บททั้งหมดของ The Scumbag’s Regret: I Married a Trillionaire: บทที่ 91 - บทที่ 100

Napakalayo ng restaurant na napili ni Andrea. Kung titingnan mula sa labas, halos walang ibang sasakyan na nakaparada at napaka tahimik ng paligid. Ang mga ilaw ay medyo madilim, nagbibigay ng isang nakakakilabot na aura. Nang makaupo si Riona sa pwesto nila, lalong lumakas ang kutob niya. Isang malamig na hangin ang tila yumakap sa kanyang balikat.Pasimple niyang iginala ang kanyang paningin sa halos walang-taong bulwagan. Tumingin siya kay Andrea, na noon ay abalang-abala sa pagtingin sa menu habang may nakapaskil na napakatamis na ngiti sa labi."Medyo malayo yata itong napili mong lugar, Andrea. Wala masyadong dumadaang sasakyan at sobrang tago," kalmado ngunit may diin na pansin ni Riona.Ibinaba ni Andrea ang menu, nagpangalumbaba at umarteng inosenteng-inosente. "Naku, pasensya na! Gusto ko lang kasing makabawi sa'yo at mag-iwan ng magandang impresyon!" malambing na tugon ni Andrea. "Sikat na sikat ang mga pagkain dito kahit medyo tago! Sulit na sulit dito, pangako! Ay, nga

Hindi na sila sinulyapan pa ni Ezequiel. Dire-diretso siyang lumapit sa kama at lumuhod sa gilid ng dalaga."Riona?" Nang maramdaman ni Riona ang pamilyar at malamig na amoy ng cedarwood at mint na pumalibot sa kanya, tila unti-unting nahawi ang nakakasulasok na amoy ng kwarto. Pilit niyang inaninag ang lalaki. Guni-guni niya ba 'to?"E-Ezequiel?Kusang lumabas ang pangalan nito sa kanyang nanginginig at paos na labi. Dahil sa matinding init na nararamdaman, ang instinct ng kanyang katawan ay maghanap ng malamig. Walang pag-aalinlangan, inabot niya ang lalaki at mahigpit na kumapit sa damit nito."Ang init… Ezequil, please… Tulongan mo ako, ang init-init.” Nagdilim nang husto ang mga mata ni Ezequiel nang makita ang epekto ng lason sa dalaga. Mabilis niyang hinubad ang kanyang black trench coat at mahigpit itong ibinalot sa buong katawan ni Riona. Pagkatapos ay maingat niya itong binuhat gamit ang kanyang mga bisig.Ang babaeng nasa mga braso niya ay hindi mapakali. Ikinikiskis ni

Maingat na ibinaba ni Ezequiel si Riona mula sa kanyang mga bisig. Ngunit dahil nanlalambot ang binti ng dalaga, muntik na itong matumba. Mabilis siyang kumapit sa braso ni Ezequiel para hindi tuluyang sumadsad sa sahig.Hubad ang itaas na bahagi ng katawan ni Ezequiel dahil sa pagkapunit ng polo nito kanina sa loob ng sasakyan. Ibinato niya ang suot niyang black trench coat sa malapit na sofa at humugot ng malalim na hininga, pilit na pinapakalma ang sariling sistema.Sa kabilang banda, halos lumutang na ang utak ni Riona. Halos wala na rin siya sa katinuan sa mga oras na yun. Ang tanging nararamdaman niya ay ang nag-aapoy sa kanyang sistema na naghahanap ng malamig na tubig pero parang hindi ata tubig ang gusto niya kung ‘di ang lalaking nasa harapan niya. “Ito na yata 'yon. Sisimulan niya na,” isip ng inosenteng ngunit desperadang utak ng dalaga. Kaba at matinding pangangailangan ang bumalot sa kanya.Tumiyad siya at muling ibinalot ang mga nanginginig na braso sa batok ng bilyona

Sa loob ng kwarto, nakasandal si Riona sa pinto habang sapo-sapo ang dibdib na halos sumabog na sa sobrang bilis ng tibok.“Ang rupok mo, Riona!” sigaw niya sa sarili. “Konti na lang bibigay ka na talaga sa kaniya! Ang sama-sama niyang lalaki! Ginagamit niya lang ang kagwapuhan niya para paikutin ka!”Pagkatapos magbihis, maingat niyang binuksan ang pinto. Bumalik na si Ezequiel sa sofa. Malamig na ang aura nito, nakahalukipkip habang may binabasa sa isang tablet. "U-Uhm, nakapagpalit na ako," pabulong na paalam ni Riona. "Thank you sa damit. Palalabhan ko na lang muna tapos isasauli ko na lang sa'yo. Uuwi na ako."Hindi man lang lumingon si Ezequiel sa kanya. "Magpapadala ako ng driver para ihatid ka.""Wag na! Kaya kong umuwi mag-isa!"Bago pa man makasagot ang lalaki, mabilis na lumabas ng penthouse si Riona. —Samantala nang makauwi si Riona agad siyang umupo sa kanyang office chair. Hindi siya pwedeng magpahinga. Kailangan niyang malaman kung anong nangyari sa babaeng nagtangka

"Ginamit niya 'yung bata at inangkin niya pa ang utang na loob na dapat ay sa pamilya mo. Ang kapal ng mukha niya!"Nang marinig iyon, isang malamig na ngiti lang ang ibinigay ni Riona."Katangahan niya 'yon," matapang na sagot ni Riona. "Wala na akong pakialam sa kanya. Ang gusto ko na lang makita ngayon ay ang mukha niya kapag nalaman niyang peke ang sinasamba niya at ang anak na inaalagaan niya ay galing sa semilya ng iba."Lumiwanag ang mga mata ni Wyeth, napalitan ng isang mapanganib na kislap ang galit niya kanina. Umayos siya ng upo at tinapik ang mga daliri sa mesa."Salamat sa mga ebidensyang 'to, Riona," malalim at seryosong wika niya. "Importante sa akin 'to. Ang anak ko, ang dugo ng isang Winston, kukunin ko siya sa kanila.” Isang nakakamatay na ngisi ang sumilay sa labi ni Wyeth."Pamilya Valencia? Si Magnus? Ha! Akala siguro niya siya ang Hari ng kamaynilaan! Pero kapag maling tao ang binangga mo, may malaking presyong kailangang bayaran."Tumaas ang isang kilay ni Rion