บททั้งหมดของ Nag-aapoy Na Gabi Sa Piling Ni Uncle River (SSPG): บทที่ 291 - บทที่ 300

Kenji POVAko ‘yung taong hindi ko kailanman pinangarap ang engrandeng kasal. Hindi ko kailangan ng libo-libong bisita. Hindi ko kailangan ng napakaraming media. Lalong hindi ko kailangan ng mga taong makikipagkamay lang sa akin para sa negosyo.Kung ikakasal man ako, isa lang ang matagal ko nang hinihiling. Ito ay ang maikasal ako sa tapat ng waterfalls at hindi sa harap ng simbahan.Gusto ko lang ‘yung tahimik ‘yung lagaslas ng tubig at huni ng mga ibon ang maririnig kapag kinasal.Noong bata pa kasi ako, madalas akong isama ng mga magulang ko sa mga talon kapag bakasyon. Doon ko unang naramdaman kung gaano katahimik ang mundo kapag wala kang naririnig kundi ang kalikasan lang.Simula noon, sinabi ko na sa sarili ko na kung darating ang araw na ikakasal ako, gusto kong magsimula ang bagong kabanata ng buhay ko sa harap ng isang waterfalls.At mukhang darating na ang araw na iyon. Kahit pa kontrata lamang ang magiging kasal namin ay gusto ko pa ring tuparin ang pangarap kong iyon.Ka

Vesper POVTahimik lang ako pero kasado na ang lahat ng plano ko. Hindi kasi puwedeng magsayang oras. Ang nasimulan ay hindi na puwedeng itigil pa. Kahit pa sinabi ni Uncle Kenji na tigilan ko si Jalipa, hindi ko puwedeng sundin iyon. Kalaban siya at kahit hindi siya totoong kadugo ni Atalia, pamilya pa rin ang turingan nila.Maya maya, bumukas ang malaking pintuan ng office ko. Pumasok si Yaya Jaslly, isa sa mga kasambahay sa villa ni Uncle Kenji. Isa rin sa mga taong inilagay ko roon upang magsilbing mata at tainga ko.Sumandal ako sa swivel chair nung makita ko siya dahil alam kong may hatid siyang balita sa akin. Sinabihan ko kasi siya na huwag tutungo rito sa mansion ng walang siyang mahalagang sasabihin.“Well?” I crossed my arms. “What do you have for me?”Yumuko muna siya para magbigay galang sa akin. “Ma’am Vesper, may mahalaga po akong nalaman.”Napansin ko oang kabado siya. Ibig sabihin, malaking balita ang dala niya. Sana naman ay good news, ayoko kasing masira ang mood ko

Jalipa POV“Diyan ka na nga, nakakairita kang tignan sa pagtitig diyan sa bracelet mo,” inis na sabi ni Rapha.Tinignan ko siya at saka inirapan. “Selos ka lang, e!” tukso ko.“Asa ka!” sagot agad niya, pero iniwan na nga ako rito sa veranda. Kinuwento ko kasi sa kaniya ang nangyari kahapon, kung paanong wala na ang cast sa braso ko.Sakto namang umilaw ang screen ng phone ko pag-alis niya. Agad kong nakita ang pangalan ni Kreg Molave. Ilang araw din siyang walang paramdam, tapos heto, may eksena na naman. Ano na naman kayang kailangan niya?Binuksan ko ang Starbook message niya.“Good morning, Jalipa. Can I ask you a favor?”Napataas ang kilay ko. Favor na naman. Hindi na naubusan ng favor.Nag-reply naman agad ako. “Ano ‘yon?”Halos wala pang isang minuto ay nag-typing na ulit siya.“Can you come with me to Baguio? Just for two days.”Namilos ang mga mata ko sa nabasa kong reply niya.Dalawang araw? Sa Baguio? Ano na naman kayang binabalak niya?Agad akong nag-type pa reply-an siya.

Jalipa POVMakalipas ang ilang oras na biyahe, unti-unti nang bumungad sa amin ang malamig na simoy ng hangin ng Baguio. Napababa ako ng bahagya ng bintana ng sasakyan, kaya agad na sumalubong sa mukha ko ang preskong hangin ng Baguio.“Ang sarap!” Napapikit pa ako habang hinihigop ang malamig na simoy ng hangin.Napangiti si Kreg habang nakatutok ang tingin sa kalsada.“I missed this weather,” sabi naman niya.“Ako rin,” sagot ko. “Kahit hindi pa tayo nakakababa, parang gumaan na agad ang pakiramdam ko.”Mas dumami ang mga pine tree habang papasok kami sa city. Marami ring turista ang naglalakad sa gilid ng kalsada. May mga naka-jacket. May mga may hawak na strawberry taho. May mga pamilyang nagpi-picture.Napapangiti na lang akong tumingin sa paligid.“Jalipa?”“Yes?”Biglang itinuro ni Kreg ang isang malaking estrukturang bato na nadaanan namin. “May trivia ako."Napalingon naman agad ako sa kaniya. “Aba, ikaw naman ngayon ang encyclopedia. Sige, anong trivia mo ngayon?” tanong ko

Jalipa POV“K-Kreg!” sigaw ko sa kaniya kasi natakot ako. Baka masamang tao ang babaeng nasa loob. Naisip ko, baka nga si Vesper iyon, kaya hindi agad ako sumunod. “Wait, Kreg!” sigaw ko pa ulit.Nakatutok pa rin ang tingin ko sa malaking bintana kung saan namin nakita ang misteryosong taong nakatayo kanina.Pero nung marinig ko na parang tuwang-tuwa si Kreg sa loob, doon na ako sumunod sa kaniya, pero iba pa rin ang kaba ko.Pagdating ko na rin sa loob, agad akong napatingin sa isang babaeng naka-black hoodie, maong, at combat boots. Mahaba ang buhok nitong nakapusod. Pero ang mas nakakuha ng pansin ko ay ang pana at quiver na nakasabit sa likod niya, na para bang galing sa isang survival movie.“Long time no see!” masayang sabi ng babae kay Kreg.“Grabe ka, Aira! Akala ko may multo na kanina sa bintana!” sigaw ni Kreg sa kaniya. “What are you doing here?” tanong pa niya.Napabuntong-hininga ang babae bago kumalas sa yakap ni Kreg.Napatingin sa akin ang babae. Agad itong ngumiti.“