เอาใจพ่อตา

จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งรอ แต่ระหว่างที่รอก็นั่นหยอกเย้ากันอยู่ที่โซฟา ผลัดกันดูคลิปตลก หัวเราะคิกคักกันอย่างมีความสุข ราวกับไม่เคยผ่านความทุกข์ใจมาเลย

“พะพาย...ดูนี่ดิ...คิคิ...ตลกเนอะ” คนตัวเล็กที่นอนหนุนตักแฟนหนุ่มอยู่ยื่นมือถือให้เขาดู แล้วระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกัน รอยยิ้ม แววตาที่เปล่งประกายความสุขนั้นมันทำให้ฟงที่แอบดูนั้นอดยิ้มตามไม่ได้

“เห็นไหมว่าลูกมีความสุข...เฮียจะใจร้ายได้ลงคอเลยเหรอ” เสียงเหม่ยจิงเอ่ยถามสามีจากด้านหลัง

“แต่นั่น...มันลูกไอ้ฝุ่นไง”

“ลูกคุณฝุ่นแล้วไง ลูกเราไม่ได้แต่งงานกับคุณฝุ่นนี่...ลูกกับพ่อมันคนละคนนะ”

“ถึงยังไงก็เถอะ เฮียก็ไม่ชอบมันอยู่ดี”

“เฮีย...เราอาจจะเป็นคู่ที่โชคดี...ที่ดันรักกันเพราะพ่อแม่เลือกให้...แต่สิ่งที่เฮียเลือก...เฮียแน่ใจแล้วเหรอว่าเลือกให้ลูกดีแล้ว...อั๊วรู้นะว่าเฮียเองก็รักหมวยเล็ก...อยากให้หมวยเล็กเจอคู่ที่ดี...แต่อั๊วก็ไม่เห็นว่าพะพายจะไม่ดีตรงไหนเลย...ไปแอบตามสืบมาแล้วไม่ใช่เหรอ...พะพายก็ดูแลเฟอร์ได้...แล้วลูกเราก็มีความสุขดี” เหม่ยจิงพยายามเตือนสติสามี อยากให้ทุกอย่างจบด้วยดีเหมือนกัน อะไรที่เคยถูกปลูกฝังมาก็อยากจะให้เปิดใจยอมรับอะไรใหม่ๆ ดูบ้าง

ไม่ใช่พ่อแม่ทุกคนที่จะเลือกสิ่งดีๆ ให้ลูกเสมอไป ทุกคนเคยผิดพลาดกันทั้งนั้น เขาเองก็แค่โชคดีที่พ่อแม่ดันเลือกคู่ที่ถูกให้

“เฮียดูไม่ออกเหรอ เวลาที่ลูกเราอยู่ต่อหน้าลูกเขยที่เฮียพยายามยัดเยียดให้ แววตาลูกไม่มีความสุขเลย มีแต่ความอึดอัด แล้วดูตอนนี้สิ ผิดกับสิ่งที่เฮียเลือกหรือเปล่า เฮียก็ลองไตร่ตรองดูสักนิด...อั๊วพูดได้เท่านี้แหละ...” พูดจบเธอก็เดินกลับเข้าไปในครัวไปจัดเตรียมอาหารในครัว

เพียงไม่นานอาหารฝีมือแม่ก็จัดแจงวางเรียงรายครบแล้ว จากนั้นเหม่ยจิงก็เรียกเฟอร์และว่าที่ลูกเขยมานั่งกินข้าว ซึ่งมีประมุขของบ้านอย่างฟงนั่งรออยู่ที่หัวโต๊ะแล้ว ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งวางมาดเก๊กๆ ใส่พะพาย

และด้วยความทะเล้นของพะพายนั้นก็ลอบมองฟงเป็นพักๆ ยักคิ้วหลิ่วตาใส่ด้วยความกวน ก็นะ เขามีความลับของพ่อตาอยู่ในกำมือ แน่นอนว่างานนี้ยังไงพ่อตาก็ต้องยอมให้ลูกเขยตัวป่วนแบบเขาอย่างแน่นอน

“พะพาย...ก่อนหน้านี้นายไปพูดอะไรกับป๊า...ทำไมป๊าถึงยอมให้เราคบกัน”

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก...อะนี่...กินเยอะๆ นะ...จะได้ท้องโตไวๆ” ว่าแล้วก็ตักของโปรดมาใส่จานให้เฟอร์ จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาทานมื้ออาหารที่แม่ยายบรรจงทำให้อย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่ฟงก็เขม่นพะพายสุดๆ ไม่รู้ว่าจะต่อกลอนเขายังไงดี ใครจะไปคิด ว่าเขาจะมารู้ความลับของตัวเอง

“ถ้าคิดจะจริงจังก็ต้องมีบ้านมีรถให้ฉันเห็นก่อน”

