All Chapters of ลวงรักฉบับวิศวะการบิน: Chapter 51 - Chapter 60

ตกดึกเหล่านักศึกษาก็พากันรวมตัวก่อกองไฟทำอาหาร ที่นี่ไม่มีเตาแก๊ส แต่ทั้งนี้ ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคเพราะทุกคนก็ต่างใช้วิชาลูกเสือกัน โชว์ความสามารถในการก่อกองไฟ และทำอาหาร เรียกได้ว่าเป็นสีสันเลยล่ะ ราวกับว่าย้อนวัย นับว่าสนุกไปอีกแบบเมื่อจัดการทำอาหารกันเสร็จสรรพก็จับจ่ายอาหารให้ทั่วกันทุกคน ดีที่เฟอร์เองก็กินได้ไม่ได้เรื่องมาก แต่ติดที่เธอไม่อิ่ม เพราะติดกินจุกจิก โชคดีที่พะพายเตรียมเสบียงอื่นๆ ติดรถมาด้วยพอกินเสร็จก็ไปนั่งรับลมหนาว ผิงไฟกันฉ่ำๆบนเขายิ่งดึกก็ยิ่งหนาว แต่ความหนาวกลับถูกโอบล้อมไปด้วยดวงดาวนับล้านดวงที่ส่องสว่างอย่างชัดเจน ถือว่าขึ้นเขามาครั้งนี้ไม่เหนื่อยเปล่าจริงๆ เพราะวิวสวยมาก ยิ่งมืดก็ยิ่งเห็นดวงดาวชัดเจน ต่างจากในเมืองที่ไม่ค่อยจะเห็นเลย“ดาวสวยมาก!!...อ๊าส์” ดวงตากลมโตเป็นประกายจับจ้องมองไปยังท้องฟ้าในยามราตรี สองแขนกอดตัวเองเอาไว้ เพราะถูกความหนาวเข้ามาปกคลุม“หนาวเหรอ” พะพายที่เห็นท่าทางสั่นๆ ของเธอก็เอ่ยถามขึ้น“อืม”“งั้นเข้าไปนอนกันไหม ข้างนอกหนาวแล้ว”“อ้าว...นายไม่ได้คิดจะถอดเสื้อคลุมมาห่มให้ฉันหรอกเหรอ” เฟอร์มองหน้าพะพายด้วยแววตาผิดหวัง จริงๆ อย่างที่เธอค

พลั่ก อั่ก ตุ๊บ!!ในจังหวะที่เธอรู้สึกเหมือนจะไม่มีความหวัง ทว่าก็มีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์โผล่เข้ามา ร่างเล็กที่ถูกโจรลากเข้าไปในซอยมืดๆ เตรียมพร้อมจะปู้ยี่ปู้ยำเธอด้วยความป่าเถื่อน ก็พลันถูกเงาของร่างสูงโปร่งพุ่งเข้าใส่แล้วกระโดดถีบจนโจรนั่นเสียหลักล้มลงไปที่ด้านข้าง ก่อนที่เธอจะรีบกะพริบตาถี่ๆ เพื่อให้น้ำตาที่บังม่านตาเธอเมื่อครู่หายไป จะได้มองชัดๆ ว่าใครกันที่มาช่วยเธอ“พะ...พาย...”“มึงทำอะไรเมียกู...” เสียงแหบแห้งตะคอกโจรนั่น ไม่วายเดินเซๆ เข้าไปหวังจะซ้ำหมัดใส่อีกครั้ง แต่ก็ถูกผู้ร้ายต่อยสวนกลับมาผั๊วะ!! ฉึ่ก“เอื้อ!!”“กรี๊ดดด...พะพาย!!” ร่างเล็กเบิกตาโต กรีดร้องเสียงหลงเมื่อไอ้โจรนั่นมันควักมีดเล่มเล็กออกมาแทงไปที่ท้องของพะพายอย่างจังผั๊วะ“ไอ้พาย!!” มีดเล่มเล็กถูกดึงออก ก่อนที่จะแทงไปอีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับถูกยูมิที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนกระโดดถีบโจรจนกระเด็นออกไป ตามด้วยรีบวิ่งไปหยิบมีดที่หล่นออกจากมือของโจรด้วยความรวดเร็วส่วนเรย์ก็รีบมาพยุงร่างเพื่อน ที่ดูเหมือนจะอาการหนักไว้ เฟอร์เห็นเช่นนั้นก็มือไม้สั่น ทำอะไรไม่ถูกรีบเข้ามาดูพะพาย เพราะกลัวว่าเขาจะเป็นอะไร อีกด้านยูมิก็จัด

