ของขวัญที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรง

“ถึงแล้ว...” หลังจากที่นั่งรถมาเกือบ20นาที พะพายก็เอ่ยขึ้น พร้อมกับดึงเบรกมือขึ้น ตามด้วยปลดเข็มขัดนิรภัยให้เธอและเขา จากนั้นก็กำชับเธอว่าอย่าเพิ่งเอาผ้าปิดตาออก

ส่วนเขาก็รีบลงจากรถ อ้อมไปเปิดประตูให้เธอ แล้วดึงแขนเธอออกมาจากรถ โดยใช้มือบังศีรษะของเธอเอาไว้เพราะกลัวว่าหัวเธอจะชน ทุกอย่างที่เขาตั้งใจทำคือต้องการดูแลเธออย่างดีที่สุด ดูแลดีเสมือนเจ้าหญิง ส่วนเรื่องบนเตียงนั้นดั่งทาส แต่ตอนนี้ดุเดือดกับทาสไม่ได้ เดี๋ยวลูกไหลออกมาก่อนกำหนดพอดี

“พร้อมยัง” เสียงแหบพร่าก้มลงกระซิบเธอ ร่างเล็กยืนอยู่ด้านหน้าเขา โดยมีเขายืนอยู่ด้านหลัง สองมือจับไหล่มนเอาไว้แล้วเตรียมจะกระตุกผ้าปิดตาออก

“พร้อมแล้ว...เปิดสักทีสิ ฉันตื่นเต้นจนฉี่จะแตกอยู่แล้ว”

พรึ่บ!!

ทันทีที่ผ้าปิดตาถูกพะพายดึงออก ร่างเล็กก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเบื้องหน้า พร้อมกับหัวใจที่เต้นอย่างแรง เพราะตรงหน้าเป็นบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ หน้าบ้านเป็นน้ำพุ ตรงกลางมีรูปปั้นเครื่องบินสีขาวลอยอยู่กลางอากาศ ที่เขาบรรจงสั่งทำพิเศษ ทางเข้าบ้านเป็นพื้นหินแกรนิตสีดำ

ด้านข้างเป็นสนามหญ้า ส่วนตัวบ้านเป็นบ้านสองชั้นสไตล์นอร์ดิกสองชั้น มีที่จอดรถ5คัน พื้นที่ใช้สอย645ตารางเมตร ขนาดพื้นที่152ตารางวา ห้องนอน5ห้อง ห้องน้ำ5ห้อง ห้องครัว1 ห้องโถงกว้าง ห้องซักรีด พื้นที่สวนรอบตัวบ้าน บรรยากาศคือบ้านในฝันของใครหลายๆ คนเลยแหละ แถมตัวบ้านก็ไม่ได้ติดกับบ้านอื่น เป็นส่วนตัวแล้วก็สงบมากๆ

“พะ...พาย...นี่บ้านใคร” ตะลึงกับความสวยงามของบ้าน ก่อนที่จะหมุนตัวกลับมามองแฟนหนุ่ม

“บ้านของเรา”จับสองไหล่แล้วมองเธอด้วยแววตาหวานซึ้ง

“จะ...จริงๆ เหรอ” ยังไม่เชื่อหูตัวเอง ทำไมเขาซื้อบ้านแล้วไม่ปรึกษาเธอเลย

“จริงสิ...เงินเดือนที่เก็บมาทั้งหมด...เอามาซื้อบ้านหมดแล้ว...”

หมับ!!

“ฮือ...ขอโทษที่งี่เง่านะ...ไม่คิดเลยว่านายจะทำเพื่อฉันขนาดนี้...หลังนี้จ่ายไปเท่าไหร่เนี่ย ให้ฉันช่วยจ่ายไหม”

“30ล้าน...”

