ม่านรักครองพนา ตอนที่ 1

เช้า

เรือนเดือนอ้าย

ดวงตาคู่สวยที่แฝงเร้นไปด้วยความเศร้าหมองมองหีบผ้านุ่งที่บัดนี้มันว่างเปล่าเนื่องจากเป็นเวลานานหลายวันแล้วที่เดือนอ้ายไม่ได้ออกไปซักผ้าและเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในเรือน เนื่องจากรู้สึกว่าตัวเองถูกจ้องมองตลอดเวลาที่ออกไปข้างนอกจึงทำให้กลัวและระแวงจนไม่อยากออกไปที่ใด

ทั้งกลัว เสือ ชายหนุ่มจิตไม่ปกติและ คนผู้นั้น ที่เดือนอ้ายพยายามหลบหน้าเขาตั้งแต่วันที่ถูกแม่เฒ่าสั่งห้าม

“ยามนี้เช้าแล้ว ผู้คนพลุกพล่าน คงจะไม่มีอะไร”

เอ่ยพูดกับตัวเองเสียงเบาแล้วขยับลุกขึ้นเดินไปนั่งยังพื้นเรือนหน้าหิ้งบูชา สายตาก็มองหัวสวมของตัวเองที่เมื่อใดที่เธอไปหาพ่อครูแสงไฟที่เรือน เขาจะเป่าหัวและพูดบอกเสมอว่า หายดีในเร็ววัน

“หายดีงั้นรึ ข้าคงจะหายไปจากภพชาตินี้ก่อน”

แววตาของเดือนอ้ายพลันเศร้าหมองมากกว่าเดิมหลังจากเอื้อนเอ่ยประโยคทำร้ายจิตใจตนเองจบ แล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะพนมมือขึ้นไว้กลางอกเพื่อสวดท่องบทสวด ซึ่งจะต้องท่องทุกครั้งก่อนที่จะยกหัวสวมมาใส่

เมื่อหัวสวมครอบลงยังศีรษะเล็กเดือนอ้ายก็ก้มลงกราบที่พื้นอีกครั้ง เมื่อเสร็จแล้วก็ลุกขึ้นไปยกตะกร้าสานที่มีผ้าผืนแดงอยู่ในนั้นจนพูนขึ้นมา และด้วยกลัวว่าผู้อื่นที่พบเห็นจะกล่าวหาว่าเธอขี้เกียจเพราะพวกเขาไม่รู้เหตุผลที่แท้จริง มือเรียวก็กดผ้าลงไปในตะกร้าแต่ด้วยความที่ผ้านั้นมีเยอะจึงทำให้มันแทบจะไม่ได้ลดลงจากเดิมเลย

“เดือนอ้าย จะไปที่ใดลูก”

เดือนงาม ผู้เป็นแม่ของเดือนอ้ายพูดทักทายทันทีที่เห็นลูกสาวเพียงคนเดียวของตนเดินลงมาจากเรือน เดือนอ้ายจึงเดินเข้าไปหาด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มดีใจเพราะเธอเองก็คิดถึงพ่อและแม่ แต่จิตใจที่ห่อเหี่ยวและบอบช้ำก็ทำให้เธอไม่อยากออกจากเรือนมาพบเจอผู้ใด โดยเฉพาะพวกเขาทั้งสองคนเนื่องจากไม่อยากทำให้พ่อและแม่ต้องทุกข์ใจกับอาการป่วยทางร่างกายและจิตใจของเธอ

“ไปซักผ้าจ้ะ แม่ไปที่ใดมารึ”

“ไปเรือนพ่อครูแสงมา เมื่อวานพ่อเอ็งไปเก็บผลไม้ได้มาหลายอย่าง จึงนำไปถวายพ่อครูแล้วพ่อครูแสงก็บอกให้แม่ไปเอากลับมาวันนี้”

“...เหตุใดถึงให้แม่ไปเอากลับมาล่ะจ๊ะ แม่ถวายพ่อครูแสงแล้วไม่ใช่รึ”

เดือนอ้ายเอ่ยถามเสียงเบาเพราะเพียงแค่พูดชื่อพ่อครูแสงไฟออกมาเธอก็รู้สึกเจ็บหน่วงที่หัวใจแล้ว เนื่องจากเดือนอ้ายคิดถึงพ่อครูแสงไฟเหลือเกินแต่ก็ไม่อาจจะไปพบหน้าได้

เดือนงามที่ได้ยินลูกสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สัมผัสได้ถึงความเศร้าก็ยกมือขึ้นมาลูบหัวเดือนอ้ายด้วยความอ่อนโยน สายตาที่มองเธอก็เต็มไปด้วยความสงสารที่เดือนอ้ายต้องเกิดมาพร้อมกับอาการเจ็บป่วยที่รักษาไม่หายขาดเสียที

“พ่อครูบอกให้เอากลับมาให้เอ็งกิน จะได้หายนะลูก”

“...”

“แม่จะเอาไปไว้ที่เรือนเอ็ง กินนะลูก อย่าได้หมดหวังแม่เชื่อว่าพ่อครูแสงจะต้องช่วยเอ็งได้”

“...”

