All Chapters of ลวงรักฉบับวิศวะการบิน: Chapter 31 - Chapter 40

“ว่าแล้วไง ว่าคนอย่างนายมันไม่เคยให้อะไรใครฟรีๆ”“รู้ก็ดี จะได้รู้ว่าเวลาอยากได้อะไรจากฉัน มันต้องมีราคาที่เธอเองก็ต้องจ่ายคืนเหมือนกัน”“ใบนี้5แสน เธอต้องจ่ายฉัน5น้ำ”“วะ...ว่าไงนะ”“ตามนั้น” ไหวไหล่อย่างไม่สะทกสะท้านก่อนที่จะเดินไปจ่ายตังค์“เฮ้อ...ตั้งแต่รู้จักไอ้บ้านี่ เปลืองตัวชะมัดเลย” เดินไปก็บ่นไป“เฟอร์...” สองเท้ากำลังจะก้าวไปหาพะพาย เสียงหนึ่งก็ดึงความสนใจให้เธอต้องหันไปมอง“...” แต่เมื่อหันไปกลับเห็นเป็นสายขิมที่สภาพดูแทบไม่ได้ ใบหน้ามีแต่ร่องรอยช้ำๆ ดูอิดโรยแปลกๆหมับ!ร่างเล็กยืนมองนิ่งไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งพะพายเดินมาหาและดึงตัวเธอออกไปจากตรงนั้น“มานี่...จำไม่ได้หรือไงว่ายัยนั่นทำอะไรกับเธอไว้”“แต่สายขิม...”“เฟอร์...ไม่ว่ายัยนั่นจะเจออะไร...เธอก็ไม่ควรไปยุ่ง...” เขารู้ว่าเธอต้องใจอ่อนแน่ๆ แต่ที่เขาทำมันคือวิธีที่ดีที่สุดแล้ว เขาเป็นห่วง ไม่อยากให้เธอโดนเพื่อนไม่จริงใจหลอก มันอาจจะดูใจร้ายนะสำหรับใครหลายคน แต่ในเมื่อยัยนั่นทำกับคนของเขาก่อน เขาก็ไม่จำเป็นจะต้องใจดีด้วย“อืม...รู้แล้วน่า”หลายวันต่อมา...“วันนี้จะให้ฉันไปส่งที่คณะไหม” เอ่ยถามร่างเล็กที่กำลังแต่งตัวไปเ

หมับ!!“อ๊ะ...พะพาย...ทำอะไรเนี่ย”“เธอทำฉันมีอารมณ์แล้ว...เพราะงั้นเธอต้องรับผิดชอบ”“เป็นฉันได้ไง...ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย...”“ไม่รู้ล่ะ...เธอเป็นต้นเหตุ...เพราะงั้น...เธอต้องรับผิดชอบฉันเดี๋ยวนี้” ดูความเอาแต่ใจของเขาสิ มาโทษว่าเป็นเพราะเธอได้ยังไง ในเมื่อเขาเองที่คิดแต่เรื่องพันนั้นแต่แล้วยังไง คนหน้ามึนอย่างพะพายมีหรือที่จะสนใจ ชีวิตนี้ใช้ความต้องการนำทางชีวิตเลยมั้ง ถึงได้จ้องแต่จะจับเธอกินตลอดเวลาแบบนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าไปทำเวรทำกรรมอะไรกับเขาไว้นักหนา ถึงได้เหวี่ยงคนที่ไม่ใช่สเปคมาหา ทั้งที่สเปคของเธอมันคือนักเรียนแพทย์ที่แสนสุภาพ แล้วนี่อะไร อะไรกันครับเนี่ย!!!!“โทษฉันได้ไง โทษความหื่นกามของนายสิ”“เออ...โทษความหื่นกามของฉันก็ได้...งั้น...ไหนๆ ฉันก็เป็นคนหื่นแล้ว...แล้วเธอก็เป็นเมียฉัน...ช่วยสนองความต้องการให้ฉันหน่อยดิ...นะๆ ...เดี๋ยวอยากได้อะไรจะเปย์ให้หมดเลย” ดูความหน้ามึนของเขาสิ ขอกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?หมับ!!สองมือของเฟอร์ยกขึ้นดันหน้ามึนๆ ของพะพายออกด้วยความหงุดหงิด ถามว่าเซ็กซ์ของเขามันดีไหม ก็ดีแหละ แต่เอากันทุกวันใครมันจะไปไหวเนี่ย“โอ๊ย...ไอ้บ้า...พักบ้างเหอะพ

ผ่านไปสักพักทั้งสองครอบครัว ก็สั่งอาหารมาทานกันเต็มโต๊ะ โดยตลอดการทานก็จะมีผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ส่วนเจียระไนก็คอยดูแล และตักอาหารให้เธอแทบตลอดเวลา บ้างก็ถามไถ่กันตามประสาคนคุ้นเคยสมัยเด็ก“เฮียจำได้ ตอนเด็กๆ เฟอร์ชอบกินแห่กึ้ง...และฮ้อยจ๊อปูมากตอนนี้ยังชอบอยู่ไหม”“ชอบค่ะ...เฮียจำได้ด้วยเหรอคะ” เอ่ยถามกลับด้วยท่าทีอ่อนน้อมดูกระมิดกระเมี้ยนเล็กๆ ก็นะโดยปกติต่อหน้าพ่อแม่ พี่ชาย และคนอื่นๆ เธอก็มักจะเป็นสาวน้อยบ้องแบ้ว น่ารัก น่าทะนุถนอมแบบนี้อยู่แล้ว จะมีก็แต่พะพายนี่แหละที่เธอปฏิบัติต่างจากคนอื่นตั้งแต่แรกพบ“ครับ...จำได้ทุกอย่างเลย...” คำพูดของเขามันสื่อความหมายให้เธอรับรู้ ว่านอกจากที่เขาจะจำทุกอย่างของเธอได้แล้ว เขาก็ยังรู้สึกมากกว่าพี่ชายอีกด้วย“ขอโทษด้วยนะคะ...เฟอร์จำอะไรที่เฮียชอบไม่ได้เลย...”“ไม่เป็นไรเลยครับ...ไว้เรา...หาโอกาสไปทานด้วยกันบ่อยๆ ...เดี๋ยวก็รู้จักกันมากขึ้น...เว้นแต่ว่า...น้องเฟอร์จะอยากจำไหม” อุ๊ย เจอคำพูดนี้ไปเฟอร์ถึงกับชะงักเลยแต่แล้วจังหวะที่เธอกำลังจะตอบ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นมารัวๆ ทำให้เธอรีบสนใจเสียงที่ดังรบกวนนั้น