“โห!!” แทบตาเหลือกกับราคาบ้าน

“เงินนักบินมันเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ไม่เยอะหรอก กู้พ่อมา แลกกับต้องเข้าไปช่วยเฮียกายดูแลบริษัท เลยได้เงินเดือนหลายทางน่ะ” ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ

“งื้อ...ทำไมนายน่ารักกับฉันขนาดนี้เนี่ย...ต่อจากนี้จะไม่งี่เง่าแล้วสัญญาเลย” ชูนิ้วก้อยไปตรงหน้าเขาแล้วเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเขาซึ่งเขาก็ยอมเกี่ยวมันอย่างง่ายดาย แม้ว่ามันจะดูเป็นการกระทำของเด็กก็เถอะ

ฟ่อด!

“พ่อขยันขนาดนี้...ต้องให้รางวัลพ่อนะครับคุณแม่...แต่สักอาทิตย์หน้าค่อยย้ายเข้ามานะ...ฉันสั่งทำห้องให้ลูกเพิ่ม...” ก้มลงหอมแก้มแฟนสาวเพื่อเป็นการตอบแทนความดีของเขา จากนั้นก็เอ่ยบอก จริงๆ คอนโดที่เขาอยู่ก็เป็นชื่อเขาแหละ แต่คิดว่าถ้าเธอมาอยู่บ้านจะสะดวกกว่า

เขาวางแผนชีวิตครอบครัวเอาไว้หมดแล้ว แม้ตัวบ้านจะเป็นส่วนตัวและไม่ติดกับเพื่อนบ้าน แต่ไม่ใกล้ไม่ไกลก็อยู่ติดกับสถานที่สำคัญๆ อำนวยความสะดวกทุกอย่าง ที่เขาซื้อและปลูกบ้านนั้นก็อยู่ในตัวเมืองด้วย แถมบ้านประตูใดๆ ก็หนาแน่น ปลอดภัยหายห่วงแน่นอน

“เดี๋ยวให้ของขวัญแบบจุใจเลย...ขอเข้าไปดูในบ้านได้ไหม” ตอบกลับด้วยรอยยิ้มเขินๆ ก่อนที่จะหมุนตัวแล้วเดินเข้าไปสำรวจบ้านใหม่ด้วยความตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย

ทั่วทุกมุมของบ้านพะพายจ้างสถาปนิกชื่อดังที่ไว้ใจได้มาดูแลตลอดการปลูกสร้างเลย แถมใส่ใจทุกรายละเอียด รู้ว่าเธอชอบอะไรไม่ชอบอะไร ซึ่งสไตล์เฟอร์จะเน้นเรียบแต่หรู ดูสะอาดตา เฟอร์นิเจอร์ก็คือครบครันพร้อมเข้าอยู่เลยล่ะ

“ชอบไหม...มีตรงไหนอยากแก้ไหม...บอกมาเลยนะเดี๋ยวพายรีเควสไป”

“ไม่มีอะไรแก้เลย...ถูกใจมาก...นี่มันบ้านในฝันฉันเลย...กรี๊ดดดดดด...แชนเดอเลียร์คริสตัล...” เฟอร์กรีดร้องด้วยความดีใจ ประทับใจโคมไฟตกแต่งเพดานกลางห้องโถงที่โคตรจะอลังการ แถมเป็นมีผีเสื้อคริสตัลประดับประดาบินวนเป็นรูปอินฟินิตี้อีกด้วย

“ทำไมผีเสื้อถึงบินเป็นสัญลักษณ์เลขแปดอ่ะ”

“อินฟินิตี้เนอะ เรียกเลขแปดอย่างลาวเลยเฟอร์...”

“เออนั่นแหละ”

“ก็อินฟินิตี้เป็นสัญลักษณ์ของความไม่สิ้นสุดไง เหมือนรักของเราไง”

“แหมหวานนนน...” อมยิ้มแล้วหยิกแก้มเขา ตามด้วยเขย่งขึ้นไปจุ๊ฟปากเขา

“แล้วชอบไหมล่ะ”

“ชอบที่สุด...”

“งั้น...ฉันมีอีกที่ที่จะพาเธอไป...พร้อมไหม...”

