ด่านเคราะห์พ่อตา

พรึ่บ!

มือที่กุมกันอยู่ก่อนหน้านั้นรีบปล่อยออกจากกัน และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ฟงเห็นหน้าพะพายชัดเจน

“ไอ้หนุ่มนี่มัน...” ฟงเอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาพะพาย “ลูกไอ้ฝุ่นวันนั้นใช่ไหม?”

“อุ๊ย...สวัสดีครับป๊า...เจอกันซะแล้วนะครับ”

“นี่แกอย่าบอกนะว่า...เป็นแฟนลูกฉันน่ะ”

“ครับคุณป๊า...ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลยแล้วกันนะครับ...”

พรึ่บ!

“โอ๊ยป๊า...ปารองเท้าต้อนรับเลยเหรอครับ” พะพายทำเป็นหลบรองเท้า ทำทีไม่สะทกสะท้านต่อการขับไล่

“ออกไป!! ฉันไม่เอาแกเป็นเขยเด็ดขาด” ฟงถอดสลิปเปอร์ออกจากเท้า จากนั้นก็ก้มลงเก็บพร้อมกับเขวี้ยงไปที่พะพายหวังไล่ให้เขาออกจากบ้านไป

“ไหนตอนนั้น...ป๊ายังชมผมอยู่เลยอะ...ป๊าฟังผมก่อนสิ...”

“หน็อย...กล้ามาเสนอตัวให้ฉัน...ไอ้เวรนี่มันแผนสูงจริงๆ เลย...เสียแรงที่ตอนนั้นเอ็นดู...ที่ไหนได้แกมันแมวขโมยลูกสาวฉัน...”

“ป๊า...พอเถอะค่ะ...ถ้าป๊าไม่ยอมรับแฟนเฟอร์...เฟอร์จะไม่อยู่รบกวนป๊าแล้ว...ไปพะพายกลับบ้าน...”

“นี่แกเห็นผู้ชายดีกว่าป๊าของแกเหรอหมวยเล็ก” ผู้เป็นพ่อตัดพ้อลูกสาว ที่กำลังจะดึงแขนพะพายออกจากบ้านไป โดยไม่สนใจสายตาของผู้เป็นพ่อที่มองมาอย่างตัดพ้อเลย

“เฟอร์ไม่ได้เห็นเขาดีกว่า แต่ป๊า...ไม่มีเหตุผลเลย...ป๊าเอาแต่บังคับให้เฟอร์คู่กับคนนั้นคนนี้...ถามหน่อย...ป๊าสนใจความสุขของเฟอร์บ้างหรือเปล่า”

“แล้วเป็นไงล่ะ...ความสุขที่แกเลือก”

“ก็ถ้าทุกอย่างที่เฟอร์เลือกมันจะผิด ก็ขอให้ผิดที่ตัวเฟอร์เอง อย่าให้ผิดเพราะป๊าเลือกให้เลยค่ะ แล้วไม่ต้องห่วงนะคะ พะพายดูแลเฟอร์ดี ดีกว่าที่ป๊าคิดเลย” ร่างเล็กตอบกลับทันควัน

แค่เธอต่อต้านฟงเรื่องนี้ แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ทำไมถึงทำเหมือนผิดหวังกับเธอทั้งชีวิตอย่างนั้นแหละ ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอก็เออออตามที่ฟงพูดตลอด ไม่เคยคิดที่จะขัดเลยแม้แต่เรื่องเดียว แต่เรื่องนี้แค่เรื่องเดียว ยอมให้เธอหน่อยไม่ได้หรือไง

“จะเอาแบบนี้ใช่ไหม ถ้าแกเดินออกไปจากบ้านนี้...ก็อย่ากลับเข้ามาอีก”

คำพูดของฟงทำให้เฟอร์ชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็จับมือพะพายแล้วหมุนตัวหวังเดินออกไปจากบ้าน โดยมีสายตาตัดพ้อของฟงมองอยู่ไม่คาดสายตา หัวใจเเทบแตกสลายเมื่อลูกสาวมุ่งมั่นที่จะเลือกคนนอกอย่างพะพาย

พรึ่บ!