วันต่อมา...“เฮ้อ...เมื่อไหร่จะได้ออกจากโรงพยาบาลวะเนี่ย...เบื่อจะแย่” พะพายบ่นขณะที่กำลังนั่งกินมื้อเที่ยงจืดๆ ที่พยาบาลเตรียมมาให้ เขี่ยไปเขี่ยมาจนเย็นหมดแล้ว“พะพายรีบกินสักทีจะได้กินยา...”“ก็มันเบื่อนี่...ข้าวอะไรโคตรจืด ไม่อร่อยเลย...ไม่เหมือนอยู่โรงบาลญาติฉันสักนิด” แน่ะว่าแล้วก็บัฟโรงพยาบาลอื่นเฉย “ทำเรื่องย้ายให้หน่อยดิ อยากย้ายไปที่โรงบาลเฮียปลื้มอะ” ด้วยเพราะแผลที่เขาโดนมันลึก การรักษาให้ฟื้นตัวเลยนาน ไม่ใช่แค่วันสองวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้ เลยทำให้เขามีความรู้สึกเบื่อกับที่เดิมๆ อาหารจืดๆ ที่กำหนดไม่ได้“กินนี่ให้หมดก่อน...แล้วจะไปจัดการให้” เฟอร์ยื่นข้อเสนอ“สั่งชาบูมากินกันปะ” แทนที่จะยอมกินข้าวจืดๆ ตรงหน้า ทว่ากลับหาแนวร่วมชวนเธอกินอย่างอื่นซะอย่างนั้น“กินนี่ให้หมดแล้วก็กินยา...ไม่งั้นฉันไม่ทำเรื่องย้ายให้” เธอยื่นคำขาด จนในที่สุดพะพายก็จำต้องทนกินเมนูจืดๆ ตรงหน้าแล้วกินยาตามที่เธอสั่งกว่าจะทำเรื่องย้ายจนกระทั่งย้ายเสร็จ ก็กินเวลาไปถึงเย็น แล้วตอนนี้เธอและเขาก็ได้มาอยู่ที่โรงพยาบาลในเครือญาติของพะพายแล้วเป็นที่เรียบร้อย เรียกได้ว่าสูบพลังงานของเธออยู่ไม่น้อยเลย เพราะเธ

“เอาของกำนัลคืนไป...” ฟงกล่าวเสียงเรียบ พร้อมกับเบนสายตาไปมองทางอื่น พยายามสะกดกั้นอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้ เพราะยังอยากให้คำว่าเพื่อนนั้นคงอยู่“ลื้อรับไว้เถอะฟง...อั๊วะ...ทำผิดต่อลื้อ...ถือซะว่าแทนคำขอโทษ”“ไม่เป็นไร...ลื้อเก็บกลับไปเถอะ...ไปเฟอร์กลับบ้าน...” พูดจบก็ดึงมือลูกสาวออกจากห้องอาหารไป โดยมีเหม่ยจิงเดินตามมาติดๆและจังหวะที่เฟอร์เดินผ่านเจียไป ก็ต้องสะดุดกับรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น พร้อมกับแววตาเศร้าๆ ที่ฉายมองมาที่เธอ และมันทำให้เธอรู้แจ้งได้ทันทีว่า เรื่องทั้งหมดก่อนหน้านี้ เป็นเพียงแค่...คำพูดโกหกจากปากของเจีย เพื่อให้เธอและเขาหลุดออกจากสถานะคู่หมั้นนั่นเอง ซึ่งเธอก็ทำได้แค่ส่งสายตามองกลับไปสื่อเป็นนัยๆ ว่าขอบคุณสำหรับทุกอย่างเพราะครั้งนี้เธอได้หลุดออกจากการคลุมถุงชน โดยที่ไม่มีความผิดแม้สักนิดเดียว ไม่ถูกพ่อดุ แต่คนที่ถูกตำหนิกลับเป็นเจียที่ยอมรับหน้าแทนเธอเสียเองพอกลับมาถึงบ้านฟงก็ขึ้นห้องไปและเก็บตัวเงียบ ไม่พูดไม่จาและซึมไปเป็นวันๆ เลย ก็คงจะผิดหวังและเสียใจแหละ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ทั้งที่ก่อนหน้านั้นก็ยังดีๆ อยู่เลย“เฟอร์...ต้องเข้าใจป๊าด้วยนะ...ป๊ารักเพื่อนคนนี้มา

“เฟอร์...ไปดูหนังกัน...” ช่วงสายของอีกวันขณะที่ร่างสูงกำลังจะเดินไปอาบน้ำก็เอ่ยชวนเธอขึ้น“ดูหนังเสร็จ...ไป...”“ไปเอากันต่อ...” ยังไม่ทันที่เฟอร์จะได้ถามจบประโยคดีเลยพะพายก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน จุดประสงค์คือมุ่งมั่นมาก ไม่ได้พูดทีเล่นทีจริงใดๆ ทั้งนั้น เพราะในหัวเขาจ้องแต่จะยกซดเธออย่างเดียวเลย“นี่ไอ้บ้าพะพาย เลิกหื่นสักทีได้ไหม”“เอ้า...ก็แล้วเธออยากไปไหนล่ะ...ฉันก็นึกว่าเธออยากทำเหมือนฉันซะอีก”“นายพัก5วันใช่ไหม”“อืม...แต่ตอนนี้เหลือแค่4วันแล้ว”“ฉันอยากไปเที่ยวอ่ะ...เราไปเที่ยวต่างประเทศกันไหมพะพาย” ออดอ้อนพร้อมกับเกาะแขนแล้วเอาหน้าถูไถเขา“ไม่ทันหรอก จะไปเที่ยวต่างประเทศเธอมีพาสปอร์ตหรือยัง”“ยัง...”“กว่าจะไปทำ กว่าจะยื่นวีซ่าบางประเทศอีก วันที่เหลือของฉันไม่พอหรอก เอางี้ไหม...ไปต่างจังหวัดก่อน...แล้วถ้าอยากไปต่างประเทศจริงๆ เธอก็ไปทำพาสปอร์ตไว้แล้วเดี๋ยวค่อยไปกันวันหยุดยาว”“ไม่ไปแล้วก็ได้...งั้นนายพักผ่อนเถอะ” ผลักตัวเขาออกทั้งที่เมื่อครู่ยังออเซาะเขาอยู่เลย ก็แอบนอยเขาหน่อยๆ ทั้งที่เขาเองก็ให้เหตุผลแล้วว่ามันไม่ทัน แต่เธอก็ยังงี่เง่า“เฟอร์...เข้าใจหน่อยสิ...ไปต่างประเทศมันก็