ม่านรักครองพนา ตอนที่ 2

เดือนอ้ายยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากอดตัวเองไว้เมื่อเสือเดินออกมายืนปรากฏตัวให้เธอเห็นแบบชัดเจนพร้อมกับกระหน่ำปาก้อนหินใส่ตัวของเดือนอ้าย เพราะในร่างกายของผู้คนที่นี่จุดที่อ่อนแอที่สุดก็คือตามร่างกาย จุดที่แข็งที่สุดก็คือหัว แต่ก็ไม่ใช่ว่าร่างกายจะบอบบางจนโดนกระทบกระแทกนิดหน่อยแล้วเจ็บเพราะหัวสวมนั้นปกป้องคุ้มครอง

แต่หากโดนกระทำซ้ำ ๆ ต่อเนื่องด้วยแรงของผู้ที่สวมใส่หัวสวมเหมือนกัน ก็จะทำให้แรงนั้นมันมากกว่าแรงคนปกติทั่วไปที่ไม่มีหัวสวมหลายเท่า

เดือนอ้ายพยายามลุกขึ้นยืนหลบหนีเพื่อเอาตัวรอดและด้วยความรีบร้อนจึงทำให้เธอล้มลงไปนั่งพับเพียบกับพื้นด้วยความแรง เสือที่ยืนมองอยู่อีกฝั่งจึงหัวเราะออกมาเสียงดังแต่เพียงไม่นานเสียงนั้นก็เงียบไป เดือนอ้ายจึงหันกลับไปมองด้วยความสงสัยเพราะนึกกลัวว่าที่เขาเงียบไปเพราะกำลังมุ่งหน้ามาหาเธอหรือเปล่า

“ไป”

น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่กลับเต็มไปด้วยอำนาจเอ่ยพูดออกคำสั่งเพียงคำสั้น ๆ แต่กลับทำให้เสือที่ยืนมองอยู่อีกฝั่งตัวแข็งทื่อ เมื่อได้เห็นร่างสูงในชุดผ้าขาว จึงรีบลนลานวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าทันที

แต่ไม่เพียงแค่เสือที่ตัวแข็งเพราะเดือนอ้ายที่หันหน้ากลับไปมองข้างหลังก็นิ่งอยู่ท่าเดิม แม้ว่าเสือจะหนีหายไปจากสายตาเดือนอ้ายก็ยังไม่กล้าหันกลับมามองเจ้าของเสียงที่เธอรู้สึกว่าเขาอยู่ตรงหน้าเธอ

“เป็นอย่างไรบ้าง”

“ไม่จ้ะ ข้าไม่เป็นอะไร”

เดือนอ้ายรีบหันหน้ากลับมามองพ่อครูแสงไฟเมื่อถูกสองมือใหญ่จับที่ต้นแขนทำให้เห็นว่าตอนนี้ร่างสูงสง่าย่อตัวลงมานั่งอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่นการกระทำก็แสนอ่อนโยน

“ลุกไหวรึไม่”

“ไหวจ้ะ”

“ข้าช่วย”

“พ่อครูปล่อยข้าเถิด หากผู้ใดมาเห็นเข้าจะไม่ดี”

“...”

สายตาคู่คมนิ่งสงบมองใบหน้าของหัวสวมเดือนอ้ายที่ก้มหน้าพูดและพยายามดึงมือเขาออกไปจากต้นแขนตัวเองอยู่สักพัก แล้วยอมปล่อยมือออกจากตัวเธอพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มส่วนสูงเดือนอ้ายจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วถอยหลังออกห่างจากพ่อครูแสงไฟใบหน้าก็ยังคงก้มงุดจนปลายคางแทบจะติดอก

“ขอบพระคุณจ้ะพ่อครู”

“...”

ไร้ซึ่งเสียงใดตอบกลับมาทำให้เดือนอ้ายลดมือที่ยกขึ้นประนมไหว้ลงช้า ๆ แล้วเดินกลับไปนั่งลงเพื่อกอบผ้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้นใส่ตะกร้า เพราะเธอคงจะนั่งซักผ้าต่อไม่ได้ด้วยกลัวว่าหากพ่อครูแสงไฟจากไป เสือจะกลับมาอีก

แต่เมื่อเดือนอ้ายหันหน้ากลับมาเพื่อจะเดินกลับเรือน กลับเห็นว่าพ่อครูแสงไฟยังยืนนิ่งอยู่กับที่และใบหน้าของหัวสวมซึ่งเป็นเอกลักษณ์ก็มองมายังเธอ

“กลับไปซักให้หมด”

“ซักแล้วจ้ะ ซักเยอะแล้ว”

“โกหก”

“...”

