ม่านรักครองพนา ตอนที่ 7

สองวันต่อมา

เรือนเดือนอ้าย

ใบหน้าของหัวสวมที่มีลวดลายการวาดเขียนและแกะสลักงดงามไม่ต่างไปจากใบหน้าที่ถูกปิดบัง ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง ๆ ดวงตาทั้งสองข้างเรียวรีและวาดเขียนเป็นรูปดอกทัดรักทัดยังใบหูซ้าย ก้มหน้ามองสิ่งของที่ถูกทำอย่างประณีตในมือเรียวทั้งสอง

เดือนอ้ายมองพวงดอกพุ่มแดงที่ทำจนเสร็จสิ้นในมือด้วยความใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แม้ว่าแววตาจะเศร้าหมองไม่ได้เป็นประกายสดใสเหมือนครั้งก่อน ๆ ที่ทำไปถวายพ่อครูแสงไฟเพื่อกราบไหว้หัวสวมด้วยตัวเอง

ซึ่งพวงดอกพุ่มแดงนั้นจะถูกทำขึ้นเพื่อใช้ในพิธีเลือกคู่ แต่นอกเหนือจากนั้นก็ยังใช้เป็นเครื่องกราบไหว้หัวสวม โดยปกติแล้ววันนาแม่ของลัลนาจะเป็นผู้ที่ทำเครื่องสักการะไปถวายพ่อครูแสงไฟและพ่อครูเปลวเทียนซึ่งแต่ละปีจะทำการเปลี่ยนเพียงแค่หนึ่งครั้ง แต่เดือนอ้ายผู้ที่ชอบร้อยพวงดอกพุ่มแดงมักจะทำเปลี่ยนให้พ่อครูแสงไฟอยู่บ่อยครั้งแม้ว่าพวงเก่าจะไม่ได้แห้งหรือเหี่ยวเฉาก็ตาม

ซึ่งพ่อครูแสงไฟก็ไม่ได้ว่าอะไร หากเดือนอ้ายอยากทำถวายเขาก็พร้อมที่จะรับไว้ด้วยความเต็มใจ แต่เมื่อผู้อื่นทำให้เขากลับไม่รับ

“เดือนอ้าย”

“เสร็จแล้วจ้ะแม่”

เมื่อได้ยินเสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้นหน้าประตูเรือน เดือนอ้ายก็ละสายตาจากพวงดอกพุ่มแดงที่อยู่ในมือแล้วเงยหน้าขึ้นมองไปยังประตูพร้อมกับตอบรับเสียงใส แล้วลุกขึ้นยืนจากบริเวณข้างหน้าต่างที่เธอนั่งร้อยพวงดอกพุ่มแดงตั้งแต่เช้าเพื่อนำไปให้ผู้เป็นแม่

เดือนงามส่งยิ้มให้ลูกสาวหลังจากที่เดือนอ้ายเปิดประตูและก้าวเดินออกไปหา เมื่อเห็นพวงดอกพุ่มแดงที่ร้อยอย่างสวยงามดูแปลกตา ก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงชื่นชม

“งามนัก แม่ไม่เคยเห็นพวงดอกพุ่มแดงเช่นนี้มาก่อน ดอกไม้สีขาว ๆ นี้เอ็งได้มาจากที่ใดรึ”

เดือนงามรับพวงดอกพุ่มแดงไปจากมือเดือนอ้ายแล้วมองพวงดอกพุ่มแดงที่ในส่วนของวงคล้องมีความกว้างพอสมควร ถูกร้อยด้วยดอกไม้สีขาวดอกเล็ก ๆ ซ้อนทับกันจนมีความหนา และนำส่วนปลายทั้งสองด้านมาบรรจบกันโดยมีดอกพุ่มแดงดอกใหญ่ร้อยล้อมรอบและมีอุบะห้อยระย้าลงมาจำนวนห้าสาย ซึ่งแต่ละสายก็ถูกร้อยด้วยดอกสีขาวเล็ก ๆ และในส่วนของปลายก็เป็นดอกพุ่มแดง

“ในตำราเรียกว่า ดอกมะลิ จ้ะแม่ มีกลิ่นหอมตั้งแต่ยังเป็นดอกตูม หากบานสะพรั่งก็จะยิ่งส่งกลิ่นหอม”

“งั้นรึ แม่ไม่เคยเห็นมาก่อน”

“ข้าก็ไม่เคยเห็นจ้ะ เคยเห็นแต่ในตำรา คืนก่อนข้าบังเอิญได้กลิ่นจึงเดินตามไปดูเห็นมันขึ้นอยู่เป็นกลุ่มในป่าจึงเก็บกลับมาด้วย”

