บทที่ 2 สมัครงาน 4

เธอชื่ออิงฟ้า เพิ่งเรียนจบจากเมืองนอกมาหมาดๆ มารดาของหล่อนเป็นเพื่อนรักเก่าแก่ของคุณหญิงปภาดา ท่านจึงเอ็นดูรักอิงฟ้าเหมือนลูกเหมือนหลานมาตั้งแต่เด็กๆ ดังนั้นอิงฟ้าจึงสนิทสนมกับทุกคนในบ้านและวางท่าเหมือนเจ้านายคนหนึ่งของบ้านพรหมเทพแห่งนี้

“คุณผู้หญิง คุณหนูอิงฟ้าคะ... หมอนพาคนดูแลคุณชายมาให้พิจารณาค่ะ”

“มาแล้วเหรอหมอนวดคนใหม่ ความจริงแล้วไม่เห็นต้องจ้างหมอนวดมาให้เกะกะเลยนะคะ อิงมาเยี่ยมพี่พีทุกวัน ช่วยนวดให้ได้อยู่แล้ว”

“อิงฟ้า... อย่าเสียมารยาทสิจ๊ะ พี่พียังเดินไม่ถนัด ถ้าไม่มีนักกายภาพบำบัดมาช่วยฝึกกล้ามเนื้อแล้วเมื่อไหร่จะหายล่ะจ๊ะ หมอนยกน้ำมาต้อนรับแขกด้วย”

คุณหญิงปภาดาปรามอิงฟ้าอย่างอ่อนโยน ท่านมียศศักดิ์เป็นถึงเจ้านายราชสกุลแต่ก็ไม่เคยถือตัว ทุกคนจึงเกรงใจและให้เกียรติคุณหญิงมาก กาโตะนึกชื่นชมว่าคุณหญิงยังสะสวยทั้งที่ล่วงเข้าสู่วัยกลางคนนานแล้ว ท่านแต่งตัวง่ายๆ แต่ดูสง่างาม พร้อมต้อนรับแขกผู้มาเยือนได้โดยไม่ต้องวิ่งไปเปลี่ยนชุด เขาจึงแอบโล่งใจที่คุณหญิงปภาดาไม่ใช่คุณหญิงที่ชอบชี้นิ้วตวาดแว้ดๆ ทำทรงผมตีโป่งแต่งหน้าหนาเตอะเหมือนอย่างในละครทีวี แต่ถ้ายัยอิงฟ้าล่ะก็... ใช่เลย

กาโตะลงความเห็นว่าหล่อนดัดจริต ขี้อวดและน่าหมั่นไส้ อิงฟ้าไขว่ห้าง ดวงตากลมโตยิ่งดูน่ากลัวเมื่อเธอใส่คอนแทคเลนส์บิ๊กอายและทำแก้มป่องๆ ให้ดูน่ารัก แต่มันได้ผลเพราะทำให้ทุกคนเอ็นดู พวงผมหนานุ่มส่งกลิ่นหอมติดกิ๊บรูปหมีสีชมพูทำให้อิงฟ้าถูกชมเสมอว่าสวยใส ชาติตระกูลดี แต่งตัวเลิศหรูมีรสนิยมแต่ปากนี่สิ... สุนัขอยู่ในนั้นเป็นฝูง 

“เอ้า! ยืนบื้ออยู่นั่นแหละ เห็นฉันกับคุณแม่เป็นหัวหลักหัวตอรึไง?! ไม่รู้รึว่าฉันเป็นใคร”

อิงฟ้าไม่มีอะไรทำก็เหวี่ยงใส่ ต่อมความจำของพวกคนรวยมักจะพิการเสมอ คนพวกนี้น่าสงสารเพราะขนาดตัวเองยังจำชื่อไม่ได้ ต้องเที่ยวถามคนโน้นคนนี้ไปทั่ว กาโตะก็เลยตอบออกไปตรงๆ ตามความจริง

“ไม่ทราบครับ”

“เอ๊ะ! ที่บ้านไม่มีทีวีรึไง ฉันเล่นละครตั้งสองเรื่องเลยนะ”

