All Chapters of ลวงรักฉบับวิศวะการบิน: Chapter 61 - Chapter 70

“...”“ไม่ต้องให้อภัยฉันก็ได้...แต่ได้โปรดฟังความจริงจากปากฉันหน่อยได้ไหม”“ฉันไว้ใจแกได้เหรอ”“ได้สิ...” สายขิมตอบกลับพร้อมมองเฟอร์ด้วยสายตาเว้าวอน แต่ใครจะรู้ล่ะ เธออาจจะหลอกเธอให้เชื่อคำลวงอย่างที่เคยเป็นก็ได้“งั้น...ฉันขออัดเสียงแกเอาไว้ด้วยได้ไหม...เป็นหลักฐานเผื่อว่าแกคิดไม่ซื่อกับฉัน” พูดพร้อมกับเดินไปหาที่นั่งใกล้ๆ“อืม...เพราะยังไง...หลังจากนี้...ฉันก็คงไม่ได้อยู่รับรู้อะไรแล้ว” สายขิมยิ้มอ่อนให้กับโชคชะตาของตัวเองอย่างเวทนาใจ“จะมาเรียกร้องความสนใจอะไรจากฉันอีก”“ไม่ได้มาเรียกร้อง แค่มาลา” ยิ่งพูด ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ปกติ ยัยนี่ต้องการอะไรจากเธอกันแน่ เฟอร์คิดอย่างชั่งใจ“รีบๆ พูดมาเถอะ ฉันมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ” ยกมือขึ้นกอดอกแล้วเอนตัวพิงไปยังพนักพิงเก้าอี้ จากนั้นก็หันไปมองทางอื่น โดยที่หูก็รอฟังสิ่งที่สายขิมจะพูดต่อจากนี้“ฉันขอโทษแกนะเฟอร์...ที่ก่อนหน้านั้นคิดไม่ดีกับแกแล้วหักหลังแกแบบนั้น...แต่ฉันรู้...ว่าสิ่งที่ฉันทำ...มันไม่ได้น่าให้อภัยเลย...แล้ววันนี้ที่ฉันมาพูดฉันไม่ได้มาขอโอกาสจากแก...ฉันแค่มาบอกความจริงทั้งหมดที่แกไม่รู้...แล้วก็มาบอกให้แกระวังตัวจากพวกอีกะท

1ปีต่อมา...หลังจากวันนั้นที่เพื่อนของเฟอร์จากโลกไปแล้ว ทำให้เฟอร์ไม่ค่อยกล้าที่จะอยู่คนเดียวอีกต่อไป ด้วยเพราะยูมิเองก็มีเรย์ที่ต้องดูแล ต้องใช้ชีวิตคู่รักด้วยกัน เธอเลยไม่อยากที่จะรบกวนทั้งคู่มากนัก จึงตัดสินใจขนของกลับบ้านแล้วปล่อยคอนโดให้คนอื่นเช่าไป แล้วพะพายก็นานๆ จะเจอกันที วันไหนที่หยุดเธอถึงจะไปหาพะพายที่คอนโด ใช้ชีวิตด้วยกันวันสองวัน หรือบางครั้งแค่วันเดียวก็มี ซึ่งเธอก็เข้าใจดี แม้หลายครั้งจะแอบงี่เง่าอยู่บ่อยๆ ก็ตาม แต่เมื่อได้ของฝากจากพะพาย ได้ไปกินอะไรอร่อยๆ ด้วยกัน ก็หายงอนแล้ว“บ้าเอ๊ย...ท้องได้ไงเนี่ย...” ร่างเล็กหยิบที่ตรวจครรภ์ขึ้นมาดู ก็พบว่ามันขึ้นสองขีด ซึ่งทำให้เฟอร์ลำบากใจอยู่ไม่น้อยขาเรียวเดินไปเดินมา จนผีในห้องตาลายไปหมด เพราะคิดไม่ตกว่าจะบอกเรื่องนี้กับพ่อของเธอยังไงดี มารู้ตัวว่าท้องก็ตอนที่พ่อกำลังทาบทามให้เธอไปแต่งงานกับเพื่อนพ่อแล้ว เอาจริงๆ พ่อของเธอก็พูดเรื่องนี้กับเธอตั้งแต่ยังเรียนไม่จบนั่นแหละแต่ตอนนั้นเธอกับเจียไปกันไม่ได้พ่อเลยต้องทาบทามคนใหม่ให้แทนแล้วตอนนี้เรียนจบมา3ปีแล้ว และพ่อก็เห็นว่าเธอควรที่จะมีครอบครัวได้แล้วด้วยจึงนัดแนะให้เธอไปดูตัววั