“มีแล้วครับเรื่องนั้นไม่ต้องห่วง แล้วบ้านก็โอนเป็นชื่อเฟอร์ รถก็ชื่อเฟอร์ จัดการโอนแล้วเรียบร้อยวันนี้ครับ” พะพายตอบด้วยความมั่นใจ ก็คิดอยู่แล้วว่าจะเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างไม่ให้คบกัน แต่แล้วยังไง ในเมื่อตอนนี้เขาถือไพ่ที่เหนือกว่าเห็นๆ

“เวลาล่ะ มีให้ลูกสาวฉันหรือเปล่า”

“ไว้ผมจะจัดแจงเวลาให้เฟอร์มากขึ้นกว่านี้ครับป๊าไม่ต้องห่วง”

“ใครป๊าแก”

“เอ้า...ม๊าครับป๊าน่ะ...”

“นี่...อยากเรียกก็เรียก...” ยังไม่ทันที่พะพายจะได้อ้าปากฟ้องเหม่ยจิง ฟงก็รีบขัดขึ้นมาก่อนเพราะกลัวความลับจะรั่ว ดีนะเบรกไว้ทันไม่งั้นซวยแน่ๆ

ไอ้นี่มันร้ายกว่าที่เขาคิดเสียอีก เหอะ ได้ไต้ฝุ่นมาเต็มๆ แบบนี้คงต้องวางแผนจัดการใหม่ คนอะไรโคตรจะกวน ฝากไว้ก่อนเถอะ อย่าให้ถึงทีเขาบ้างก็เเล้วกัน

“ครับป๊า...แหมป๊าเธอนี่แอบใจดีเหมือนกันนะเนี่ย...หล่อแล้วยังจะใจดีอีก” ว่าแล้วก็แอบหยอดคำหวานเสียหน่อย “ฮั่นแน่...แอบยิ้ม...เขินเหรอครับเนี่ย” จ้องหน้าฟงแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม จับผิดจนฟงหุบยิ้มแสร้งทำมาดนิ่งแทบไม่ทันเลย

ไม่รู้ว่ามื้อนี้สร้างสงครามหรือสร้างสีสันกันแน่ กว่าจะผ่านมื้อนี้ ฟงก็แอบฟาดฟันพะพายบ่อยอยู่เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็แหกโค้งเพราะพะพายดักได้ทุกทาง

“เฟอร์เดี๋ยวฉันมานะ...” ก่อนจะขอตัวกลับ พะพายที่กำลังพาแฟนสาวเดินออกจากบ้านก็เอ่ยขึ้นก่อน จากนั้นก็วิ่งกลับเข้าไปในบ้าน พอกลับมาอีกทีก็คืออารมณ์ดีกลับมาซะงั้น

“อารมณ์ดีอะไร...ทำตัวแปลกๆ นะเนี่ย”

“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่...ไปเอาใจพ่อตามา...ปะ...กลับคอนโดกันเถอะ”

“บอกมาว่าไปพูดอะไรกับป๊า...ทำไมป๊าถึงยอมให้เราคบกัน...”

“มันเป็นความลับ...บอกไม่ได้...”

“อะไรเนี่ย...มีความลับกับฉันเหรอ...เอ๋...หรือนายไปติดสินบนป๊ามา...”

“แหมก็นิดหน่อยน่าที่รัก...ปะ...ไปกันเถอะ...คิดถึงลูกจะแย่แล้ว...อยากเข้าไปทักทายลูกแล้ว”

เพี๊ยะ!!

“หยุดหื่นก่อนเลย...ไม่เอา...พรุ่งนี้นายต้องกลับไปทำงาน...เดี๋ยวไปทำงานไม่ไหว”

“ไหวสิ...ฟิตขนาดนี้...อย่าห่วงเลย...อีกอย่าง...อีกตั้งสามวันกว่าจะได้กลับมา...หรือจะกลับมาอยู่บ้านกับป๊าเธอก่อน”

“ไม่เอาอะ...ยังตึงๆ กันอยู่เลย...ฉันไม่กล้ากวนประสาทป๊าแบบนายนะ”

“เฟอร์...คนในครอบครัวมีอะไรต้องคุยกันนะ...ไม่ว่าจะเข้าใจหรือไม่เข้าใจก็ต้องคุย...การที่เธอไม่กล้ามันทำให้เธอกับพ่อห่างเหินกันนะ...เชื่อฉันสิ...ลองคุยกันแล้วจะดีเอง”

“แต่ว่า...”