“ผมไม่ดูละครไทยครับ” อิงฟ้าถลึงตาใส่ เสื้อผ้าหน้าผมของกาโตะคงดูเหมือนเว็บไซด์กูเกิ้ลที่คิดจะถามอะไรก็ตอบได้ แต่ขอโทษทีเถอะ เลขบัตรประชาชนของเขามีเลขอะไรบ้าง เขายังจำไม่ได้เลย ละครทีวีน้ำเน่าก็ไม่ได้ดูเพราะเขาไม่ชอบ แล้วนี่จะแน่ใจเหรอว่าเขาจะรู้ชื่อยัยบาร์บี้นี่ ถ้าถามว่าป้าสมรเลียนแบบพฤติกรรมป้าๆ จากใครมา คำตอบก็ต้องเป็นอิงฟ้าอย่างไม่ต้องสงสัย ทั้งเบ่งทั้งกร่างเสียจนตัวพอง

“เชิญเข้ามาสิจ๊ะ ขอโทษด้วยที่เร่งให้หนูมาสัมภาษณ์กะทันหัน ฉันคงทำให้หนูวุ่นวายแย่” คุณหญิงกล่าวอย่างอารีจนกาโตะใจชื้นขึ้น

“สะ...สวัสดีครับ ขอบคุณที่ให้โอกาสโตะเข้ามาสัมภาษณ์งานวันนี้นะครับ”

กาโตะลนลานทำอะไรไม่ถูก ตอนยกมือไหว้ผู้ใหญ่ก็เลยทำซองเอกสารหลักฐานสมัครงานหล่นกระจาย อิงฟ้าจึงชักสีหน้า ความเงอะงะยืดยาดของเจ้าแว่น ทำให้คุณหนูอิงฟ้ารู้สึกไม่ถูกชะตากับเขาอย่างแรง แต่คุณหญิงปภาดายกมือรับไหว้จากกาโตะอย่างมีเมตตา แม้ว่าจะยิ้มแย้มแต่ก็มีร่องรอยหนักอกหนักใจแฝงอยู่ ท่านถอนหายใจบ่อยๆ จนเขาสังเกตได้

“หน้าตาน่าเอ็นดู ผิวพรรณขาวสะอาดดีนะ ท่าทางใช้ได้” คุณหญิงเอ่ยชม

“ยืนอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ เจ้าของบ้านยังไม่สั่งให้นั่ง ไร้มารยาทจริงๆ”

“ขะ...ขอโทษครับ”

กาโตะเด้งตัวออกจากเก้าอี้ทันทีทั้งที่ยังไม่ทันหย่อนก้นเลยด้วยซ้ำ อิงฟ้าเชิดหน้าใส่ แสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้อนรับคนต่างชนชั้น ครอบครัวอิงฟ้าทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างทั่วไปขนาดใหญ่โต รับสัมปทานจากหน่วยงานรัฐและเอกชนมากมาย ทั้งสร้างทางด่วน ท่าเรือ อาคารสนามบินและตึกสูงทั่วประเทศ แถมเป็นเด็กปั้นของค่ายละครทีวี อิงฟ้าก็เลยเชิดหน้า ไม่สนใจใคร โชคดีที่คุณหญิงท่านมีเมตตาและใจดีเหมือนแม่พระ คุณหญิงชวนเขานั่งด้วยอัธยาศัย ไม่ได้แสดงท่าเป็นเจ้านาย หรือทำตัวเหนือกว่าแล้วเหยียดคนอื่นอย่างที่ป้าทีวีพูลกับยัยซาตานชอบทำเป็นนิสัย 

“ชื่ออะไรน่ะเรา? แต่งตัวเฉิ่มเชยเสียจริง”

“ผมชื่อกาโตะ ชื่อจริงการันต์ นาวาพิทักษ์ครับ” อิงฟ้ามองกราดพลางเบ้ปาก แต่ก็แอบหันไปยิ้มพอใจกับป้าสมร เพราะถูกใจที่ป้าสมรคัดคนหัวอ่อนมาให้เธอข่มเล่น กาโตะดูจืดสนิท ไม่มีอะไรสะดุดตาเลยสักอย่างผิดกับคนก่อนที่ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนม แต่งหน้าแต่งตา ทำกิริยาจงใจยั่วผู้ชายแถมยังบังอาจขึ้นเตียงกับพี่พีของเธออีกต่างหาก อิงฟ้าก็เลยไล่ตะเพิดเหมือนหมูเหมือนหมาออกไปเลย

“ขอบใจหนูมากนะที่อุตส่าห์มา ฉันต้องการคนช่วยดูแลลูกชายฉัน”

“ละ...ลูกชาย? ลูกชายของคุณหญิงไม่สบายหรือครับ?” กาโตะเหวอ เพราะนึกว่าจะต้องดูแลคนชราที่เคลื่อนไหวไม่ถนัดเสียอีก