ม่านรักครองพนา ตอนที่ 3

เรือนพ่อครูแสงไฟ

เดือนอ้ายก้มหน้าเดินตามหลังพ่อครูแสงไฟกลับมาที่เรือน หลังจากที่ก่อนหน้านี้พ่อครูแสงไฟอยู่กับเธอจนซักผ้าเสร็จ และเมื่อเดือนอ้ายกลับมาตากผ้าที่หลังเรือนของตน พ่อครูแสงไฟก็เดินเอามือไพล่หลังตามเธอมาและหยุดยืนมองเข้าไปในป่าอยู่ไม่ไกลจากเดือนอ้าย โดยไม่ยอมกลับเรือนตัวเอง

เดือนอ้ายที่ตากผ้าเสร็จจึงเอ่ยปากพูดว่าขอไปที่เรือนพ่อครูเพื่อจะยกตะกร้าผ้าของพ่อครูแสงไฟมาไว้ที่เรือนแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาไปซักให้ พ่อครูก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากเดินนำเดือนอ้ายกลับมาที่เรือน

โดยมีสายตาของแม่เฒ่าที่นั่งอยู่ชานหน้าเรือนมองทั้งคู่ด้วยใบหน้านิ่งเรียบ

เมื่อเดินมาถึงเรือนพ่อครูแสงไฟ เดือนอ้ายก็เดินแยกไปที่เรือนนอนของพ่อครูเพื่อหวังจะรีบยกตะกร้าผ้าแล้วรีบกลับเรือนของตน แต่เจ้าของเรือนที่เดินขึ้นบันไดไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูตำหนักก็หันมามองเธอแล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“บนหิ้ง ฝุ่นเกาะหนาแล้ว”

“...เช่นนั้นพ่อครูนั่งรออยู่ข้างนอกก่อนได้รึไม่ ข้าจะเข้าไปทำให้จ้ะ”

เมื่อได้ยินเดือนอ้ายเอ่ยพูดพ่อครูแสงไฟก็หันหน้ากลับมามองประตู และผลักเปิดเข้าไปพร้อมกับก้าวขาเดินเข้าไปข้างในอย่างไม่ยอมทำตามที่เดือนอ้ายบอก

“ดื้อ”

เสียงเล็กเอ่ยพูดกับตัวเองเบา ๆ แล้วเดินลงจากเรือนนอนของพ่อครูเพื่อลงมาตักน้ำในตุ่มใบเล็กข้างบันไดใส่อ่างดินเผาขนาดไม่ใหญ่มาก พร้อมกับหยิบผ้าผืนแดงที่ไว้สำหรับเช็ดถูตำหนักโดยเฉพาะซึ่งคนที่จัดเตรียมของพวกนี้ไว้ก็คือเดือนอ้าย แล้วเดินขึ้นบันไดเพื่อตามพ่อครูแสงไฟเข้าไปในตำหนักที่มีทางเดินเชื่อมต่อกับเรือนนอน

เดือนอ้ายค่อย ๆ คลานเข่าเข้าไปใกล้หิ้งบูชาที่วางตั้งอยู่ด้านหลังพ่อครูแสงไฟที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ด้านหน้า ซึ่งตอนนี้เดือนอ้ายเห็นว่าพ่อครูแสงไฟกำลังนำสายสิญจน์สีแดงมาถักร้อยเป็นเส้นหนาแต่ไม่รู้ว่ามันคือสิ่งใด

เดือนอ้ายละสายตาจากของในมือพ่อครูแล้วหันมามองหิ้งบูชาเพื่อทำการเช็ดถูตามชั้นไม้อย่างเบามือด้วยกลัวว่าจะไปโดนของบนหิ้ง แต่ในตอนที่เดือนอ้ายเอื้อมแขนมาด้านหลังพ่อครูเพื่อเช็ดถูหิ้งเนื่องจากตัวเธอนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นห่างจากเขาพอสมควร ก็พอดีกับที่พ่อครูหันหน้ามาทางฝั่งที่เธอนั่งอยู่แล้วเอื้อมมือมาหยิบของที่วางอยู่บนพานซึ่งพานนั้นวางอยู่บนหิ้งด้านหลังจนทำให้ใบหน้าของทั้งสองเกือบจะชนกัน

ซึ่งจุดที่เกือบจะสัมผัสกันนั้น ก็คือหน้าผากของเดือนอ้ายและปากของพ่อครูแสงไฟ

“...”