“แอบเข้าไปในป่ายามค่ำมืดผู้เดียวอีกแล้วรึ”

“...ข้านอนไม่หลับจ้ะแม่”

“นอนไม่หลับอย่างไรก็อย่าได้ออกไปเดินเพ่นพ่านเช่นนี้อีก ยิ่งในป่า ยิ่งไม่ควร”

“จ้ะแม่”

เดือนงามพูดกำชับและมองเดือนอ้ายอย่างไม่สบายใจ เพราะหากอยู่เรือนเดียวกันก็ยังพอจะสอดส่องดูแลเดือนอ้ายได้ แต่เมื่อไม่ได้อยู่ด้วยกันพอค่ำมืดต่างคนต่างนอนหลับ เดือนอ้ายจะออกไปไหนหรือทำอะไรเธอก็ไม่รู้

“แม่รีบไปเถิด หากสายจะถวายไม่ทัน”

“เอ็งไม่ไปรึ”

“แม่ไปผู้เดียวน่ะดีแล้ว ข้าไปบ่อย ๆ ก็เกรงว่าผู้อื่นจะมองพ่อครูแสงไม่ดี”

“ไม่มีผู้ใดคิดเช่นนั้นหรอก”

“ไม่มีผู้ใดไม่คิดเสียมากกว่า”

พูดจบเดือนอ้ายก็จับต้นแขนเล็กของผู้เป็นแม่ให้หันหลังแล้วเดินลงไปจากเรือน แล้วยืนมองแผ่นหลังเล็กเดินถือกระจาดผลไม้และพวงดอกพุ่มแดงที่เดือนอ้ายตั้งใจทำไปถวายพ่อครูแสงไฟ ซึ่งเดือนอ้ายทำทั้งหมดสองพวง

“เพียงแค่ฝากของไป แม่เฒ่าคงจะไม่ว่าอะไร”

เอ่ยพูดกับตัวเองเสียงเบาสายตาที่มองไปยังเรือนไม้ของพ่อครูแสงไฟก็หม่นแสงแสนน่าสงสาร แล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเดินก้มหน้ากลับเข้าไปในเรือนของตน

 เรือนพ่อครูแสงไฟ

เสียงกรีดร้องที่ดังออกมาจากในตำหนักของพ่อครูแสงไฟทำให้เดือนงามที่เดินเข้าไปใกล้พลันหยุดชะงัก แล้วหันไปมองยังผู้คนที่ยืนจับกลุ่มชะเง้อมองมายังเรือนพ่อครูแสงไฟด้วยความสงสัย

“เกิดเหตุใดขึ้นรึ”

“อีขวัญมันถูกผีเข้า!”

“ผีเข้ารึ”

“เออ! มันเข้าไปในป่า กลับมาก็จับไข้นอนซมอยู่หลายวัน พ่อแม่มันเห็นท่าไม่ดีจึงพามาหาพ่อครูแสงไฟ ข้าเห็นกับตาว่าเพียงแค่มันก้าวขาเหยียบบันไดเรือนพ่อครูแสงมันก็กรีดร้องจนข้าตกใจขวัญกระเจิง!”

หญิงวัยกลางคนที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ที่พ่อแม่ของขวัญพาลูกสาวของตนมาหาพ่อครูแสงไฟเอ่ยพูดให้เดือนงามฟัง ทำให้ผู้คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลแล้วได้ยินด้วยต่างพากันพูดคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นจนเกิดเสียงดังเซ็งแซ่

“เงียบเสียง พ่อครูแสงกำลังทำพิธี”

ผืนฟ้าที่กลับมาจากหาผลไม้แล้วเห็นผู้คนยืนชะเง้อมองมายังเรือนพ่อครูแสงไฟจึงเดินมาดูด้วยความอยากรู้ แต่เมื่อได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นรวมทั้งได้ยินเสียงสวดท่องบริกรรมคาถาที่ผู้อื่นไม่ได้ยิน ก็เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบก่อนจะเดินจากไป ทำให้พวกชาวบ้านต่างพากันปิดปากและเดินแยกย้ายกลับไปชะเง้อมองเงียบ ๆ ที่เรือนของตน

ส่วนเดือนงามที่ตั้งใจจะนำผลไม้และพวงดอกพุ่มแดงของเดือนอ้ายมาถวาย ก็ก้มหน้ามองของในกระจาดแล้วเดินหลบเลี่ยงออกห่างจากเรือนของพ่อครูแสงไฟไปนั่งยังแคร่ไม้หน้าเรือนผู้อื่นเพื่อรอ