“อ๋อ...เปล่า...ไม่ได้พูดอะไร...ฉันหิวอะ...อยากกินปิ้งย่าง...ไปกินปิ้งย่างกันนะ” รีบแก้ตัวออกไป เพราะกลัวว่าถ้าพูดไม่เข้าหูเดี๋ยวไอ้บ้านี่จะลงโทษเธออีก และไม่ต้องเดา ว่ามันจะลงโทษอะไรเธอ แน่นอนว่าในสมองของเขามันมีแต่เรื่องอย่างว่าแน่นอน@เอสพลาน่ามอล“จะกินอะไรก็จิ้มเลย”“...” เฟอร์ไม่ได้ตอบอะไร ทันทีที่เธอมานั่งเธอก็จิ้มเอาจิ้มเอา ราวกับไปหิวโหยมาจากไหน และร้านที่เธอเลือกในวันนี้ก็เป็นอาหารญี่ปุ่นตอนแรกเธอกับเขาจะ ไปนั่งกินตรงสายพานวิ่ง แต่มันไม่เป็นส่วนตัว บวกกันอาหารที่ทำมามันจะไม่สด เขาก็เลยมานั่งโซนวีไอพีแล้วสั่งใหม่แทน“พะพาย...ฉันอยากกินแอปเปิลโซดา...แต่ที่นี่ไม่มี...”“มีชาเขียว กินชาเขียวไปก่อนได้ไหม”“...” ร่างเล็กทำหน้าบึ้งแล้วก้มหน้าก้มตาหาเครื่องดื่มอย่างอื่นทดแทน แต่สุดท้ายเธอก็เลือกน้ำเปล่าแทน เพราะไม่มีของที่เธอชอบ แถมตลอดมื้ออาหารเธอก็ดูไม่มีความสุขเลย จนพะพายต้องเดินออกไปซื้อจากร้านอื่นเข้ามาให้แทน“อะ...เห็นเธอหน้าบึ้งแล้วกินข้าวไม่อร่อย”“งื้อ...ขอบคุณน้าพะพายสุดหล่อ” จากบึ้งๆ อยู่ก็ยิ้มกว้างออกมาทันที“ไม่ต้องมายิ้มเลย...ไม่ใจอ่อนให้แล้วนะ...” ปากพูดไปงั้นแหละ แต่

“เฟอร์...”“หืม?”“ถ้าพ่อเธอไม่ปลื้มฉันจริงๆ แล้วเราไปกันไม่ได้ เธอจะเสียใจไหม”“ก็...ไม่รู้สิ...” เบนสายตาหลบ ไม่กล้าพูดความจริง ถามว่าใจเธอตอนนี้มันชอบเขาแล้วหรือยัง ก็ชอบนะ เธอก็เผลอหวั่นไหวให้เขาออกบ่อย หากว่าเธอกับเขาต้องหยุดความสัมพันธ์นี้ลงจริงๆ ก็ต้องใจหายเป็นธรรมดาแต่เข้าใจไหมว่าตอนนี้เธอไม่กล้าฟันธงบอกเรื่องความรู้สึกกับเขาไป เพราะเธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าหากวันหนึ่งพ่อเธอไม่ยอมรับ แล้วมันไปต่อกันไม่ได้ เธอกลัวว่าเขาจะเสียใจ เธอไม่อยากเห็นเขาเสียใจ ไม่ใช่ว่าเข้าข้างตัวเอง ว่าเขาหลงเธอนะ แต่เธอก็ไม่ได้อยากทำลายความรู้สึกคนดีๆ อย่างเขา แม้เขาจะกวนประสาท เอาแต่ใจ ชอบบังคับเธอก็เถอะ แต่ลึกๆ แล้ว นายนี่จิตใจดี เขามีความจริงใจกับเธอ เธอสัมผัสได้“ถ้าฉันดื้อด้านจะเอาเธอ เธอพร้อมอดทนไปกับฉันไหม”“พะพาย...”“พร้อมไหม” เขาย้ำ แล้วมองเธอกลับด้วยแววตาจริงจัง“ฉันไม่กล้าขัดป๊าหรอก...”“ต่อให้เธอต้องตัดฉันออกจากใจ เธอก็จะยอมเหรอ” แววตาจริงจังแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวังเล็กน้อย ไม่มีครั้งไหนเลยที่คนอย่างเขาจะกลัว นอกจากครั้งนี้คำถามของเขามันไม่ได้ยากไปสำหรับเธอเลย แต่เธอไม่กล้ารับประกัน เพราะกลัวว