“เหตุใดถึงไม่ขยับเข้ามา”

“...นั่งตรงนี้ก็ถึงจ้ะ”

“ถึงอย่างไร เอื้อมจนสุดแขน”

พูดจบพ่อครูแสงไฟที่เอื้อมมือมาหยิบมีดเล็กบนพานก็กลับไปนั่งหลังตรงแล้วทำสิ่งที่ค้างไว้ต่อ ราวกับก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงแค่เดือนอ้ายเท่านั้นที่นั่งหัวใจเต้นแรงและร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าเหมือนกำลังจะเป็นไข้

เดือนอ้ายก้มหน้าก้มตาเช็ดถูหิ้งบูชารวมทั้งพื้นเรือนอย่างตั้งใจโดยไม่เงยหน้าขึ้นไปมองพ่อครูแสงไฟเลยสักครั้ง แต่ก็รู้สึกได้ว่าถูกคนที่นั่งอยู่หน้าหิ้งบูชามองเธออยู่เป็นระยะ

“เสร็จแล้วจ้ะ”

“อืม”

“ข้าขอเข้าไปยกตะกร้าผ้าในเรือนพ่อครูนะจ๊ะ”

“อืม”

“...”

“มานั่งตรงหน้าข้า”

แต่ก่อนที่เดือนอ้ายจะคลานออกไปถึงประตูพ่อครูแสงไฟก็เอ่ยพูดให้เธอกลับมา ซึ่งเดือนอ้ายก็หันกลับมามองพ่อครูด้วยความสงสัยแต่ก็ยอมคลานกลับมานั่งลงตรงหน้าพ่อครูแสงไฟอย่างว่าง่าย โดยเว้นระยะห่างจากเขาพอสมควร

“เข้ามาอีก”

“...”

“เข้า มา อีก”

“...”

พ่อครูแสงไฟมองเดือนอ้ายด้วยความรู้สึกที่เริ่มไม่พอใจ ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนจิตนิ่ง แทบไม่เคยโกรธหรือหงุดหงิดสิ่งใดเพราะมันจะทำให้จิตของเขาไขว้เขวจนท้ายที่สุดก็จะควบคุมตัวเองไม่ได้

แต่วันนี้ที่ได้เห็นท่าทีของเดือนอ้ายหลังจากที่เธอหลบหน้าเขามาหลายเดือน กลับทำให้พ่อครูแสงไฟทำจิตให้นิ่งเช่นที่ผ่านมาไม่ได้

“ส่งแขนซ้ายมา แล้วหงายมือขึ้น”

เดือนอ้ายทำตามที่พ่อครูแสงไฟบอกแล้วมองข้อมือเล็กของตัวเองที่เธอนั้นมองเห็นสีผิวที่แท้จริงคือผิวขาวซีด แต่พ่อครูและคนอื่น ๆ จะเห็นเป็นสีผิวที่ดำสนิทเหมือนที่เธอเห็นพ่อครูเช่นเดียวกัน

มองกำไลเชือกสีแดงที่นำสายสิญจน์เส้นเล็ก ๆ มาจับช่อให้มีความหนาและถักร้อยไขว้กันคล้ายเปียของเครื่องสักการะ ซึ่งพ่อครูใช้มือทั้งสองข้างจับปลายของมันไว้ทั้งสองฝั่งและนำมาวางลงบนข้อมือเล็กของเดือนอ้าย พร้อมกับเอ่ยท่องบริกรรมคาถาในขณะที่มือก็ยกกำไลเส้นนั้นรูดจากข้างล่างขึ้นมาข้างบนทั้งหมดสามครั้ง

เมื่อสิ้นเสียงสวดท่องก็ผูกมัดเงื่อนตายซึ่งเดือนอ้ายสังเกตเห็นว่า ระยะของเปียนั้นพอดีกับข้อมือของเธอเลย

“เดี๋ยวก็หาย”

เดือนอ้ายค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของฝ่ามือใหญ่ที่วางมือลงบนหัวของเธอแล้วลูบเบา ๆ น้ำเสียงที่เอ่ยพูดก็อบอุ่น และแม้ว่าจะไม่เห็นใบหน้าและสายตาของพ่อครูแสงไฟแต่เดือนอ้ายกลับรู้สึกว่าสายตาที่พ่อครูแสงไฟมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความเมตตาและใจดี

“ไม่หายหรอกจ้ะ ข้าไม่มีทางหาย อีกไม่ช้าไม่นานก็จะ...ต้องตาย”