“เหตุใดถึงส่ายหน้า”

เดือนงามที่ยืนถือกระจาดผลไม้ มองเดือนอ้ายด้วยความไม่เข้าใจเมื่อเห็นเธอส่ายหน้าหลังจากที่ได้ยินผู้เป็นแม่พูดจบ

“ข้าจะไม่รักษาแล้ว เหตุใดจะเกิดก็ให้มันเกิด เกือบสิบปีที่ผ่านมาพ่อครูแสงก็ช่วยข้าได้เพียงแค่ให้อาการทุเลา แล้วตัวพ่อครูก็แย่ตามข้าไปด้วย”

“เอ็งหมายความว่าอย่างไร”

“ข้าเคยเห็นเลือดเปื้อนผ้าขาวของพ่อครูแสงอยู่บ่อย ๆ ยามที่เอาผ้าไปซัก และครั้งก่อนข้าก็เห็นกับตาว่าพ่อครูแสงมีเลือดออกทั้งทางปากและจมูก”

“...”

“หากข้ายังดื้อรั้นเห็นแก่ตัว เกรงว่าข้าจะไม่ได้ตายผู้เดียว”

“...”

“ตัวข้านั้นหากตายไปก็ไม่ได้กระทบผู้ใด แต่ที่แห่งนี้ไม่มีพ่อครูแสงไม่ได้”

“เอ็งอย่าได้พูดเช่นนี้ เอ็งเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อและแม่ หากเอ็งตายพ่อกับแม่จะอยู่อย่างไร”

“ไม่มีผู้ใดหนีความตายได้หรอกแม่ ข้าไม่กลัวสักนิด ข้าอยากให้พ่อและแม่เข้มแข็งเพราะข้ารู้สึกว่า มันอีกไม่นาน”

พูดจบเดือนอ้ายก็ก้มหน้าเดินจากไปทิ้งให้เดือนงามมองตามแผ่นหลังเล็กด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด เจ็บที่ไม่อาจจะช่วยอะไรลูกสาวได้ และเจ็บที่คิดว่าเด็กน้อยตัวเล็กที่เธออุ้มชูเลี้ยงดูมาด้วยความรักกำลังจะจากไป

“แม่จะช่วยเอ็งได้อย่างไร ลูกเอ๊ย”

ลำธาร

เดือนอ้ายเดินถือตะกร้าผ้ามาจนถึงลำธารแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ที่ไร้ซึ่งผู้คน ทำให้บริเวณลำธารเงียบเชียบได้ยินเพียงแค่เสียงน้ำที่ตกจากที่สูงลงมายังลำธารข้างล่าง และเสียงนกที่ราวกับพวกมันกำลังสื่อสารกัน

ขาเรียวเดินลงมาหยุดยืนอยู่ริมฝั่งแล้วหลับตาลงเพื่อสูดอากาศ และเมื่อลืมตาขึ้นก็มองสายน้ำด้วยดวงตาที่เป็นประกายเพราะเดือนอ้ายชอบเล่นน้ำมากแต่ด้วยร่างกายที่ไม่แข็งแรง ทำให้ถูกพ่อครูแสงไฟสั่งห้ามไม่ให้เธอลงไปแช่น้ำนาน

“เหตุใดถึงได้เอาแต่คิดถึง”

เดือนอ้ายสะบัดหน้าไปมาเพื่อขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านแล้วย่อตัวนั่งลงยังหินก้อนเล็กริมฝั่งแล้วเทผ้าในตะกร้าลงไว้บนพื้น มือเรียวจุ่มผ้าลงไปในน้ำแล้วลงมือขยี้ไปเรื่อย ๆ แต่เพียงไม่นานความรู้สึกที่เหมือนมีใครกำลังแอบมองเธอก็กลับมาอีกครั้ง ทำให้เดือนอ้ายต้องเงยหน้าขึ้นมองไปยังฝั่งตรงข้ามที่ปกคลุมไปด้วยพวงดอกพุ่มแดง แต่กลับไม่พบผู้ใด

หัวใจในอกข้างซ้ายของเดือนอ้ายพลันเต้นแรงเพราะแม้ว่าจะไม่พบเห็นผู้ใด แต่ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่

ตุบ!

“โอ๊ย!”

เดือนอ้ายร้องออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บเมื่อมีบางอย่างถูกขว้างปามาด้วยความแรงกระแทกเข้าที่ต้นแขนข้างขวาของเธอ และเมื่อเดือนอ้ายหันไปมองที่พื้นฝั่งขวาหลังจากได้ยินเสียงของสิ่งนั้นตกลงก็ทำให้รู้ว่ามันคือ หินก้อนใหญ่

“หึ”

อีกทั้งยังได้ยินเสียงหัวเราะราวกับผู้กระทำนั้นพอใจ เดือนอ้ายจึงเงยหน้าขึ้นมองไปยังฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง และครั้งนี้ก็ทำให้เห็นดวงตาของหัวสวมที่เดือนอ้ายจำได้ว่าคนผู้นี้เป็นใคร หลบซ่อนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่แล้วกำลังมองมาที่เธอ

“พี่เสือ”

ตุบ!ตุบ!ตุบ!

“โอ๊ย หยุดนะ!”