พิรุธของพ่อตาเเละลูกเขย

1อาทิตย์ต่อมา...

“ม๊าคะ...วันนี้มีอะไรทานบ้างคะ” ร่างเล็กในชุดเดรสสีหวานเดินลงมาถามหาอาหารกับแม่ ในช่วงสายของวัน

“ข้าวผัดกุ้งจ้ะ...แล้วนี่จะไปไหน...” เอ่ยตอบ ก่อนที่จะถามกลับเมื่อเห็นว่าลูกสาวไม่ได้อยู่ในชุดนอนอย่างเช่นทุกวัน

ช่วงหลังๆ มานี้ เวลาที่เธออยู่บ้านเธอก็มักจะใส่ชุดนอนทั้งวัน ถ้าวันไหนไม่ได้ไปไหนก็จะอยู่แต่บ้านทั้งชุดนอนอยู่แบบนั้น

“จะไปหาพะพายที่คอนโดค่ะ...วันนี้พะพายได้พัก...แล้ว...ป๊าล่ะคะ...ป๊าไปร้านเหรอ”

“ใช่จ้ะ...วันนี้ไปเฝ้าร้าน...เดี๋ยวม๊าก็ว่าจะออกไปช่วยป๊าเขาดูร้านหน่อย”

“อ๋อ...ค่ะม๊า...” หลังจากนั้นเธอก็ไปนั่งรอแม่บ้านตักอาหารมาเสิร์ฟ ส่วนเหม่ยจิงก็ออกจากบ้านไปในเวลาต่อมา

หลังจากกินเสร็จเธอก็ให้คนขับรถที่บ้านไปส่งที่คอนโดของพะพาย เพื่อรอเซอร์ไพรส์เขา แต่แล้วนั่งรอเกือบสามชั่วโมง เขาก็ไม่ยอมมา

“ทำไมยังไม่มาอีกเนี่ย...หรือว่าสภาพอากาศมีปัญหาเลยลงจอดไม่ได้หรือเปล่า” เอ่ยกับตัวเองแล้วพยายามเข้าใจเขาโดยที่ไม่เหวี่ยง

จนกระทั่งเธอเผลอหลับอยู่บนเตียงของเขา จนตื่นขึ้นมาเขาก็ไม่ยอมมาสักที เธอเลยถอดใจเรียกคนขับรถให้มารับกลับบ้าน และระหว่างที่รถคันที่เธอนั่งมากำลังจะเข้าบ้าน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถของพะพายขับเข้าบ้านไปก่อน พอรถของเขาจอดก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมื่ออีกฝั่งหนึ่ง เป็นพ่อของเธอที่เปิดประตูออกมาจากรถของพะพาย จากนั้นทั้งคู่ก็เดินเข้าบ้านกันด้วยความอารมณ์ดี

“ป๊ากับพะพาย...มาด้วยกันอีกแล้วงั้นเหรอ” ถามตัวเองแล้วรีบลงจากรถทันทีที่รถจอด

“เอ้า...ที่รัก...ไปไหนมา...” พะพายหันหลังมามองแล้วถามเธอขึ้น ส่วนฟงนั้นก็รีบเดินเข้าบ้านไป และในเวลาต่อมาก็มีรถของที่บ้านขับเข้ามาจอดอีกคัน ตามด้วยเหม่ยจิงที่ลงมาจากรถ

“พะพาย...ทำไมนายมากับป๊า...” เลิกคิ้วถามด้วยความอยากรู้

“อ๋อ...แม่ของพายสั่งเครื่องเพชรอีกแล้ว...เลยแวะไปที่ร้าน...แล้วรับป๊ากลับมาด้วย” พะพายตอบ

ซึ่งเธอเองก็พยักหน้าเข้าใจแล้วไม่คิดจะสงสัยอะไรกลับ ส่วนพะพายก็เอามือทาบอกแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ ก่อนที่จะเดินตามแฟนสาวตัวเล็กเข้าบ้าน

ผ่านไปหลายสัปดาห์ เธอก็ยังเห็นพะพายไปไหนมาไหนกับป๊าของเธอบ่อยขึ้น จากที่ไม่ได้คิดอะไร เพราะคิดว่าที่ทั้งคู่เข้ากันได้ ก็เป็นเรื่องดีอยู่แล้ว แต่ความรู้สึกบางอย่างของเธอ มันบอกมาว่ามันไม่ปกติ

“ม๊าคะ...วันนี้ป๊า...ไม่อยู่เหรอคะ...”