แต่จังหวะที่เฟอร์จะดึงให้พะพายตามเธอไป พะพายกลับดึงมือเฟอร์ออก สร้างความประหลาดใจแก่เธออยู่ไม่น้อย อย่านะ อย่าเป็นเหมือนในละครเด็ดขาดที่พระเอกปัดมือออกแล้วบอกให้เธอกลับไปอยู่ในอ้อมกอดของพ่อเหมือนเดิมน่ะ เฟอร์คิด

“พะพาย...จะทำอะไร...ไหนบอกจะจับมือกันไง” เงยหน้ามองร่างสูงข้างกายอย่างไม่เข้าใจในการกระทำของเขา

“เหอะ...เป็นไงล่ะคนที่แกรัก” ฟงเยาะเย้ย

ส่วนพะพายก็หมุนตัวหันกลับมา แล้วเดินดุ่มๆ ไปยืนอยู่ตรงหน้าฟง จากนั้นก็มองฟงพร้อมกับกระตุกยิ้มร้าย ซึ่งทำให้ฟงที่มองอยู่แทบตลอดเวลาถึงกับขมวดคิ้วมุ่น บวกกับฉุนขึ้นมาที่ไอ้เด็กบ้านี่มันยิ้มกวนอวัยวะเบื้องล่างเหลือเกิน

“เรารักกันดีครับป๊า...แต่ผมน่ะ...แค่อยากจะมาถามป๊าเรื่องหนึ่ง”

“ถามอะไร รีบถามแล้วก็รีบออกไปซะ...”

“เรื่องที่ป๊า...แอบไปอ่าง...ม๊ารู้ไหมครับ” พะพายเอ่ยถามด้วยเสียงกระซิบ ที่ได้ยินกันแค่สองคน วินาทีที่ได้ยินคำถาม ก็ทำเอาฟงถึงกับตาโต

“นะ...นี่แก!!”

“ยอมให้ผมกับเฟอร์คบกัน...แล้วเรื่องทั้งหมดจะเป็นความลับ” กล่าวพร้อมกับกระตุกยิ้มร้ายอย่างเหนือกว่า

ส่วนฟงก็ทำอะไรไม่ได้ หากความลับรั่ว มีหวังว่าเมียได้ไล่ตะเพิดออกจากบ้านแน่ๆ

“นี่แก...ขู่ฉันเหรอ”

“ไม่ได้ขู่ครับป๊า...ผมก็แค่ถาม...อุ๊ย...ม๊ามาพอดีเลย” แสร้งทำเป็นจะเดินไปทางเหม่ยจิงที่เดินออกมาจากครัว แต่กลับถูกฟงจับแขนเอาไว้เสียก่อน

“อย่าแม้แต่จะคิด”

“ผมให้เวลาป๊าตอบสามวิ...ถ้าไม่ยอม...ผมจะฟ้องม๊า...ว่าป๊าแอบขโมยเงินม๊าไปลงอ่าง...รอบนี้ไปกับเพื่อนที่ชื่ออะไรนะ...เต๋อไหมนะ” เรื่องนี้บอกเลยว่านับเป็นข้อต่อรองชั้นดีเลยล่ะ ถามว่าเขารู้ได้ยังไงน่ะเหรอ ก็ละอองฟ้าน้องสาวของเขานี่แหละบอกมา เพราะเธอก็เคยใช้ข้อนี้หยิบยกขึ้นมาขู่ฟงตอนคบกับฟร้องค์เหมือนกัน

“นี่แก!!” กัดฟันกรอด เพราะทำอะไรพะพายไม่ได้ ไอ้เด็กนี่มันร้ายจริงๆ ร้ายได้พ่อมันจริงๆ เลย หวังว่านี่คงไม่ใช่ไต้ฝุ่นส่งลูกชายมาดัดหลังเขาหรอกนะ

“หนึ่ง...”

“อย่านะ...”

“สอง...”

“เออ...คบก็คบ...หึ่ย!!” กำหมัดแน่นอย่างคนที่ทำอะไรไม่ได้ ก่อนที่จะรีบตอบเขาเพราะเหม่ยจิงกำลังจะเดินมาถึงตัวเขาแล้ว

“อะไรนะครับ...ไม่ค่อยได้ยินเลย” พะพายยิ้มกวนๆอีกครั้ง แล้วถอยหลังออกห่างจากฟงไปสามสี่ก้าว ตามด้วยพูดเสียงดังๆ หวังให้เขาอนุญาตให้ทุกคนได้ยินและเป็นสักขีพยานว่าฟงได้ตกลงให้เขาและเฟอร์คบกันอย่างเป็นทางการแล้ว

“ไอ้...”