“ฉันคุยกับป๊าเธอแล้ว...อีกอย่างเรื่องของเรา...แม้ป๊าจะยังไม่ยอมรับ...แต่ที่ยอมเปิดทางให้เราคบกันก็นับว่าเป็นสัญญาณที่ดีแล้วนะ...” ร่างสูงกล่าว พร้อมกับลูบศีรษะแฟนสาวตัวเล็กด้วยความอ่อนโยน ร่างสูงโน้มตัวลงมานิดๆ แล้วมองหน้าเธอด้วยแววตาแสนอบอุ่น

“ก็ได้...งั้นเวลานายไปทำงาน...ฉันจะกลับมาอยู่บ้าน...”

“ดีแล้วหมากระเป๋าของฉัน” ขยี้ผมเธอเชิงหยอก ก่อนที่จะยืดตัวตรงแล้วเดินจูงมือเธอไปที่รถ

“ไอ้เสาไฟฟ้า...”

“ระวังจะโดนเสาไฟฟ้ากระแทกไม่ยั้งนะ”

“อี๋...ไอ้บ้า...ไอ้โรคจิต”

หลังจากนั้นเฟอร์ก็มาอยู่ที่บ้านในช่วงนี้พะพายไม่อยู่ และก่อนที่จะไปบิน หรือวันไหนที่ต้องไปทำธุรกิจกับครอบครัว เขาก็จะเป็นคนมาส่งเฟอร์เอง แม้ว่าระหว่างเธอและพ่อจะแอบตึงกันอยู่หน่อยๆ แต่ก็นับว่าดีกว่าแต่ก่อนมากๆ เลย แถมทุกครั้งที่เขาและฟงเจอกันก็จะมีกวนประสาทจนฟงอยากจะบีบคอเขาก็เถอะ แต่พะพายก็จะหยิบยกเรื่องนั้นขึ้นมาขู่จนสุดท้ายฟงก็ต้องพ่ายแพ้ให้เขาอีกตามเคย

หลายวันต่อมา...

วันนี้พะพายบอกว่าจะได้หยุดพักแล้ว เธอจึงตั้งหน้าตั้งตารอเขา แถมยังให้แม่จัดอาหารเมนูโปรดรอพะพายอีกด้วย แต่รอจนกับข้าวเย็นชืด เขาก็ไม่ยอมมา แถมโทรไปก็ไม่รับสายอีก

“ม๊าคะ...ป๊าล่ะคะ...”

“ออกไปดูร้านตั้งแต่เช้าแล้ว เดี๋ยวอีกหน่อยก็คงกลับ”

คุยกับเหม่ยจิงอยู่ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงรถยนต์ขับเข้ามาจอดที่ลานจอดรถหน้าบ้าน และเป็นทันทีที่เฟอร์ก็รีบลุกแล้ววิ่งไปที่หน้าบ้านด้วยความตื่นเต้น ทว่าก็ต้องประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ที่เห็นพะพายกับฟงเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกันด้วยรอยยิ้ม

“เอ๋...ทำไมป๊ากลับมากับพะพายคะ...ไปญาติดีกันตอนไหน” เธอเอ่ยถามออกไปตามตรง ก็มันออกจะแปลกไปหรือเปล่า ก่อนหน้านี้ยังสร้างสงครามประสาทใส่กันอยูเลย แล้วอยู่ๆก็เดินคู่กันมาพร้อมรอยยิ้มแบบนี้ใครกันจะไม่สงสัย

“เอ่อ...คือ...พอดีพายลงจากเครื่องก็เลยแวะไปเอาเครื่องเพชรที่แม่สั่งทำที่ร้าน แล้วเห็นว่าป๊ากำลังจะกลับพอดี เลยชวนกลับมาด้วยน่ะ” พะพายตอบ จากนั้นก็ส่งไม้ต่อให้ฟงที่ยืนอึกอักอยู่หน่อยๆ

“ใช่ๆ ...อย่างที่อาลูกเขยพูดเลย”

“ฮะ?...ลูกเขย?...” ยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่ แทบไม่เชื่อหูตัวเองเลย เมื่อกี้ป๊าเธอเรียกพะพายว่าลูกเขยงั้นเหรอ

“แล้วจะมาระแคะระคายป๊าทำไม ไม่ดีหรือไงที่ป๊ากับพะพายเข้ากันได้”

“มะ...มันก็ดีค่ะ...แต่มัน...ก็แอบ...รู้สึกแปลกๆ ไปนิด”

“หรือจะไม่ให้ป๊ายอมรับ...เอางั้นไหมล่ะ” ฟงกล่าว แสร้งโวยวายกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง

“ที่รัก...เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว...ไม่ใช่หรือไง...ไปๆ เข้าบ้านไปกินข้าวกันเถอะ...พายหิวแล้ว...อย่ามาสงสัยอะไรที่ไม่เป็นเรื่องเลย...” รีบเดินไปจับแฟนสาวหมุนตัวแล้วดันเธอเข้าบ้านโดยที่มีเขาเดินตามมาติดๆ ก่อนที่จะหันไปมองหน้าฟงแล้วส่งสายตารู้กัน