สิ้นเสียงพ่อครูแสงไฟก็เดินไปหยุดยืนอยู่ริมลำธาร แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่เดือนอ้ายนั่งซักผ้าเมื่อครู่นี้

“วันนี้พ่อครู...ไม่ทำสมาธิรึ”

“นั่งเงียบ ๆ จิตสงบ ก็เปรียบได้กับทำสมาธิ”

“...”

“ได้ทำบ้างรึไม่”

“ทำจ้ะ ข้าทำก่อนนอนทุกคืน”

“อืม”

เดือนอ้ายค่อย ๆ เดินกลับมานั่งลงที่เดิมแล้วทำทีเป็นซักผ้าต่อทั้ง ๆ ที่ใจหนึ่งก็อยากเดินหนีพ่อครูกลับเรือนแล้วค่อยมาซักวันอื่น แต่อีกใจก็อยากอยู่ใกล้ ๆ พ่อครูเพราะเพียงแค่ได้พบหน้าเขาก็ทำให้เดือนอ้ายรู้สึกดีเหลือเกิน

ผ่านไปครู่ใหญ่ที่ไม่มีผู้ใดพูดอะไรออกมาแต่กลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่นิดเดียว เดือนอ้ายที่นั่งซักผ้าก็ขยับเข้าไปใกล้สายน้ำเพื่อแอบมองใบหน้าของพ่อครูแสงไฟที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“ผืนนั้น”

“...”

“เปื้อนมากรึ”

“!”

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยถามเดือนอ้ายที่กำลังชะโงกหน้ามองสายน้ำก็หันหน้ากลับมามองพ่อครูแสงไฟทำให้เห็นว่าตอนนี้เขากำลังมองเธออยู่ จึงถอยกลับมานั่งหลังตรงที่เดิมด้วยความรู้สึกที่ร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้ากับคำถามธรรมดา แต่เดือนอ้ายกลับรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น

“เปื้อนมากรึ”

“เปล่าจ้ะ ไม่ได้เปื้อน”

“แล้วเหตุใดถึงซักนานกว่าผืนอื่น”

“พ่อครู จับผิดข้ารึ”

“เปล่า”

“...”

“แค่มองเอ็งอยู่ตลอด จึงสงสัย”

เดือนอ้ายรีบก้มหน้าหลบหนีสายตาของพ่อครูแสงไฟ เพราะความรู้สึกร้อนรุ่มบนใบหน้าเหมือนจะยิ่งร้อนมากขึ้นกว่าเดิมหลังจากที่ได้ยิน

“ผ้าที่เรือนข้าเยอะแล้ว”

“...”

“หากซักของเอ็งเสร็จแล้ว ข้าวานเอ็งไปเอามาซักได้รึไม่”

“...”

“ที่ตำหนักก็ไม่ได้เช็ดถู”

“...”

“ที่หลบหน้าข้า เพราะไม่อยากทำใช่รึไม่”

“เปล่าจ้ะ ข้าอยากทำ ข้าเต็มใจทำ”

เดือนอ้ายรีบเงยหน้าขึ้นมาปฏิเสธเพราะทุกอย่างที่พ่อครูแสงไฟพูดออกมา เขาไม่เคยเอ่ยปากสั่งแต่เป็นเธอที่เสนอขอทำ ด้วยเพราะอยากตอบแทนที่พ่อครูแสงไฟช่วยรักษาอาการเจ็บไข้

หน้าที่ของหญิงสาวทุกคน ที่จะต้องทำเมื่อออกเรือน

“แล้วเหตุใดจึงไม่ทำ ไม่ไปหาข้า”

“ข้าคิดไว้ว่าจะไปวันพรุ่งจ้ะ และที่ไม่ได้ไปทุกวันเช่นเดิม เพราะข้าดีขึ้นแล้ว”

“งั้นรึ”

พ่อครูแสงไฟตอบรับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแล้วลุกขึ้นยืนเพื่อเดินมาย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเดือนอ้าย ทำให้เธอแทบจะกลั้นหายใจกับความใกล้ชิด

และไม่เพียงเท่านั้นพ่อครูแสงไฟยังวางมือข้างซ้ายของตัวเองลงบนมือเล็กข้างขวาของเดือนอ้าย ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นวางทาบแก้มซ้ายของเธอ

“ตัวยังร้อนอยู่มาก แต่มือกลับเย็นเฉียบ”

เดือนอ้ายนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อมองพ่อครูแสงไฟไม่ละสายตา และอยากจะบอกพ่อครูเหลือเกินว่าอาการเหล่านี้มิใช่อาการเจ็บไข้ แต่มันคืออาการของคนที่กำลังเขินอายและหลงรักพ่อครูอย่างถอนตัวไม่ขึ้น