“ฉันรู้สึกไม่ดีเลย...ที่ต่อต้านป๊าแบบนั้น...ฉัน...ดูเป็นลูกที่ไม่ดีเลยใช่ไหม...นายรู้ไหมนี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเถียงป๊า”“เธอไม่ใช่ลูกที่ไม่ดีหรอก...เธอแค่เลือกใช้ชีวิตของเธอเอง...พ่อแม่...มีสิทธิ์ให้กำเนิด...แต่ไม่มีสิทธิ์บังคับให้ลูกเป็นแบบนั้นแบบนี้ได้ตามใจ...”“แต่ป๊าบอกว่าสิ่งที่ป๊าเลือกให้...คือสิ่งที่คู่ควร...ตอนป๊าแต่งกับป๊าตอนแรกก็ไม่ได้รักกัน...แต่สุดท้ายก็ยังไปกันได้”“เป็นเพราะป๊าเธอโชคดีต่างหากที่ทำให้ป๊าเธอได้เจอม๊า...แล้วถ้าสิ่งที่ป๊าเธอเลือกให้ผิดล่ะ...สุดท้ายแล้วเป็นป๊าเธอเองนั่นแหละที่ทำร้ายลูกเองกับมือ”“ฉันเลือกนาย...มันถูกต้องแล้วใช่ไหมพะพาย”“เธอเลือกฉัน...มันถูกต้องที่สุดแล้ว...เธอจะไม่มีวันเสียใจที่ได้ฉันเป็นสามี”แล้วหลังจากวันนั้นเธอก็ได้หนีตามเขามาอยู่ที่คอนโด โดยที่ยังไม่ได้กลับไปเคลียร์กับผู้เป็นพ่อเลย จากที่เคยได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่มีเบอร์พ่อโชว์ทุกวัน คอยโทรหาถามไถ่กันตลอด บัดนี้ก็ไม่มีแล้ว แถมพะพายก็ไปบิน กลายเป็นว่าเธอออกมาใช้ชีวิตที่นี่กับเขา กลับรู้สึกเหงาเพราะพะพายเริ่มไม่มีเวลาให้เธอเหมือนก่อนหน้าเฟอร์ : พะพาย...ฉันคิดถึงนาย เมื่อไหร่จะกลับเฟอ

“ถึงแล้ว...” หลังจากที่นั่งรถมาเกือบ20นาที พะพายก็เอ่ยขึ้น พร้อมกับดึงเบรกมือขึ้น ตามด้วยปลดเข็มขัดนิรภัยให้เธอและเขา จากนั้นก็กำชับเธอว่าอย่าเพิ่งเอาผ้าปิดตาออกส่วนเขาก็รีบลงจากรถ อ้อมไปเปิดประตูให้เธอ แล้วดึงแขนเธอออกมาจากรถ โดยใช้มือบังศีรษะของเธอเอาไว้เพราะกลัวว่าหัวเธอจะชน ทุกอย่างที่เขาตั้งใจทำคือต้องการดูแลเธออย่างดีที่สุด ดูแลดีเสมือนเจ้าหญิง ส่วนเรื่องบนเตียงนั้นดั่งทาส แต่ตอนนี้ดุเดือดกับทาสไม่ได้ เดี๋ยวลูกไหลออกมาก่อนกำหนดพอดี“พร้อมยัง” เสียงแหบพร่าก้มลงกระซิบเธอ ร่างเล็กยืนอยู่ด้านหน้าเขา โดยมีเขายืนอยู่ด้านหลัง สองมือจับไหล่มนเอาไว้แล้วเตรียมจะกระตุกผ้าปิดตาออก“พร้อมแล้ว...เปิดสักทีสิ ฉันตื่นเต้นจนฉี่จะแตกอยู่แล้ว”พรึ่บ!!ทันทีที่ผ้าปิดตาถูกพะพายดึงออก ร่างเล็กก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเบื้องหน้า พร้อมกับหัวใจที่เต้นอย่างแรง เพราะตรงหน้าเป็นบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ หน้าบ้านเป็นน้ำพุ ตรงกลางมีรูปปั้นเครื่องบินสีขาวลอยอยู่กลางอากาศ ที่เขาบรรจงสั่งทำพิเศษ ทางเข้าบ้านเป็นพื้นหินแกรนิตสีดำด้านข้างเป็นสนามหญ้า ส่วนตัวบ้านเป็นบ้านสองชั้นสไตล์นอร์ดิกสองชั้น มีที่จอดรถ5คัน พื้นที่ใช้สอย6

จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งรอ แต่ระหว่างที่รอก็นั่นหยอกเย้ากันอยู่ที่โซฟา ผลัดกันดูคลิปตลก หัวเราะคิกคักกันอย่างมีความสุข ราวกับไม่เคยผ่านความทุกข์ใจมาเลย“พะพาย...ดูนี่ดิ...คิคิ...ตลกเนอะ” คนตัวเล็กที่นอนหนุนตักแฟนหนุ่มอยู่ยื่นมือถือให้เขาดู แล้วระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกัน รอยยิ้ม แววตาที่เปล่งประกายความสุขนั้นมันทำให้ฟงที่แอบดูนั้นอดยิ้มตามไม่ได้“เห็นไหมว่าลูกมีความสุข...เฮียจะใจร้ายได้ลงคอเลยเหรอ” เสียงเหม่ยจิงเอ่ยถามสามีจากด้านหลัง“แต่นั่น...มันลูกไอ้ฝุ่นไง”“ลูกคุณฝุ่นแล้วไง ลูกเราไม่ได้แต่งงานกับคุณฝุ่นนี่...ลูกกับพ่อมันคนละคนนะ”“ถึงยังไงก็เถอะ เฮียก็ไม่ชอบมันอยู่ดี”“เฮีย...เราอาจจะเป็นคู่ที่โชคดี...ที่ดันรักกันเพราะพ่อแม่เลือกให้...แต่สิ่งที่เฮียเลือก...เฮียแน่ใจแล้วเหรอว่าเลือกให้ลูกดีแล้ว...อั๊วรู้นะว่าเฮียเองก็รักหมวยเล็ก...อยากให้หมวยเล็กเจอคู่ที่ดี...แต่อั๊วก็ไม่เห็นว่าพะพายจะไม่ดีตรงไหนเลย...ไปแอบตามสืบมาแล้วไม่ใช่เหรอ...พะพายก็ดูแลเฟอร์ได้...แล้วลูกเราก็มีความสุขดี” เหม่ยจิงพยายามเตือนสติสามี อยากให้ทุกอย่างจบด้วยดีเหมือนกัน อะไรที่เคยถูกปลูกฝังมาก็อยากจะให้เปิดใจยอมรับอะไรใ