“เฟอร์...” เหม่ยจิงมองหน้าลูกสาว ทำทีท่าอึกอัก ราวกับว่ามีบางอย่างที่ไม่สบายใจจะพูดกับเธอ

“คะม๊า...”

“ม๊าโทรไปเช็กแล้วว่าที่ร้านป๊าไม่ได้เข้าร้านวันนี้...แล้ว...ทุกครั้งที่พะพายหยุด...ป๊าก็มักจะออกจากบ้านตลอดเลย...เฟอร์ว่า...มันแปลกๆ ไหม”

“ม๊าก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันเหรอคะ” เฟอร์จ้องหน้าแล้วถามกลับ

เหม่ยจิงพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่จะตัดสินใจบอกเฟอร์ว่าที่ผ่านมาที่ป๊าเธอบอกว่าไปเฝ้าร้าน ก็ไม่มีวี่แววของป๊าที่ร้านเลยสักครั้งเดียว วันปกติก็ไปเฝ้าบ้างแหละ แต่วันที่พะพายบินเสร็จแล้วจะหยุดพัก ก็มักจะหายไปตลอด และใช้ข้ออ้างว่า แม่สั่งเครื่องเพชร เลยแวะไปเอาแล้วกลับมาพร้อมกันทุกที

“งั้นสักครู่นะคะ...เฟอร์ขอทักไปหาหมอกก่อน” ว่าแล้วเธอก็ทักไปหาแฝดน้องของพะพายทันที แล้วขอตารางการบินของพะพายในเดือนนี้

และสิ่งที่ได้คือเขาเองก็ไม่ได้โกหกเรื่องตารางบินและวันหยุด แต่ที่เธอรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลคือ วันแรกที่ลงเครื่องจะเป็นวันที่ป๊าเธอหายไป และเขาก็จะกลับบ้านมาพร้อมกับพะพายในเย็นวันนั้น

“พะพายลงเครื่องตั้งแต่บ่ายแล้วค่ะ...แต่ตอนนี้บ่ายสามแล้วเขายังไม่มาเลย...เราลองไปดูที่ร้านกันไหมคะ...เผื่อพะพายสั่งทำเครื่องเพชรให้คุณอาปรายฟ้าอีก”

“ม๊าเช็กแล้ว...คุณปรายไม่ได้สั่ง...เครื่องเพชรทุกชิ้นมีรหัสสินค้า แล้วรายชื่อลูกค้าไม่มีชื่อของบ้านนั้นเลย...ม๊าถึงบอกไงว่าป๊าเฟอร์กับพะพายแปลกๆ ไป”

สองแม่ลูกปรึกษากันด้วยสีหน้าเครียดๆ ดูจริงจัง แต่เพียงไม่นานก็ต้องหยุดความคิดเหล่านั้น แล้วแสร้งทำตัวปกติ เพราะได้ยินเสียงรถของพะพายขับเข้ามาจอดที่ลานจอดรถ ตามด้วยป๊าเธอและพะพายที่เดินเข้ามาในบ้านด้วยความอารมณ์ดีอีกแล้ว

“เดี๋ยวค่อยว่ากัน...ม๊าไปเตรียมอาหารก่อน...”

หมับ!!

