่กล้าทักท้วงอะไรออกมาอีก

“ไม่มีสิ่งใดต้องกลัว”