“อย่าให้ผมนับสามเลยนะครับคุณป๊า” พูดพร้อมกับยักคิ้วใส่

“เออ...จะคบก็คบ...ถ้าไปไม่รอดขึ้นมาฉันจะซ้ำคอยดูเถอะ...” กล่าวจบก็ฮึดฮัดหมุนตัวเดินออกไปจากห้องโถงทันที

ตึก ตึก ตึก!!

หมับ!!

“ขอบคุณนะคะป๊า...” แต่ยังไม่ทันที่ฟงจะเดินพ้น เฟอร์ก็วิ่งเข้าไปกอดฟง จากทางด้านหลังทันที

จากนั้นก็ขอบคุณทั้งน้ำตาด้วยความดีใจ แม้ในตอนแรกจะแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่พ่อของเธออนุญาต แต่ตอนนี้พ่อยอมเปิดทางให้แล้ว และตลอดเวลาที่เธอไม่ได้คุยกับพ่อมาร่วมเดือน มันรู้สึกทรมานใจมากๆ มันอึดอัด แต่วันนี้เหมือนยกภูเขาออกจากอกแล้ว แม้ว่าฟงจะดูจำใจเพราะเหตุผลบางอย่างก็ตาม

“อืม...เลือกแล้ว...ก็อย่าเสียใจล่ะ” ตอบกลับเสียงเรียบนิ่ง ชะงักอยู่ไม่น้อยที่ลูกสาววิ่งเข้ามากอด แต่ก็ทำเป็นเย็นชาใส่ จับแขนเธอออกแล้วเดินหนีไปในทันที

“ขอบคุณนะคะป๊า...” เอามือป้องปากและตะโกนไล่หลังไป แล้วหันมาหาพะพายตามด้วยกระโดดกอดด้วยความดีใจ ส่วนพะพายก็กอดตอบอุ้มเธอหมุนจนตัวลอย “พะพายป๊าให้เราคบกันแล้ว” เสียงเฟอร์เอ่ยบอกเขาอย่างตื่นเต้น

“เจอตัวสักทีนะว่าที่ลูกเขย” เหม่ยจิงกล่าว สองขาก้าวเข้ามาหาทั้งคู่ที่กระโดดกอดกันแล้วเผลออมยิ้มออกมาไม่ได้

“สวัสดีครับม๊าคนสวย...”

“แหม...ปากหวานเหมือนหนูฟ้าไม่มีผิด” เหม่ยจิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม เธอเองก็เอ็นดูละอองฟ้าน้องสาวของเขาตั้งแต่แรกเจอเลย และพะพายก็เป็นอีกคนที่เธอเองก็เอ็นดูตั้งแต่แรกเจอเช่นกัน

“หล่อด้วยนะครับม๊า...”

“จ้ะ...ม๊าไม่เถียง...แล้วนี่...กินอะไรกันมาหรือยัง...หิวไหมลูก...” เอ่ยถามทั้งคู่ด้วยความอ่อนโยน จากนั้นก็หันไปมองลูกสาวที่มองหน้าเธอกลับด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

“ม๊า...”

หมับ!!

เพียงแค่มองหน้าผู้เป็นแม่ ก็ทำเอาน้ำตาคลอแล้ว จากนั้นก็โผเข้าไปกอดด้วยความคิดถึงทันที ซึ่งผู้เป็นแม่รับรู้ได้ ว่าลูกสาวอึดอัดแค่ไหนที่ต้องมาเจอกับความขัดแย้งในครอบครัว

“หิวไหม...เดี๋ยวม๊าทำฮ่อยจ๊อปูให้กินนะ” ได้ยินว่าแม่จะทำของโปรดให้กินน้ำตาที่คลอเบ้าอยู่ก็ไหลอาบแก้มทันที เดือนกว่าแล้วที่เธอไม่ได้กินข้าวและอาหารฝีมือแม่ วันนี้จะได้กินเมนูโปรดที่แม่เป็นคนทำให้ ซึ้งจนน้ำตาไหลเลยจริงๆ

“ขอบคุณค่ะม๊า...เฟอร์คิดถึงฝีมือม๊าที่สุดเลย”

“ม๊าคิดถึงเฟอร์มากนะ...อย่าคิดมากนะลูก...ยังไงป๊าก็ไม่ทิ้งเฟอร์หรอก...ไปๆ ...ไปนั่งรอ...เดี๋ยวม๊าไปเตรียมอาหารให้นะ...จะได้กินเยอะๆ หลานม๊าจะได้แข็งแรง”