“ทำไมวันนี้...มีแต่เซอร์ไพรส์เนี่ย...ใจคอพักรอบนี้กะจะเอาให้คุ้มเลยใช่ไหม”

“แน่นอน...ถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเถอะ” พูดจบก็จูงมือเธอเดินออกจากบ้านไป ร่างเล็กเดินตามเขาด้วยความสุข ยิ้มไม่หุบเลย แต่เขานี่สิ แอบหวั่นๆ เหลือเกินว่าหลังจากนี้ เขาจะเป็นคนทำลายรอยยิ้มนั้นให้หายไป แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาก็พร้อมที่จะตั้งรับมันแล้ว

@บ้านทวีทรัพย์ธาดา

“พะพาย...นายพาฉันกลับมาที่บ้านทำไม” เมื่อพะพายพาเธอมาจอดที่หน้าบ้านของเธอ จากที่อารมณ์ดีเมื่อกี้ บัดนี้รอยยิ้มของเธอได้หายไปแล้ว อย่างที่เขาคิดเอาไว้เลย เฟอร์หน้าถอดสีไป พร้อมกับหัวใจของเธอที่เริ่มจะเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะกลัวและประหม่าเอามากๆ

“เฟอร์...เราหนีความจริงไม่ได้อีกแล้ว...ไปเผชิญมันด้วยกันเถอะ...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...พาย...จะรับผิดชอบเอง...การที่เฟอร์เลือกพาย...พายรับรู้แล้วว่าเฟอร์รักพาย แล้วการที่เฟอร์ทะเลาะกับป๊า พายเองก็รู้ว่าเฟอร์ก็ไม่สบายใจเหมือนกัน พายอยากไปทำให้ถูกต้อง แม้ว่าป๊าเฟอร์จะไม่ยอมรับพายตอนนี้ แต่พายก็จะดื้อด้านจนกว่าพ่อตาจะยอมรับ เชื่อพายนะ...”

“ตะ...แต่ป๊าไม่รับหรอก...เราอย่าไปยุ่งกับป๊าเลยนะ...”

“ไม่ยุ่งไม่ได้หรอก ยังไงพายก็ไม่อยากให้เฟอร์ต้องตัดขาดกับพ่อ ไปเคลียร์นะ...ไม่ว่ายังไงพายก็จะจับมือและผ่านไปกับเฟอร์เอง” เขาพูดพร้อมกับน้ำเสียงจริงจังบอกกับเธอ แววตามั่นคงมองเธอจนร่างเล็กนั้นสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นของเขา

“อื้ม...ก็ได้...ฉันเชื่อนาย...แต่ถ้านายไม่โอเค...บอกฉันได้เลยนะ...ฉันจะพานายออกไปเอง” เธอเองก็ยังยืนหยัดที่จะปกป้องเขาเช่นกัน ซึ่งมันทำให้พะพายเห็นเเล้วจริงๆว่าเธอเองก็พร้อมที่จะต่อสู้เพื่อเขาอยู่ น่าซึ้งใจจริงๆ ไม่เสียเเรงเลยที่ตอกจนเอวเคล็ด

“เอาน่า...มันไม่แย่ขนาดนั้นหรอก” ว่าพร้อมกับกุมมือเฟอร์เอาไว้แน่น หวังให้กำลังใจเธอทั้งที่ตอนนี้ เขาสิควรที่จะถูกให้กำลังใจ เพราะเขากำลังจะต่อสู้กับพ่อตาเพื่อเธออยู่นะ เขาเป็นคนนอก แต่เธอเป็นลูก ยังไงพ่อลูกก็ไม่มีทางตัดกันขาดหรอก แต่เขานี่สิ จะอยู่รอดปลอดภัยออกจากบ้านเธอหรือเปล่า หวังอย่างยิ่งว่าจะไม่โดนลูกตะกั่วเป่าหัวเอานะ

“กลับมาทำไม ยัยลูกไม่รักดี” เสียงเข้มของฟงดังขึ้นจากด้านหลัง ขณะที่พะพายและเฟอร์กำลังยืนทำใจและให้กำลังใจก่อนที่จะไปเจอด่านเคราะห์ ทว่าตอนนี้ด่านเคราะห์ดันพุ่งเข้าใส่โดยที่ทั้งคู่ยังไม่ทันตั้งตัวเลยด้วย