All Chapters of ลวงรักฉบับวิศวะการบิน: Chapter 21 - Chapter 30

สัมผัสแสนหวานจากการจูบของเขา มันอ่อนโยนแต่ก็ทำเอาร่างเล็กนั้นรู้สึกวาบหวามไปในคราเดียวกัน“เฟอร์...”“หืม?” เลิกคิ้วมองหน้าเขา หลังจากที่ผลัดกันจูบอย่างดูดดื่มเมื่อสักครู่ พานทำให้หัวใจดวงนั้น มันสั่นไหวเมื่อได้ยินเสียงแหบพร่านั้นเรียกชื่อเธอบัดนี้สติของเธอมันแทบจะหลุดลอยไปไหนต่อไหนแล้ว ไม่มีความคิดที่จะยับยั้งชั่งใจ หรือแม้แต่จะปฏิเสธสัมผัสจากเขาเลย ในทางกลับกัน เธอเลือกที่จะตอบรับทุกสัมผัสของเขาอย่างเต็มใจ“ขอได้ไหม...” เอ่ยขอด้วยเสียงหวานๆ สายตาเว้าวอน ออดอ้อนให้เธออนุญาตเพื่อขอความเห็นใจจากเธอ พร้อมกับจับมือเล็กไปลูบไล้ท่อนลำผ่านเนื้อผ้า ที่มันดันขึ้นมาไม่พอเพียงเท่านั้นกลับผงกหัวทักทายเธออีกด้วย“ละ...แล้วแต่สิ...” เอ่ยตอบด้วยท่าทางเหนียมอายเล็กน้อยก่อนที่จะหลบสายตาแพรวพราวของเขาที่จ้องมองเธออย่างกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว ใบหน้าจิ้มลิ้มเริ่มร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู และทันทีที่เธอตอบกลับมา เขาก็ดันร่างเล็กนอนราบไปกับโซฟา ตามด้วยขึ้นคร่อม จากนั้นก็โน้มใบหน้าเข้าไปซุกไซ้ สูดกลิ่นหอมเย้ายวนที่ซอกคอลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดไปตามผิวกาย ทำเอาร่างเล็กนั้นเสียวซ่าน และสั่นสะท้านไปกับสัมผัสที่แสนวาบ

แปะๆๆ“ทุกคน...” เสียงแหลมปรบมือเพื่อเรียกเพื่อนๆ ที่นั่งรออยู่ในห้องวีไอพีอยู่ก่อนหน้า ให้หันมาสนใจทันทีที่เข้ามา ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนก็หันมาให้สนใจสโนว์และเฟอร์อยู่ไม่น้อย ก่อนที่จะมีสาวผมทองลุกออกมาแล้วเรียกให้เธอและเพื่อนไปนั่งข้างๆ“สโนว์ มาแล้วเหรอ...อุ๊ย...นี่เหรอเฟอร์...น่ารักจังเลย...ทำไมเพื่อนแกน่ารักขนาดนี้ยะ” สาวผมทองกล่าวจีบปากจีบคอ พร้อมทำท่าทีเอ็นดูในความน่ารักของเฟอร์“...ขอบใจจ้า...ว่าแต่เธอชื่ออะไร” ว่าแล้วเอ่ยทักทายด้วยความเป็นมิตร“ฉันชื่อวาวา อ้อนั่นน้ำผึ้ง...” ตอบกลับพร้อมหันไปแนะนำเพื่อน คนอื่นๆ ให้เธอได้รู้จักทีละคน “นั่นโซดา และนู้นเชิดๆ หน่อยชื่อมะนาวนะ” แต่ละชื่อของเพื่อนใหม่เธอนี่ ได้ยินแล้วรู้สึกเจ็บคอเลยทีเดียว แต่สุดท้ายเธอก็ได้แค่กล่าวทักทายแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆ วาวา“เอ้อ...เฟอร์...ฉันเห็นเธอขึ้นสถานะกับพะพายด้วย...เป็นแฟนกันเหรอ” โซดาถาม ดูเหมือนจะให้ความสนใจกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ“อ๋อ...ใช่...ลองๆ คบดูน่ะ”“แล้วพะพายจีบยัยเฟอร์ด้วยนะหล่อนๆ ฮอตเว่อร์” วาวาเสริมทับ“แต่ฉันได้ยินเพื่อนๆ กลุ่มหนึ่งบอกเธอขี้โกหก คงไม่จริงหรอกใช่ไหมเฟอร์” ครั้งนี้เป็นน้ำผึ้ง

“นั่งอยู่เฉยๆ อย่าลุกไปไหน เดี๋ยวจะทำแผลให้” เอ่ยสั่งแล้วเดินหายไป แล้วกลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผล“ทำเป็นหรือไง”“เป็นหมดทุกอย่างนั่นแหละ ถ้าจะทำ...”พรึ่บ!!“อ๊ะ...นี่...เปิดกระโปรงฉันทำไม ไอ้ทุเรศ!!”“ก็ชายกระโปรงเธอมันปิดเข่า ไม่เปิดขึ้นแล้วจะทำยังไงแม่คุณทูนหัวของพะพาย” ปลายประโยคมีคำสร้อยมาด้วย คนอะไรน่าหมั่นไส้จริงๆ“อ๊ะ...จะ...เจ็บ...พะพายเบาหน่อย” เมื่อสำลีและแอลกอฮอล์โดนแผลของเธอ ความเจ็บที่เขาใช้น้ำหนักมือแรงไป บวกกับความเย็นของแอลกอฮอล์ทำให้เธอรู้สึกแสบ จนต้องร้องบอกเขา พร้อมกับทำหน้าเบ้ราวกับคนจะร้องไห้“อดทนหน่อย เบาสุดแล้ว...”“เบาอีกไม่ได้หรือไง”“ก็มันเบาสุดแล้ว เข้าใจไหมเนี่ย ใครจะไปมือเบาแบบเฮียปลื้มล่ะ” ไม่วายเอ่ยถึงรักแรกของเธอ รู้ว่าพูดมาตัวเองนี่แหละเจ็บ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะประชดประชัน“จะพูดถึงพี่ปลื้มเพื่อ!!”“ขอโทษก็แล้วกัน หงุดหงิดเกินไปหน่อย” เมื่อรู้ตัวว่าพลั้งปากพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดก็เลยยอมสงบปากสงบคำลง พร้อมกับเบาแรงที่มืออีกนิด“ถ้าเข่าฉันเป็นแผลเป็นนะ นายต้องรับผิดชอบ!! ตั้งแต่เล็กจนโตมาฉันไม่เคยเป็นแผลเป็นสักแผล พ่อแม่เลี้ยงมาเป็นอย่างดี นายกล้ามากที่มา