“คิดถึงเธอจัง” พะพายเดินตรงเข้ามากอดเฟอร์ตามด้วยก้มลงหอมแก้ม ไม่พอทำหน้าเหมือนเหนื่อยกับงานมาอีกหวังออดอ้อนให้เธอเห็นใจ

ส่วนฟงก็มองแล้วยิ้มๆ ไม่ได้ว่าอะไร เดินผ่านไปราวกับทั้งคู่ไม่เคยบาดหมางอะไรกัน

“เหนื่อยไหม...” กอดตอบแล้วเงยหน้ามองเขา พยายามทำตัวปกติทั้งที่เธอเริ่มที่จะสงสัยในตัวของเขาและป๊าเธอ

บอกได้เลยว่าพ่อตากับลูกเขยนับวันนับวันก็ยิ่งพิรุธจัดๆ แต่ก็นั่นแหละ จะจับหนูก็ต้องต้อนให้จนมุม ถามไปโต้งๆ ตอนนี้ เขาไม่ยอมรับหรอก

“เห็นหน้าเธอ...ฉันก็หายเหนื่อยแล้ว”

“ปากหวาน”

“หิวแล้วอ่ะ...วันนี้ม๊าทำอะไรให้กินเหรอ...ช่วงนี้...ฉันติดใจฝีมือม๊าเธอมากกว่าบ้านตัวเองอีกนะ”

“ไม่ต้องทำเป็นชมเลย...เอ๊ะ...ทำไม...ตัวหอมแปลกๆ ...กลิ่นไม่คุ้นเลย...แวะไปอาบน้ำที่คอนโดมาเหรอ”เฟอร์ทำจมูกฟุดฟิดเเสร้งถาม

“อะ...เอ่อ...อาบบนเครื่องไงก่อนลงมา...”

“อาบบนเครื่องแล้วใครขับ” ร่างเล็กสงสัย เลยถามออกไปแบบไม่รู้ความ

โป๊ก!!

“ยัยโง่...บนเครื่องฉันไม่ได้เป็นคนบังคับคนเดียวสักหน่อย...มีผู้ช่วยอีก...ฉันไปอาบน้ำเพราะรู้สึกไม่ค่อยสดชื่น” มะเหงกของพะพายลงไปที่หน้าผากของร่างเล็กไม่ได้แรงมาก ก่อนที่จะเอ่ยบอกว่ามันยังมีอะไรที่เธอเองก็ยังไม่รู้เกี่ยวกับการทำงานของเขา

“อะ...อ๋อเหรอ...อืมๆ ...งั้น...ไปรอกินข้าวเย็นกัน”

“อื้ม...”

จากนั้นก็มานั่งกินอาหารเย็นกัน แม้ว่าบนโต๊ะอาหารจะมีสีสันเริ่มมีการพูดคุยระหว่างพ่อตากับลูกเขยบ้างแล้ว ทว่ากลับเป็นเฟอร์เองนี่แหละที่แอบตึงๆ อยู่บ้าง เพราะแอบตงิดใจกับสองคนนี้เหลือเกิน

พอทานมื้อเย็นเสร็จเธอก็ถูกพะพายลากกลับคอนโดด้วย และจังหวะที่เธอกำลังอาบน้ำเตรียมจะนอนพะพายก็รีบทิ้งโทรศัพท์ที่เล่นเกมอยู่ทันที จากนั้นก็รีบลุกขึ้นไปดึงเธอเข้ามากอด ตามด้วยดันร่างเล็กไปนั่งที่ปลายเตียง

“อ๊ะ...พะพาย...ทำอะไร” แก้มใสเริ่มร้อนผ่าวเมื่ออยู่ๆ พะพายก็คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ พร้อมกับมองเธอด้วยสายตาหวานเชื่อม

“...เฟอร์...” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยชื่อเธอออกมา เงยหน้ามองเธอแล้วค่อยๆ เอามือล้วงบางอย่างที่ซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกง ท่าทีของเขามันทำเธอเขินขึ้นมาทันที พร้อมกับหัวใจที่เริ่มพองโต เพราะเดาได้ชัดเจนว่าหลังจากนี้เขาจะทำอะไรต่อ