แกร๊ก แอ๊ด!!“ไอ้เชี้ยหมอก!!”“ทำไม...” เลิกคิ้วมองพี่ชายที่ดูหัวเสียด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนที่สายตาจะไปโฟกัสอยู่ที่ท่อนลำที่กำลังแข็งจนมันดันกางเกงของพี่ชายออกมาให้เขาเห็น “หึ เป็นลำเลยนะมึง”“มึงจะมาทำเชี้ยอะไรตอนนี้วะ เมื่อกี้จะเสร็จอยู่แล้ว”“เอาสาวขึ้นคอนโดด้วยเหรอเดี๋ยวนี้...อย่าบอกนะว่าคนที่จะจูบกูวันนั้น”“อืม...แล้วมึงมาทำไมดึกขนาดนี้”“ฝากนมสดหน่อย พรุ่งนี้กูมีไปค่ายอาสา พอดีลงวิชาบูรณ์ปลูกป่าไว้ ไม่มีใครอยู่บ้าน ไม่อยากให้แม่บ้านเลี้ยงให้หวง” ว่าแล้วก็ยัดกระเป๋าแคปซูลอวกาศที่ใส่แมวสุดที่รักให้พี่ชายไปถือไว้แทน“แล้วเอามาฝากกูเนี่ยนะ ทำไมไม่เอาไปฝากน้องดาว”“น้องต้องไปเรียน มึงจะให้น้องเอาไปเรียนด้วยหรือไง กลางวันจนถึงเย็นแมวกูจะอยู่ยังไง”“แล้วมึงไม่คิดว่ากูมีเรียนบ้างหรือไง”“กูก็เรียนกับมึง มีแค่วิชาบูรณ์อย่างเดียวที่ไม่ลงด้วย และกูรู้ว่ามึงว่าง กูฝากแค่สองวันเอง”“เออๆ ...เอามาค่าเลี้ยงดู...”“เดี๋ยวให้ไอ้ชาลีหาสาวให้แล้วกัน”“เป็นอย่างอื่นได้ไหม...”“ปกติก็ไม่ปฏิเสธนี่...ทำไม...ติดใจยัยนั่นเหรอ” สายหมอกถาม แอบแปลกใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดว่าพี่ชายฝาแฝดของตัวเองจะสลัดคราบเพลย

“ไอ้บ้าพะพาย ฉันกลัวผี นายจะเปิดหนังผีทำไมเนี่ย” คนตัวเล็กโวยวาย เมื่อร่างสูงเปิดหนังที่เธอไม่ชอบ“ถ้ากลัวก็หันมากอดฉันได้เลย อนุญาต”“เหอะ เจริญเถอะ แทนที่จะได้พักผ่อนเพราะป่วย ยังต้องมานั่งแหกตาดูหนังผีอีก”“เอาน่าดูเป็นเพื่อนหน่อย เรื่องนี้ฉันยังไม่เคยดูเลย พวกไอ้เรย์มันไปดูกันไม่ชวนฉันเลย”“พะพาย...” ขณะที่เขาพูดถึงเพื่อนสนิท เธอก็เรียกชื่อเขาขึ้นมาดื้อๆ แต่ก็เงียบไปราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ“มีอะไร...เรียกแล้วก็เงียบ”ถามกลับพร้อมกับจับตัวเธอหันมามองหน้าเขา“มีเพื่อนไปดูหนัง มันรู้สึกยังไงเหรอ” เอ่ยถามเสียงแผ่วเบา“ก็ไม่ยังไง ต่างคนต่างดู แค่นั่งข้างกันเฉยๆ” นี่ไม่ได้ตอบกวนอวัยวะเบื้องล่างแต่อย่างใด เขาเองก็ตอบตามจริง คือไปดูหนังในโรงหนัง มันจะต้องรู้สึกยังไงอะ“ไม่รู้สึกอบอุ่น หรืออุ่นใจอะไรเลยเหรอ”“ทำไมต้องอุ่นใจอะ ฉันไม่เข้าใจที่เธอต้องการจะสื่อ”“ฉันไม่เคยไปดูหนังกับเพื่อนเลย อยากรู้ว่าความรู้สึกตอนที่มีเพื่อนไปไหนมาไหนด้วย มันเป็นยังไง คงจะดีมากใช่ไหม”“แล้วเมื่อก่อนที่เพื่อนเก่าเธอจะทิ้งไป เธอรู้สึกยังไง”“เราไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยกัน เรียนด้วยกันก็แยกย้ายกันไป ฉันเคยชวนนางก